Сеніца

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Аграгарадок
Сеніца
Сеніца. Краявід.jpg
Краіна
Вобласць
Раён
Сельсавет
Каардынаты
Першае згадванне
Насельніцтва
Часавы пояс
Тэлефонны код
17 506
Паштовы індэкс
223056
Аўтамабільны код
5
Афіцыйны сайт
www.senica.by — афіцыйны сайт
Сеніца на карце Беларусі ±
Сеніца (Беларусь)
Сеніца
Сеніца (Мінская вобласць)
Сеніца
Уезд у мікрараён «Юбілейны» у Сеніцы (справа - будучы мікрараён «Зялёныя горкі»)

Се́ніца[2] (трансліт.: Sienica, руск.: Сеница) — аграгарадок у Мінскім раёне Мінскай вобласці, на шашы P23. Адміністрацыйны цэнтр Сеніцкага сельсавета. Аграгарадок знаходзіцца на беразе невялікага вадасховішча на рацэ Сеніцы. За 2 кіламетры ад ускраіны Мінска, за 3 кіламетры ад чыгуначнай станцыі Калядзічы.

Насельніцтва[правіць | правіць зыходнік]

  • 1999 год (перапіс) — 2035 чалавек
  • 2009 год (перапіс) — 2242 чалавекі
  • 2011 год — 6424 чалавекі

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Вядомая з 1567 як сяло. З 1791 года — цэнтр маёнтка Каралішчавіцкай парафіі (прыходу). З 1793 года — у складзе Расійскай імперыі. У 1861 годзе вёска Сеніца становіцца цэнтрам Сеніцкай воласці Мінскага павета. У 1884 годзе ў Сеніца была адкрыта земская школа, у якой атрымаў пачатковую адукацыю вялікі беларускі паэт Янка Купала. З 1924 года — цэнтр сельсавета Самахвалавічскага раёна. З 1935 года — у складзе Мінскага раёна. Цэнтр Сеніцкага сельсавета. У 2005 годзе — пераўтвораны ў аграгарадок.

Інфраструктура[правіць | правіць зыходнік]

  • Мінскі аграрна-камерцыйны каледж
  • Сярэдняя школа
  • Дом культуры
  • Бібліятэка
  • Паліклініка
  • Аптэка
  • Дом быту
  • Аддзяленне сувязі

Памятныя мясціны[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Сеницкий сельсовет
  2. Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Мінская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка, І. Л. Капылоў, В. П. Лемцюгова і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2003. — 604 с. ISBN 985-458-054-7. (DJVU)

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.14: Рэле — Слаявіна / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2002. — Т. 14. — 512 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0238-5 (Т. 14).

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]