Джакама Пучыні

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Джакама Пучыні
Giacomo Puccini
фота
Асноўная інфармацыя
Поўнае імя

Джакама Антоніа Даменіка Мікеле Секонда Марыа Пучыні

Дата нараджэння

22.12.1858

Месца нараджэння

Лука, Вялікае герцагства Тасканскае

Дата смерці

29.11.1924

Месца смерці

Брусель, Бельгія

Краіна

Сцяг Італіі Італія

Прафесіі

кампазітар

Жанры

опера

Commons-logo.svg Джакама Пучыні на Вікісховішчы

Джакама Пучыні (італ.: Giacomo Puccini; 18581924) італьянскі кампазітар, які стварыў шмат сусветна вядомых опер. Яго талент у меладраме і сентыментальны эратызм, адлюстравны ў такіх творах як «Tosca» і «La Boheme», якія гарантуюць непарыўную папулярнасць яго прац.

Джакама Пучыні, кампазітар некалькі сусветна любімых опер, нарадзіўся ў пятым калене музыкантаў у Луке, Італія, 22 снежня, 1858 г.. Як дзіцяці, Пучыні стварыў музычныя творы надзвычайнай прыгоднасці і яго маці вырашыла, што дзіця павінна працягваць сямейную традыцыю і таму адаслала яго на вучобу ў «Instituto Musicale» — Музычны Інстытут. Калі яму было 18 год, ён адаслаў сваю песню на конкурс юнакоў у Луццы. Ён страціў прыз, але прэзентацыя яго працы на імпрэзе і яе поспех і атрыманая ад працы асалода сярод членаў і іншых, стваралі добры стымул для яго амбіцый.

Натхнённы «Aida» Джузэпэ Вердзі ён засяроджвае сваю ўвагу на традыцыях драмы Італіі. Грашовая падтрымка з баку сям'і і стыпендыя каралевы Маргарыты Італьянскай давалі яму магчымасць паступіць у кансерваторыю ў Мілане, дзе ён прабавіў тры гады (18801883). Там ён працаваў пад кіраваннем Антоніа Базіні і Амілкарэ Панкьелі. Панкьелі азначыў маладога кампазітара з пісменнікам Фердынанда Фантана, аўтара «Le Villi», першай оперы Пучыні. На чарговым конкурсе юнакоў, «Le Villi» зноў абыймнуў галоўны прыз, але публіка воплескала яго твору ў Мілане ў 1884 годзе. Гэты поспех прывёў да выдання ў Рэкордзі новай оперы Пучыні. Пяць год пасля, кампазітар зноў выдаў сваю оперу, але яна не мела воплескаў.

З яго трэццяй і чацвётай операй, «Manon Lescaut» (1893) i «La Boheme» (1896), якія ўпершыню былі пастаўлены ў Турыне, Пучыні першы раз атрымаў поспех. Яго наступныя дзве оперы, «Tosca» (1900) і «Madama Butterfly» (1904) віталіся з меншым энтузіазмам на адкрытым канцэрце ўначы. Але публіка вітала оперу «Tosca», якую крытыкі сустрэлі адмоўна. Пасля Пучыні за тыдзень перад імпрэзай у La Scala пераапрацаваў сваю «Madama Butterfly» і яна былу сустрэнута з поспехам. Абедзве гэтыя оперы вызначаюцца прыгожай мелодыяй, якая добра запамінаецца і якая падтрымлівае глядача ў сталым напружванні. Кампазітара называлі другім Джузэпэ Вердзі — найвышэйшае шанаванне, якое можна атрымаць ад Італьнская публіцы.

Пуччыні не быў такім музыкальным інаватарам у драмы, якім быў Джузэпэ Вердзі, але тым не менш, ён атрымаў вялізарны міжнародны поспех. Яго наступная опера, «La Fanciulla del West» («Дзяўчына на Залатым Захадзе»), была напісана для «Metropolitan Opera» у ЗША ў 1910. За ім рухалась «La Rondine» (1917) і «Il Trittico», а таксама тры аднаактавыя оперы: «Il Tabarro», «Suor Angelica», і «Gianni Schicchi» 1918, і нарэшце, «Turandot», апошні твор, створаны разам з Франко Алфано, пасля чаго кампазітар памёр у Бруссэлі 29 лістапада, 1924. «Turandot» атрымаў прэм'еру ў La Scala, Мілан у 1926 г.

Пуччыні меў вялікі тэатральны талент. У яго было высокае пачуццё стадый у музыцы, пачуццё гуку і колераў інструментаў, якія ён камбінаваў з добра распрацаваным меладычным пачуццём. Яго творы, як і працы Джузэпэ Вердзі, застаюцца вызначальнымі для італьянскай оперы па ўсяму свету.

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Ashbrook, William, The Operas of Puccini (1985); Carner, Mosco, Puccini, 2d ed. (1977); Di Gaetani, John L., Puccini the Thinker (1987); Greenfield, E., Puccini: Keeper of the Seal (1958); Jackson, Stanley, Monsieur Butterfly: The Story of Giacomo Puccini (1974); Marek, George, Puccini: A Biography (1951); Specht, Richard, Puccini (1933; repr. 1970); Weaver, William, and Hume, Paul, Puccini: The Man and His Music (1977).

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Commons

Шаблон:Оперы Пучыні