Кнуд IV Святы
Кнуд IV Святы (дацк.: Knud 4. den Hellige; 1043? — 10 ліпеня 1086) — кароль Даніі. Адзін з сыноў караля Свена II Эстрыдсена. Святы заступнік Даніі.
Атрымаў у спадчыну ўладу пасля смерці свайго брата Харальда. Імкнуўся да ўмацавання каралеўскай улады з апорай на царкву. Быўшы нашчадкам Кнуда Вялікага прэтэндаваў таксама і на англійскі трон. Паход у Англію, падрыхтаваны ім у 1085 годзе, не адбыўся ў сувязі з канфліктам са Свяшчэннай Рымскай імперыяй на поўдні, а ўжо ў наступным годзе з-за цяжкіх падаткаў, звязаных з падрыхтоўкай паходу, на поўначы Ютландыі ўспыхнула паўстанне.
Кнуд быў вымушаны бегчы, спачатку ў Вібарг, затым у Одэнсэ, дзе ён разам з адным са сваіх братоў Бенідыктам і 17 спадарожнікамі быў забіты ў драўлянай царкве Святога Албана.
Неўраджай на працягу некалькіх гадоў у Даніі падчас наступнага валадарання быў успрыняты як Божая кара за забойства ў царкве. Затым з'явіліся чуткі пра цуды на яго магіле. Усё гэта спрыяла яго хуткай кананізацыі ў 1101 годзе. У 1300 годзе рэшткі Кнуда і яго брата былі перанесены ў сабор Св. Кнуда, які будаваўся ў той час і дзе яны і знаходзяцца па цяперашні час.
Кнуд быў жанаты на Адэлаідзе (Адэлі), дачцы фландрскага графа Роберта I. Пасля забойства мужа Адэлаіда разам з іх сынам Карлам была вымушана бегчы ў Фландрыю. Карл пасля таксама стаў графам.
Літаратура [правіць]
- Канут (Кнут), король // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) — СПб., 1890—1907.
Спасылкі [правіць]
- Царква св. Пугі ў Одэнсэ (руск.)
 |
Гэта пачатак артыкула пра манарха, дынастыю або яе прадстаўніка. Вы можаце дапамагчы праекту, выправіўшы і дапоўніўшы яго. |
 Каралі Даніі |
|
|---|---|
| Кнютлінгі | Кнуд I Гардэкнуд (917?—948?) • Горм Стары (948—958?) • Харальд I Сінязубы (958—986?) • Свен I Вілабароды (986—1014) • Харальд II (1014—1018) • Кнуд Вялікі (1018—1035) • Хардэкнуд (1035—1042) |
| Інглінгі | Магнус I Высакародны (1042—1047) |
| Эстрыдсены | Свен II Эстрыдсен (1047—1074?) • Харальд III (1074?—1080) • Кнуд IV Святы (1080—1086) • Олаф I (1086—1095) • Эрык I (1095—1103) • Нільс (1104—1134) • Эрык II (1134—1137) • Эрык III (1137—1146) • Кнуд V і Свен III (1146—1157) • Вальдэмар I Вялікі (1157—1182) • Кнуд VI (1182—1202) • Вальдэмар II Пераможца (1202—1241) • Эрык IV Плужны Грош (1241—1250) • Абель (1250—1252) • Крыстафер I (1252—1259) • Эрык V Гліпінг (1259—1286) • Эрык VI Менвед (1286—1319) • Крыстафер II (1319—1326) • Вальдэмар III (1326—1329) • Крыстафер II (адноўлены) (1329—1332) • міжцарства (1332—1340) • Вальдэмар IV Атэрдаг (1340—1375) • Олаф II (1375—1387) • Маргрэтэ I (1387—1412) |
| Кальмарская унія | Эрык Памеранскі (1412—1439) • Крыстафер III Баварскі (1439—1448) |
| Ольдэнбургі | Крысціян I (1448—1481) • Ганс (1481—1513) • Крысціян II (1513—1523) • Фрэдэрык I (1523—1533) • Крысціян III (1534—1559) • Фрэдэрык II (1559—1588) • Крысціян IV (1588—1648) • Фрэдэрык III (1648—1670) • Крысціян V (1670—1699) • Фрэдэрык IV (1699—1730) • Крысціян VI (1730—1746) • Фрэдэрык V (1746—1766) • Крысціян VII (1766—1808) • Фрэдэрык VI (1808—1839) • Крысціян VIII (1839—1848) • Фрэдэрык VII (1848—1863) |
| Глюксбургі | Крысціян IX (1863—1906) • Фрэдэрык VIII (1906—1912) • Крысціян X (1912—1947) • Фрэдэрык IX (1947—1972) • Маргрэтэ II (1972—) |
| Партал:Палітыка — Данія | |
