Лазар Майсеевіч Кагановіч

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Лазар Майсеевіч Кагановіч
Лазар Майсеевіч Кагановіч
сцяг
Міністр прамысловасці будаўнічых матэрыялаў СССР
3 верасня 1956 — 10 мая 1957
Папярэднік: Павел Аляксандравіч Юдзін
Пераемнік: Іван Аляксандравіч Грышманоў
сцяг
Старшыня Дзяржаўнага камітэта Савета міністраў СССР па працы і заработнай плаце
24 мая 1955 — 6 чэрвеня 1956
Папярэднік: Пасада заснавана
Пераемнік: Аляксандр Пятровіч Волкаў
сцяг
Член Прэзідыума ЦК КПСС
16 кастрычніка 1952 — 29 чэрвеня 1957
сцяг
Старшыня Дзяржаўнага камітэта Савета міністраў СССР па матэрыяльна-тэхнічным забеспячэнні народнай гаспадаркі
9 студзеня 1948 — 10 кастрычніка 1952
Папярэднік: Пасада заснавана
Пераемнік: Іван Рыгоравіч Кабаноў
сцяг
Першы сакратар ЦК КП(б) Украіны
3 сакавіка 1947 — 26 снежня 1947
Папярэднік: Мікіта Сяргеевіч Хрушчоў
Пераемнік: Мікіта Сяргеевіч Хрушчоў
сцяг
Міністр прамысловасці будаўнічых матэрыялаў СССР
19 сакавіка 1946 — 6 сакавіка 1947
Папярэднік: Пасада заснавана
Пераемнік: Сямён Захаравіч Гінзбург
сцяг
Народны камісар шляхоў зносін СССР
26 лютага 1943 — 20 снежня 1944
Папярэднік: Андрэй Васільевіч Хрулёў
Пераемнік: Іван Уладзіміравіч Кавалёў
сцяг
Народны камісар нафтавай прамысловасці СССР
12 кастрычніка 1939 — 3 ліпеня 1940
Папярэднік: Пасада заснавана
Пераемнік: Іван Карнеевіч Седзін
сцяг
Народны камісар шляхоў зносін СССР
5 красавіка 1938 — 25 сакавіка 1942
Папярэднік: Аляксей Венедыктавіч Бакулін
Пераемнік: Андрэй Васільевіч Хрулёў
сцяг
Народны камісар цяжкай прамысловасці СССР
22 жніўня 1937 — 24 студзеня 1939
Папярэднік: Валерый Іванавіч Межлаўк
Пераемнік: Пасада скасавана
сцяг
Народны камісар шляхоў зносін СССР
28 лютага 1935 — 22 жніўня 1937
Папярэднік: Андрэй Андрэевіч Андрэеў
Пераемнік: Аляксей Венедыктавіч Бакулін
сцяг
Старшыня Камісіі партыйнага кантролю УКП(б)
10 лютага 1934 — 28 лютага 1935
Папярэднік: Ян Эрнэставіч Рудзутак як старшыня ЦКК РКП(б) — УКП(б)
Пераемнік: Мікалай Іванавіч Яжоў
 
Партыя: РКП(б) (з 1911-1961)
Дзейнасць: дзяржаўны дзеяч, рэвалюцыянер
Нараджэнне: 10 (22) лістапада 1893(1893-11-22) (124 гады)
Дзіброва[d], Палескі раён, Кіеўская вобласць
Смерць: 25 ліпеня 1991(1991-07-25)[1][2] (97 гадоў)
Масква, РСФСР, СССР
Пахаванне: Новадзявочыя могілкі
 
Аўтограф: Lazar Kaganovich Signature.png
 
Узнагароды:
Герой Сацыялістычнай Працы  — 1943
Ордэн Леніна  — 1935 Ордэн Леніна  — 1943 Ордэн Леніна  — 1943 Ордэн Леніна  — 23.1.1948
Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга  — 1936
Медаль «За доблесную працу ў Вялікай Айчыннай вайне 1941-1945 гг.»
Медаль «У памяць 800-годдзя Масквы»
Медаль «У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна»

Лазар Майсеевіч Кагановіч (руск.: Лазарь Моисеевич Каганович; 10 (22) лістапада 1893, вёска Кабаны, цяпер Чарнобыльскі раён, Кіеўская вобласць, Украіна — 25 ліпеня 1991) — расійскі рэвалюцыянер, савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч, блізкі паплечнік Сталіна. Кандыдат у члены ЦК РКП(б) (1923—1924), член ЦК партыі (1924—1957), член Аргбюро ЦК УКП(б) (1924—1925, 1928—1946), сакратар ЦК УКП(б) (1924—1925 , 1928—1939), кандыдат у члены Палітбюро ЦК УКП(б) (1926—1930), член Палітбюро (Прэзідыума) ЦК (1930—1957).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў беднай яўрэйскай сям'і. У 13-гадовым узросце з'ехаў у пошуках заробку ў горад Кіеў, дзе ўладкаваўся на гарбарны завод. 1911 залучаны ў рэвалюцыйны рух старэйшым братам Міхаілам. Член РСДРП (б) з 1911 года. Прымаў актыўны ўдзел у працы прафсаюза гарбароў.

У 1915 годзе Лазар Кагановіч арыштаваны і высланы ў родную вёску Кабаны, пасля чаго перайшоў на нелегальнае становішча і разам з жонкай Марыяй перабраўся ў Юзаўку (з 1924 года — горад Данецк), дзе пасля Лютаўскай рэвалюцыі стаў намеснікам старшыні Юзаўскага Савета і старшынёй саюза гарбароў.

Вясной 1917 года Кагановіч па заданні партыі накіраваны ў войска для прапагандысцкай працы. У сакавіку-красавіку 1917 года ён старшыня ваеннай арганізацыі бальшавікоў у Самары. У чэрвені 1917 гады прымае ўдзел у пасяджэннях Усерасійскай канферэнцыі ваенных арганізацый пры ЦК РСДРП (б) у Петраградзе, дзе яго абіраюць у склад Усерасійскага бюро ваенных арганізацый.

Пасля вяртання з войска, Кагановіча зноў арыштоўваюць і накіроўваюць на фронт, але ў Гомелі намаганнямі мясцовых бальшавікоў яго вызваляюць, і са жніўня 1917 года ён становіцца ў Гомелі старшынёй Палескага камітэта РСДРП (б), што адыграла значную ролю ў прыходзе бальшавікоў да ўлады у Гомелі і Магілёве.

Пасля Вялікай Кастрычніцкай сацыялістычнай рэвалюцыі Л. М. Кагановіч становіцца адным з арганізатараў стварэння Чырвонай Арміі: у 1918 годзе ён камісар арганізацыйна-агітацыйнага аддзела Усерасійскай калегіі па арганізацыі Чырвонай Арміі, што дазволіла яму ўсталяваць асабістыя сувязі з шэрагам вядомых бальшавікоў.

У сярэдзіне лета 1918 года Кагановіч накіраваны ў Ніжні Ноўгарад, які стаў прыфрантавым горадам у сувязі з прасоўваннем частак чэхаславацкага корпуса. Тут, з мая 1918 г. па жнівень 1919 года, ён займаў пасады старшыні Ніжагародскага губернскага Камітэта РКП (б) і губернскага Выканаўчага Камітэта.

Зноскі

  1. data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  2. Lazar Moiseyevich Kaganovich // Find a Grave — 1995. — ed. size: 165000000 Праверана 9 кастрычніка 2017.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Лазар Майсеевіч Кагановіч на сайце «Героі краіны»