Людовік II Заіка

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Людовік II Заіка
лац.: Ludowicus Balbus, фр.: Louis le Begue
Людовік II Заіка
2-і кароль Заходне-Франкскага каралеўства
6 кастрычніка 877 — 10 красавіка 879
Каранацыя: 8 снежня 877, Камп'ень
паўторная каранацыя:
7 верасня 878, Труа
Папярэднік: Карл II Лысы
Пераемнік: Людовік III
Карламан II
кароль Аквітаніі
29 верасня 866 — 10 красавіка 879
(пад імем Людовік III)
Каранацыя: сакавік 867
Папярэднік: Карл III Дзіця
Пераемнік: Карламан II
5-ы кароль Латарынгіі
6 кастрычніка 877 — 10 красавіка 879
Папярэднік: Карл II Лысы
Пераемнік: Людовік III Малодшы
4-і кароль Праванса
6 кастрычніка 877 — 10 красавіка 879
Папярэднік: Карл II Лысы
Пераемнік: Базон В'енскі
 
Нараджэнне: 1 лістапада 846(0846-11-01)
Смерць: 10 красавіка 879(0879-04-10) (32 гады)
Камп'ень (Францыя)
Пахаваны: царква Св. Марыі, Камп'ень, Францыя
Род: Каралінгі
Бацька: Карл II Лысы
Маці: Ірментруда Арлеанская
Жонка: 1-я: Ансгарда Бургундская
2-я: Адэлаіда Парыжская
Дзеці: Ад 1-га шлюбу:
сыны: Людовік III, Карламан II
дочкі: Хільдэгарда, Гізела
Ад 2-га шлюбу:
сын: Карл III Прастак
дачка: Ірментруда

Людовік ІІ Заіка, фр. Louis le Bègue (1 лістапада 846 — 10 красавіка 879) — кароль заходнефранкскі, сын Карла II Лысага, з дынастыі французскіх Каралінгаў.

Жыцяпіс[правіць | правіць зыходнік]

У 866 г. пасля смерці малодшага брата Карла стаў каралём Аквітаніі. Пасля смерці бацькі ў 877 г. пачаў валадарыць ва ўсім заходнефранкскім каралеўстве. 8 снежня быў каранаваны ў горадзе Рэймсе, архібіскупам Хінцмарам. Паўторная каранацыя адбылася 7 верасня 878, Людовіка каранаваў папа рымскі Іаан VIII. Таксама каралю была прапанавана карона імператара, але той адмовіўся ад яе.

У Людовіка было дрэннае здароўе і таму ён перажыў свайго бацьку толькі на 2 гады. Падчас яго панавання роля караля ў краіне была неістотна мала, узрастала моц, імкнуўшыхся да адасаблення, княстваў і графстваў: Аквітаніі, Гасконіі, Тулузы, Бургундыі, Нармандыі, Фландрыі і інш., таксама расла ўлада вялікіх баронаў. Не адыгрываў актыўнай ролі і ў міжнароднай палітыцы. Летапісцы апісваюць яго як чалавека простага і мілага, які любіў супакой, рэлігію і справядлівасць.

У 879 г. кароль рушыў у ваенны паход супраць нарманаў, падчас якога пачуў сябе дрэнна і 10 красавіка 879 г. памёр. Пасля яго смерці ўлада перайшла да яго двух сыноў Людовіка III і Карламана II.

Сям'я[правіць | правіць зыходнік]

Людовік быў жанаты два разы. Першы раз ажаніўся ў 862 г. з Анзгардай (памерла 2 лістапада 879). Шлюб быў складзены патаемна і супраць волі бацькі Людовіка. Людовік і Анзгарда мелі двух сыноў і две дочкі: Хільдэгарда, Гізела і Людовік III і Карламан II.

Другі раз Людовік меў шлюб з Адэлаідай Парыжскай, якая нарадзіла яму сына і дочку: Эрментруду і Карла III.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]