Павел Скарападскі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Павел Скарападскі
укр.: Павло́ Петро́вич Скоропа́дський
Pavlo Skoropadsky.jpg
Alex K Ivan Skoropadskyi.svg
 
Адукацыя:
Дзейнасць: ваенны, палітык, дыпламат
Веравызнанне: праваслаўе і праваслаўе
Нараджэнне: 3 (15) мая 1873
Смерць: 26 красавіка 1945(1945-04-26)[1][2] (71 год)
Пахаванне:
Дынастыя: Skoropadsky[d]
Бацька: Пётр Іванавіч Скарападскі[d]
Жонка: Oleksandra Skoropadska[d]
 
Аўтограф: P.Skoropadskyi Signature.png
 
Узнагароды:

Павел Скарападскі (укр.: Павло Скоропадський; 3 мая 187326 красавіка 1945) — украінскі арыстакрат, ваенны і дзяржаўны дзеяч. Стаў кансерватыўным лідарам Украінскай дзяржавы пасля Расійскай рэвалюцыі 1917 года.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Служыў у царскай арміі, удзельнічаў у руска-японскай вайне 1904—1905 гг. У 1906 г. атрымаў званне палкоўніка, у 1912 г. — генерал-маёра, у 1916 г. — генерал-лейтэнанта. Генеральны ад’ютант цара Мікалая II у 1905 г.

Падчас Першай сусветнай вайны ён камандаваў, у прыватнасці, І Кавалерыйскай гвардзейскай дывізіяй і 34 Армейскім корпусам арміі Расійскай імперыі. 29 красавіка 1918 г. пры падтрымцы нямецкай арміі, якая займае Украіну па Брэсцкім мірным дагаворы, захапіў уладу ва Украінскай Народнай Рэспубліцы і абвясціў сябе гетманам Украіны. Гэта адбылося ўслед за пагадненнем Скарападскага з камандаваннем нямецкімі акупацыйнымі войскамі ва Украіне.

У якасці афіцыйнай назвы сваёй краіны Скарападскі ўвёў тэрмін «Украінская дзяржава». Дзяржава гэта заставалася пад пратэктаратам нямецкіх і аўстра-венгерскіх войскаў, адначасова абараняючых новую краіну ад агрэсіі з боку Савецкай Расіі і ўварвання Чырвонай Арміі. Да 14 снежня 1918 г. ён узначальваў тры урадавых кабінета, якія абапіраліся нана кансерватыўныя колы.

Пасля паразы Цэнтральных дзяржаў у Першай сусветнай вайне, перамір’я на Заходнім фронце (11 лістапада 1918 г.) і — як следства яго ўмоў — пачатку адводу нямецкіх войскаў з усходу, Скарападскі (вядомы да гэтага часу сваімі манархічнымі поглядамі), змяніў сваю тактыку, і выказаўся за неадкладнае аб’яднанне Украіны з Расійскай дзяржавай. У наступныя дні ён быў скінуты Сымонам Пятлюраю з дапамогай корпусу Сечавых Стральцоў у снежні 1918 г. ён з’ехаў з Кіева разам з адступаючымі нямецкімі войскамі, замаскіраваны пад нямецкага параненага афіцэра.

Жыў затым у эміграцыі ў Германіі, у Берліне. Памёр у Баварыі ў выніку ран, атрыманых падчас бамбардзіроўкі.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 Скоропадский Павел Петрович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 28 верасня 2015.
  2. Pavlo Skoropadskyi // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.