Мікола Байкоў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Мікола Байкоў
Мікалай Якаўлевіч Байкоў
М. Байкоў.jpg
Дата нараджэння

1889

Месца нараджэння

г. Бежацк, Цвярская губерня, Расійская імперыя

Дата смерці

1945

Навуковая сфера

літаратуразнаўства, мовазнаўства, педагогіка

Навуковая ступень

дацэнт філалогіі

Альма-матар

Маскоўская духоўная акадэмія

Commons-logo.svg Мікола Байкоў на Вікісховішчы

Мікола Байкоў (псеўд. Крывіч Мікола) (1889, Бежацк, Цвярская губерня23.6.1941[1].) — беларускі літаратуразнавец, мовазнавец, педагог. Дацэнт філалогіі[2].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў Бежацкае духоўнае вучылішча (1903), Маскоўскую духоўную акадэмію (1913)[1]. Савет Акадэміі прысудзіў яму вучоную ступень кандыдата багаслоўя з прылічэннем да першага разраду (1913). Выкладаў філасофскія і педагагічныя дысцыпліны ў Мінскай духоўнай семінарыі, у гімназіі ды прыватных навучальных установах[1]. З 1918 чытаў лекцыі ў Мінскім настаўніцкім інстытуце і на Мінскіх беларускіх настаўніцкіх курсах. З 1921 выкладнік МБПТ, вучоны сакратар Навукова-тэрміналагічнай камісіі Наркамасветы БССР, у 1922—1928 Слоўнікавай камісіі Інбелкульту[1], потым Інстытуту мовазнаўства АН БССР.

Рэдактар часопісаў «Школа и культура Советской Белоруссии» (1919, 1921), з 1924 супрацоўнік часопісу «Асвета»[3].

Арыштаваны ДПУ БССР 19 ліпеня 1930 па абвінавачанні ў прыналежнасці да «Саюзу вызвалення Беларусі». Вызвалены 2 верасня 1930. На акадэмічную працу вярнуцца яму не дазволілі.

Падчас нямецкай акупацыі працаваў у Інспектараце беларускіх школ і ў Выдавецтве школьных падручнікаў і літаратуры для моладзі ў Мінску. Улетку 1944 выехаў у Германію, працаваў у рэдакцыі часопіса «Малады змагар». Працаваў у прапагандысцкім бюро «Вінэта». Па некаторых звестках, арыштаваны савецкай ваеннай контрвыведкай «Смерш» у Берліне і перавезены ў Мінск, утрымліваўся ў мінскай турме. Далейшы лёс невядомы[4]

Навуковая дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

Аўтар прац па літаратуразнаўстве, крытыцы і педагогіцы, укладальнік слоўнікаў: «Практычны расійска-беларускі слоўнік» (1924, разам з М. Гарэцкім), «Беларуска-рускі слоўнік» (1925), «Расійска-беларускі слоўнік» (1928, абодва разам са С. Некрашэвічам), «Практычны беларускі вайсковы слоўнік» (1927, разам з А. Бараноўскім)[1].

Аўтар артыкулаў па педагогіцы, беларускай мове і літаратуры, у тым ліку «Паэма „Новая зямля“, як манументальны твор беларускай паэзіі» (1923), «Месца Я. Купалы ў беларускай літаратуры» (1928)[1].

Глядзіце таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Бойков Николай Яковлевич // Биографический справочник — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 69. — 737 с.
  2. Ігар Кузняцоў. Носьбіты ідэі беларускай дзяржаўнасці — ахвяры таталітарнага рэжыму // Беларускі Гістарычны Зборнік — Białoruskie Zeszyty Historyczne nr 16
  3. 120 гадоў з дня нараджэння Міколы Байкова
  4. Юры Туронак. Беларуская кніга пад нямецкім кантролем (1939-1944). Менск, 2002

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]