Марк Антоній

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Марк Антоній
MARCVS ANTONIVS
280x300pxpx
Марк Антоній. Бюст з Музею Ватыкана
Консул Рымскай рэспублікі
44 да н.э.
Папярэднік: Гай Канін Рэбіл (консул-суфект) і
Гай Трэбоній (консул-суфект)
Пераемнік: Гай Вібій Панса Цэтроніан і
Аўл Хірцій
Консул Рымскай рэспублікі
34 да н.э.
Папярэднік: Публій Карнэлій Далабела (консул-суфект) і
Ціт Педуцый (консул-суфект)
Пераемнік: Луцый Семпроній Атрацін (консул-суфект) і
Гай Мемій (консул-суфект)
Консул Рымскай рэспублікі
31 да н.э.
Папярэднік: Луцый Карнэлій Цына (консул-суфект) і
Марк Валерый Месала (консул-суфект)
Пераемнік: Марк Валерый Месала Корвін (консул-суфект) і
Актавіян
 
Нараджэнне: 14 студзеня 83 да н.э.({{padleft:-83|4|0}}-{{padleft:1|2|0}}-{{padleft:14|2|0}})
Рым
Смерць: 1 жніўня 30 да н.э.({{padleft:-30|4|0}}-{{padleft:8|2|0}}-{{padleft:1|2|0}}) (53 гады)
Александрыя
Бацька: Марк Антоній Крэтык
Маці: Юлія Антонія
Жонка: 1. Фадзія
2. Антонія Гібрыда
3. Фульвія
(49 да н.э. - 40 да н.э.)
4. Актавія Малодшая
(40 да н.э. - 32 да н.э.)
Дзеці: 1. Марк Антоній Анціл
2. Юл Антоній
(ад трэцяга шлюбу)
3. Антонія Старэйшая
4. Антонія Малодшая
(ад чацвёртага шлюбу)
5. Аляксандр Геліас
6. Клеапатра Селена
7. Пталамей Філадэльф
(пазашлюбныя, ад сувязі з Клеапатрай)

Марк Антоній (82 да н.э.30 да н.э.): рымскі палітычны дзеяч і военачальнік.

Пасля забойства Цэзара (15 сакавіка 44 да н.э.) заняў, у дачыненні да змоўнікаў, прымірную пазіцыю, увайшоў у саюз з Актавіянам і ажаніўся з сястрой таго, Актавіяй. У выніку масавых рэпрэсій супраць рымскай шляхты ўзбагаціўся за кошт маёмасці рэпрэсаваных. Пазней атрымаў у кіраванне ўсходнія вобласці Рымскай дзяржавы; жыў там у вялікай раскошы, на падабенства грэчаскіх цароў. Увайшоў у саюз з егіпецкай царыцай Клеапатрай VII[1], і разам з ёй выступіў супраць Актавіяна, аднак панёс паражэнне ў марской бітве пад мысам Акцый (31 да н.э.) і разам з Клеапатрай скончыў жыццё самагубствам.

Верагодная выява Марка Антонія дасюль не знойдзеная. Найбольш імавернай версіяй лічыцца бронзавая галава (парэштак статуі з Кілікіі), якая захоўваецца ў Луўры[2].

Зноскі

  1. Легенда кажа, што ён зрабіў гэта пад уражаннем ад прыгажосці Клеапатры.
  2. Раней гэтую галаву прыймалі за галаву Нерона. Шматлікія грэчаскія статуі, верагодна, з'яўляліся статуямі пергамскіх цароў Атала і Эўмена з перабітымі надпісамі. Хафнер Г. Выдающиеся портреты античности : 337 портретов в слове и образе / Пер. с нем. В. А. Сеферьянц. — М.: Прогресс, 1984. — 311 с.(руск.) 

Шаблон:Рымскія дыктатары I ст. да н.э. Шаблон:Рымскія консулы 50—28 да н.э.