Міхаіл Андрэевіч Суслаў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Міхаіл Андрэевіч Суслаў
Міхаіл Андрэевіч Суслаў
сцяг
Член Палітбюро ЦК КПСС, да 1966 г. — Прэзідыума ЦК КПСС
12 ліпеня 1955 — 25 студзеня 1982
сцяг
Сакратар ЦК КПСС (ВКП(б))
24 мая 1947 — 25 студзеня 1982
сцяг
Член Прэзідыума ЦК КПСС
16 кастрычніка 1952 — 6 сакавіка 1953
сцяг
Член Аргбюро ЦК ВКП(б)
18 сакавіка 1946 — 5 кастрычніка 1953
3-і Першы сакратар Арджанікідзеўскага (Стаўрапольскага) крайкама ВКП (б)
21 жніўня 1944 — лістапад 1944
Папярэднік: Дзмітрый Георгіевіч Ганчароў
Пераемнік: Аляксандр Леанідавіч Арлоў
 
Партыя: Камуністычная партыя Савецкага Саюза
Адукацыя: Інстытут чырвонай прафесуры[d] і Расійскі эканамічны ўніверсітэт імя Г. В. Пляханава[d]
Дзейнасць: палітык і эканаміст[d]
Веравызнанне:
Нараджэнне: 21 лістапада 1902(1902-11-21)[1]
Смерць: 25 студзеня 1982(1982-01-25)[1] (79 гадоў)
Масква, РСФСР, СССР[1]
Пахаванне: Некропаль каля Крамлёўскай сцяны[d]
Жонка:
Суслава Лізавета Аляксандраўна
Дзеці:
сын Рэволій і дачка Мая
 
Узнагароды:
Герой Сацыялістычнай Працы Герой Сацыялістычнай Працы
Ордэн Леніна Ордэн Леніна Ордэн Леніна Ордэн Леніна
Ордэн Леніна Ордэн Кастрычніцкай Рэвалюцыі Ордэн Айчыннай вайны I ступені

Міхаіл Андрэевіч Су́слаў (8 (21) лістапада 1902, Шахоўскае, цяпер Ульянаўская вобласць, Расійская імперыя — 25 студзеня 1982, Масква) — савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч, член Палітбюро, Прэзідыума ЦК КПСС (1952—1953), (1955—1982), Сакратар ЦК КПСС (1947—1982).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Пачатак жыцця і кар'ера пры Сталіне[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў сялянскай сям'і ў вёсцы Шахоўскае Хвалынскага павета Саратаўскай губерні, цяпер Паўлоўскі раён Ульянаўскай вобласці.

У 1918 году Суслаў ўступіў у сельскі Камітэт беднаты, у лютым 1920 году - у камсамол, а ў 1921 годзе - у РКП (б). Па камсамольскай пуцёўцы быў накіраваны на вучобу ў Прачысценскі рабфак, па заканчэнні якога ў 1924 годзе паступіў у Маскоўскі інстытут народнай гаспадаркі імя. Г. В. Пляханава, які скончыў у 1928 годзе. У 1929 годзе паступіў у аспірантуру Інстытута эканомікі Камуністычнай Акадэміі. Адначасова з вучобай у аспірантуры, якую скончыў у 1931 году, выкладаў палітычную эканомію ў Маскоўскім дзяржаўным універсітэце і Прамысловай акадэміі.

У 1931 году Міхаіл Андрэевіч Суслаў быў пераведзены ў апарат Цэнтральнай кантрольнай камісіі ВКП (б) і Наркамата Рабоча-сялянскай інспекцыі (ЦКК - РКИ), а ў 1934 годзе - у Камісію савецкага кантролю пры Савеце Народных Камісараў СССР (СНК СССР).

З 5 сакавіка 1938 году - другі сакратар Растоўскага абласнога камітэта ВКП (б).

З февраля 1939 года па лістапад 1944 году - Першы сакратар Арджанікідзаўская (Стаўрапольскага) крайкома ВКП (б) (апошні да 1943 года называўся Арджанікідзаўская).

У верасні 1941 Суслаў у сваім дакладзе «Вялікая Айчынная вайна і задачы партарганізацыі краю» прывёў аргумент на карысць перамогі СССР:

" Вялізныя страты ў людзях на Усходнім фронце патрабуюць ўсё новых і новых папаўненняў. Між тым Германія ў два разы бяднейшая за Савецкі Саюз людскімі рэсурсамі ... "

Арганізатар партызанскага руху падчас акупацыі Стаўрапольскага краю.

У 1941-1943 гадах быў членам Ваеннага савета Паўночнай групы войскаў Закаўказскага фронту.

14 лістапада 1944 года Міхаіл Андрэевіч Суслаў быў прызначаны на пасаду старшыні Бюро ЦК ВКП (б) па Літоўскай ССР з надзвычайнымі паўнамоцтвамі. Бюро было упаўнаважана на вядзенне работы па ліквідацыі наступстваў вайны і барацьбы з шматлікімі атрадамі «лясных братоў».

18 сакавіка 1946 года Суслаў быў пераведзены ў апарат ЦК ВКП (б) і 13 красавіка прызначаны на пасаду кіраўніка аддзела знешніх зносін ЦК ВКП (б), а 22 мая 1947 года быў прызначаны сакратаром ЦК ВКП (б) .

У 1948 годзе стаў адным з натхняльнікаў, а потым кіраўніком кампаніі барацьбы з касмапалітызмам. Нёс персанальную адказнасць за кампанію барацьбы «з бязродным касмапалітызмам», «буржуазным нізкапаклонствам перад Захадам» і інш.

