Спірагіра

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Спірагіра
Spirogyra.JPG
Спірагіра (павелічэнне 40x)
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Spirogyra Link, 1820

Тыпавы від
Commons-logo.svg
Выявы
на Вікісховішчы
ITIS   6996
NCBI   3179
EOL   11681
FW   284795

Спірагі́ра (Spirogyra) — род ніткаватых зялёных водарасцей сямейства спірагіравых.

Клеткі талома спірагіры выцягнуты ў даўжыню, маюць клетачную сценку з цэлюлозы і моцна аслізнены. У цытаплазме размешчаны адзін або некалькі перыферыйных хларапластаў у выглядзе спіральна закручанай стужкі, з шматлікімі пірэноідамі. Ядро цэнтральнае, з добра прыкметнымі ядзеркамі. Запасныя пажыўныя рэчывы спірагіры — крухмал і алей. Рост ніці ў даўжыню адбываецца дзякуючы дзяленню клетак талома.

Адрозніваецца каля 340 відаў. Пашыраны ўсюды. Трапляюцца пераважна ў прэсных водах, на вільготнай глебе і інш.; на Беларусі 8 відаў: спірагіра бліскучая, спірагіра зменлівая, спірагіра пагарджаная, спірагіра рачная, спірагіра тоўстая і інш.

«Ціна» са спірагіры ў вадаёме

Ніткі даўжынёй 8—10 см, негалінастыя, плаваюць свабодна або прымацаваныя да субстрату рызоідамі, часта ўтвараюць «ціну». Ніткі складаюцца з аднаго рада клетак, якія маюць цэлюлозную абалонку, абкружаную сліззю.

Размнажаецца спірагіра вегетатыўным і палавым спосабамі. Вегетатыўнае размнажэнне адбываецца пры разрыве ніці на часткі. Кожная частка пры спрыяльных умовах можа развіцца ў новую ніць. Палавы працэс у спірагіры — кан’югацыя. Пры гэтым зліваецца змесціва звычайных клетак. Для перацякання цытаплазмы паміж клеткамі ўзнікае спецыяльны канал. У выніку палавога працэсу ўтвараецца зігота. Пасля перыяду спакою яна прарастае ў новую ніць спірагіры. Такім чынам, спірагіра не мае ні гаметафіта, ні спарафіта, а значыць — і чаргавання пакаленняў.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]