П'ер Абеляр

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
П'ер Абеляр
Pierre Abailard
Abelard.jpg
Імя пры нараджэнні:

фр.: Pierre Abélard

Дата нараджэння

1079[1][2][3][4][5][6]

Месца нараджэння

Le Pallet[d][7][6]

Дата смерці

21 красавіка 1142[1][5][6]

Месца смерці

Chalon-sur-Saône[d], Дэпартамент Сона і Луара, Бургундыя, Францыя[8][6]

Месца пахавання

Héloïse and Abélard's tomb[d][9][10][11]

Краіна:

Royal Standard of the King of France.svg Каралеўства Францыя[d][6]
Flag of France (XII-XIII).svg Францыя

Муж:

Héloïse d’Argenteuil[d]

Альма-матар:

Кафедральная школа Парыжа[d]

Школа/традыцыя:

схаластыка

Значныя ідэі:

канцэптуалізм

Commons-logo.svg П'ер Абеляр на Вікісховішчы

П'ер Абеляр (фр.: Pierre Abailard/Abélard, лац.: Petrus Abaelardus; 1079, Ле-Пале, непадалёк ад Нанта — 21 красавіка 1142, абацтва Сен-Марсель, блізу Шалон-сюр-Сон, Бургундыя) — французскі філосаф (схаласт), тэолаг і паэт, неаднаразова асуджаўся каталіцкай царквой за ерэтычныя погляды.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Жан Віньё, «Канонік Фульбер застае знянацку Абеляра і Элаізу»

Вучыўся ў Шартры і Парыжы. Амаль усё жыццё пераходзіў з адной школы або кляштара ў іншыя. Каля 1101 адкрыў уласную школу, пазней узначальваў саборную школу ў Нотр-Дам. З 1119 манах.

Аўтар аўтабіяграфічнага твора «Гісторыя маіх бедстваў» (1132—36), любоўных вершаў, лістоў да сваёй каханай Элаізы і інш.

Светапогляд[правіць | правіць зыходнік]

Аснову маральных учынкаў П'ер Абеляр бачыў у згодзе чалавека са сваім сумленнем. Быў блізкі да ідэі верацярпімасці, падкрэсліваў значнасць індывідуальных намаганняў у выратаванні чалавечай душы.

Сярод яго твораў — «Так і не», «Дыялектыка», «Пазнай самога сябе», «Аб боскім адзінстве і траіснасці», «Дыялог паміж філосафам, іўдзеем і хрысціянінам».

У тэалогіі імкнуўся да рацыянальнага асэнсавання царкоўнай дагматыкі. У спрэчках наміналізму з рэалізмам даказваў, што рэальна існуюць толькі асобныя рэчы, а агульныя паняцці — толькі ў чалавечай свядомасці (прынцып канцэптуалізму).

Распрацоўваў схаластычную логіку.

Рацыянальна-містычная накіраванасць светапогляду П. Абеляра («разумею, каб верыць») выклікала нязгоду, пратэст з боку артадаксальных царкоўных колаў. Яго ідэі асуджаны Суа-сонскім (1121) і Санскім (1140) саборамі.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011.
  2. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #11850004X // Общий нормативный контроль — 2012—2016.
  3. Абелард, Петр // Энциклопедический лексикон СПб.: 1835. — Т. 1. — С. 26–27.
  4. Абелар, Петр // Энциклопедический словарь / под ред. И. Е. АндреевскийСПб.: Брокгауз—Ефрон, 1890. — Т. I. — С. 23–24.
  5. 5,0 5,1 Абеляр // Православная богословская энциклопедия / под ред. А. П. Лопухин, Н. Н. ГлубоковскийСПб.: 1900.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 Roux P. d. Nouveau Dictionnaire des œuvres de tous les temps et tous les pays — 2 — Éditions Robert Laffont, 1994. — Vol. 1. — P. 4. — ISBN 978-2-221-06888-5
  7. https://books.google.fr/books?id=z3hkJ5PA_8kC&printsec=frontcover&hl=fr&#v=onepage&q&f=false — 9780191585173 — P. xvii.
  8. https://books.google.fr/books?id=z3hkJ5PA_8kC&printsec=frontcover&hl=fr&#v=onepage&q&f=false — 9780191585173 — P. xxii.
  9. Beaumont F. M. Manuel et itinéraire du curieux dans le cimetière du Père la Chaise Paris: 1828. — P. 94.
  10. A. Henry Le Père Lachaise historique, monumental et biographique — 1852. — P. 26. — 116 с.
  11. https://www.tombes-sepultures.com/crbst_1109.html

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Славутасці[правіць | правіць зыходнік]