З 1949 па 1950 гады працаваў на пасадзе галоўнага рэдактара газеты «Правда».

16 кастрычніка 1952 года Суслаў быў абраны членам Прэзідыума ЦК КПСС, але пасля смерці І. В. Сталіна 5 сакавіка 1953 года быў выведзены з яго складу і 16 красавіка зноў быў прызначаны на пасаду кіраўніка аддзела знешніх зносін ЦК КПСС.

На думку Жарэса Мядзведзева ў працы «Сакрэтны спадчыннік Сталіна», Сталін бачыў Суслава будучыняй ідэолагам партыі, Мядзведзеў піша:

" ... Старэйшы ідэолаг, якім быў Сталін, рыхтаваўся саступіць сваё месца малодшаму, калі зразумеў, што яго ўласны час падыходзіць да канца», і нават называе Суслава "таемным Генсекам КПСС" "

Кар'ера пры Хрушчове[правіць | правіць зыходнік]

1954 году Суслаў быў прызначаны на пасаду старшыні Камісіі па замежных справах Савета Саюза Вярхоўнага Савета СССР, а 12 ліпеня 1955 года быў зноў абраны членам Прэзідыума ЦК КПСС. У Прэзідыуме, а затым у Палітбюро, адказваў за ідэалагічныя пытанні.

У 1956 годзе ў час Венгерскага паўстання 1956 года Суслаў разам з А. І. Мікаянам, І. А. Сяровым і М. С. Малініным прыбыў у Будапешт і пасля няўдалых перамов з венгерскім кіраўніцтвам настаяў на ўводзе савецкіх войскаў у Венгрыю.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 20 лістапада 1962 года за вялікія заслугі перад Камуністычнай партыяй і Савецкай дзяржавай у камуністычным будаўніцтве і ў сувязі з 60-годдзем з дня нараджэння Міхаілу Андрэевічу Суславу прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна.

У кастрычніку 1964 года браў удзел у зняцці М. С. Хрушчова з займаных ім дзяржаўных пасад Першага сакратара ЦК КПСС і старшыні Савета Міністраў СССР.

Кар'ера пры Брэжневе[правіць | правіць зыходнік]

У 1967 годзе выбраны народным дэпутатам Вярхоўнага Савета РСФСР 7-га склікання ад тальяцінскай выбарчай акругі. [2]

Пры Брэжневе роля Суслава ў партыі ўзрасла, у яго вядзенні была ідэалогія, культура, цэнзура, адукацыя. Суслаў быў ініцыятарам ганенняў на інтэлігенцыю, якая ўзнялася пасля хрушчоўскай «адлігі», меў рэпутацыю «дагматыка» і «кансерватара». З яго імем звязаны ганенні на дысідэнтаў, выгнанне А. І. Салжаніцына з СССР, спасылка А. Д. Сахарава.

У 1979 году Суслаў сярод іншых уваходзіў у лік кіраўнікоў, якія прынялі рашэнне пра ўвод савецкіх войскаў у Афганістан.

Міхаіл Андрэевіч Суслаў памёр 25 студзеня 1982 гады ў Маскве, за некалькі месяцаў да Леаніда Ільіча Брэжнева. Важную ўнутрыпалітычную і ідэалагічную ролю Суслава ў апошнія гады яго жыцця падкрэслівае тое, што ён быў пахаваны (у шэрагу ўсяго некалькіх партыйных дзеячаў, такіх, як Калінін, Жданаў, Сталін, Варашылаў) у некропаль у Крамлёўскай сцяны, у асобнай магіле, на якой неўзабаве быў узведзены помнік. Цырымонія пахавання 29 студзеня трансліравалася ў прамым эфіры па ўсёй тэрыторыі СССР, а ў краіне быў абвешчаны трохдзённая жалоба.

Погляды[правіць | правіць зыходнік]

Палітычныя погляды[правіць | правіць зыходнік]

Прытрымліваўся артадаксальна-марксісцкіх поглядаў, імкнучыся захаваць стабільнасць, не звяртаючыся да крайнасцяў, аднак настойліва душыў ідэалагічных праціўнікаў. Суславым вызначалася пазыцыя ў дачыненьні да культу асобы Сталіна - ён перашкаджаў рэабілітацыі Сталіна і перарываў шырокую крытыку яго дзейнасці, дапушчаючы пры гэтым у друку згадкі пра Сталіна пераважна ў ваенных мемуарах.

Непахісна стаяў на пазіцыях самага артадаксальнага тлумачэння марксізму, непрымання любога адхіленні ад яго, ідэалагічнай вайны з буржуазнай ідэалогіяй.

Існуе і іншая версія, згодна якой Суслаў не з'являўся марксістам, а быў звычайным кансерватарам і партакратам

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мн.: БелЭн, 2002. — Т. 15. — С. 290. — 552 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0251-2 (Т. 15).

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Hero of Socialist Labor medal.png  Міхаіл Андрэевіч Суслаў на сайце «Героі краіны»


Шаблон:Неаднаразова ўзнагароджаныя званнем Герой Сацыялістычнай Працы Шаблон:Кіраванне прапаганды і агітацыі ЦК ВКП(б) Шаблон:Пастаянная камісія па ідэалагічных пытаннях пры Прэзідыуме ЦК КПСС Шаблон:Галоўныя рэдактары газеты «Праўда» Шаблон:Брэжнеўскае Палітбюро (Прэзідыум) ЦК