Павел Скарападскі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Павел Скарападскі
укр.: Павло́ Петро́вич Скоропа́дський
Pavlo Skoropadsky.jpg
Alex K Ivan Skoropadskyi.svg
сцяг
Гетман Украіны
Папярэднік Пасада заснаваная, Кірыл Разумоўскі, як гетман Запарожскіх войскаў,
Міхаіл Грушэўскі, як старшыня Цэнтральнай украінскай рады УНР
Пераемнік Пасада скасаваная, Уладзімір Віннічэнка, як старшыня Дырэкторыі УНР
 
Адукацыя
Дзейнасць ваенны, палітык, дыпламат
Веравызнанне праваслаўная царква і праваслаўе
Нараджэнне 3 (15) мая 1873
Смерць 26 красавіка 1945(1945-04-26)[1][2][3] (71 год)
Пахаванне
Дынастыя род Скарападскіх[d]
Бацька Пётр Іванавіч Скарападскі[d]
Жонка Oleksandra Skoropadska[d]
 
Ваенная служба
Гады службы 18931917
Прыналежнасць Flag of Russia.svg Расійская імперыя
Flag of the Ukrainian State.svg Украінская Народная Рэспубліка
Flag of the Ukrainian State.svg Украінская дзяржава
Род войскаў кавалерыя і Армія Украінскай Народнай Рэспублікі[d]
Званне
Генерал-лейтэнант
Камандаваў Life Guard Horse Regiment[d] і 34th Army Corps[d]
Бітвы
 
Аўтограф P.Skoropadskyi Signature.png
 
Узнагароды
Ордэн Святога Георгія IV ступені
Ордэн Святога Уладзіміра II ступені
Ордэн Святога Уладзіміра III ступені
Ордэн Святога Уладзіміра IV ступені
Ордэн Святой Ганны I ступені
Ордэн Святой Ганны II ступені
Ордэн Святой Ганны III ступені
Ордэн Святой Ганны IV ступені
Ордэн Святога Станіслава I ступені
Ордэн Святога Станіслава II ступені
Ордэн Святога Станіслава III ступені
Ордэн Чырвонага арла Вялікі крыж

Па́вел Скарапа́дскі (укр.: Павло Скоропадський; 3 мая 187326 красавіка 1945) — украінскі арыстакрат, ваенны і дзяржаўны дзеяч. Стаў кансерватыўным лідарам Украінскай дзяржавы пасля Расійскай рэвалюцыі 1917 года.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Служыў у царскай арміі, удзельнічаў у руска-японскай вайне 1904—1905 гг. У 1906 г. атрымаў званне палкоўніка, у 1912 г. — генерал-маёра, у 1916 г. — генерал-лейтэнанта. Генеральны ад’ютант цара Мікалая II у 1905 г.

Падчас Першай сусветнай вайны ён камандаваў, у прыватнасці, І Кавалерыйскай гвардзейскай дывізіяй і 34 Армейскім корпусам арміі Расійскай імперыі. 29 красавіка 1918 г. пры падтрымцы нямецкай арміі, якая займае Украіну па Брэсцкім мірным дагаворы, захапіў уладу ва Украінскай Народнай Рэспубліцы і абвясціў сябе гетманам Украіны. Гэта адбылося ўслед за пагадненнем Скарападскага з камандаваннем нямецкімі акупацыйнымі войскамі ва Украіне.

У якасці афіцыйнай назвы сваёй краіны Скарападскі ўвёў тэрмін «Украінская дзяржава». Дзяржава гэта заставалася пад пратэктаратам нямецкіх і аўстра-венгерскіх войскаў, адначасова абараняючых новую краіну ад агрэсіі з боку Савецкай Расіі і ўварвання Чырвонай Арміі. Да 14 снежня 1918 г. ён узначальваў тры ўрадавых кабінета, якія абапіраліся нана кансерватыўныя колы.

Пасля паразы Цэнтральных дзяржаў у Першай сусветнай вайне, перамір’я на Заходнім фронце (11 лістапада 1918 г.) і — як следства яго ўмоў — пачатку адводу нямецкіх войскаў з усходу, Скарападскі (вядомы да гэтага часу сваімі манархічнымі поглядамі), змяніў сваю тактыку, і выказаўся за неадкладнае аб’яднанне Украіны з Расійскай дзяржавай. У наступныя дні ён быў скінуты Сымонам Пятлюраю з дапамогай корпусу Сечавых Стральцоў у снежні 1918 г. ён з’ехаў з Кіева разам з адступаючымі нямецкімі войскамі, замаскіраваны пад нямецкага параненага афіцэра.

Жыў затым у эміграцыі ў Германіі, у Берліне. Памёр у Баварыі ў выніку ран, атрыманых падчас бамбардзіроўкі.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 Скоропадский Павел Петрович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 28 верасня 2015.
  2. Pavlo Skoropadskyi // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  3. Pawlo Skoropadsky // Brockhaus Enzyklopädie Праверана 9 кастрычніка 2017.