Уладзімір Уладзіміравіч Познер

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Уладзімір Уладзіміравіч Познер
фр.: Vladimir Vladimirovitch Pozner
Партрэт
Імя пры нараджэнні: руск.: Владимир Жеральд Дмитрий Дюбуа-Перде Нибуайе[1]
Род дзейнасці: журналіст, тэлевядучы, пісьменнік, перакладчык, рэстаратар, рэдактар, радыёвядучы
Дата нараджэння: 1 красавіка 1934(1934-04-01)[2] (85 гадоў)
Месца нараджэння:
Бацька: Уладзімір Аляксандравіч Познер[d]
Жонка: Valentina Chemberdzhi[d]
Дзеці: Yekaterina Chemberdzhi[d]
Месца працы:
Альма-матар:
Партыя:
Член у
Узнагароды і прэміі:
Сайт: pozneronline.ru
vladimirpozner.ru
Commons-logo.svg Уладзімір Уладзіміравіч Познер на Вікісховішчы

Уладзімір Уладзіміравіч По́знер (нар. 1 красавіка 1934, Парыж, Францыя) — савецкі, расійскі і амерыканскі журналіст і тэлевядучы, першы прэзідэнт Акадэміі расійскага тэлебачання (1994—2008), пісьменнік. Вядзе аўтарскую праграму «Познер» на «Першым расійскім канале».

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Бацькі, пачатак жыцця[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў сям'і яўрэя[6] Уладзіміра Аляксандравіча Познера[fr] (1908—1975)[7], які эміграваў з Расіі ў 1922 годзе[8], і францужанкі Жэральдын Лютэн (1910—1985)[9]. Быў названы Уладзімірам у гонар бацькі і хрышчаны ў саборы Парыжскай Богамаці па каталіцкаму абраду[10].

Бацькі афіцыйна не былі ў шлюбе да пяцігадовага ўзросту Уладзіміра Познера. Маці павезла трохмесяцовага Уладзіміра ў ЗША[8]. Да таго часу ў Амерыцы жылі яе маці і сястра, а таксама блізкія сябры. Неўзабаве Жэральдын уладкавалася працаваць мантажорам у французскім аддзяленні кінакампаніі Paramount Pictures[8]. Праз 5 гадоў, у 1939 годзе, Уладзімір Александровіч Познер, які тым часам працаваў у еўрапейскім філіяле кінакампаніі «Metro-Goldwyn-Mayer», забрал Жэральдын з сынам з ЗША, і сям'я вярнулася ў Францыю.

Пасля акупацыі Францыі нямецкімі войскамі ў 1940 годзе яны зноў беглі ў ЗША. Ужо ў Амерыцы, у 1945 годзе, нарадзіўся брат Уладзіміра — Павел Познер. Бацька, Уладзімір Аляксандравіч Познер, быў гарачым патрыётам Савецкага Саюза. Пасля далучэнні Літвы да Савецкага Саюза ў 1940 годзе дзед У. У. Познера па бацьку, Аляксандр Уладзіміравіч Познер (1875—?), стаў грамадзянінам СССР. У сувязі з гэтым і бацька У. У. Познера, Уладзімір Александровіч Познер, набыў права на савецкае грамадзянства[11]. З 1943 года, працуючы начальнікам рускай секцыі аддзела кінематаграфіі Вайсковага дэпартамента ЗША, ён пачаў супрацоўнічаць з савецкай разведкай, спачатку ў якасці «стажора» і «наводчыка»[12].

У сувязі з пагаршэннем адносін паміж СССР і ЗША пасля вайны, наступам эпохі макартызму і ўсё больш пільнай увагай з боку ФБР у 1948 годзе сям'я Познераў была змушана з'ехаць з ЗША. Спачатку Познеры хацелі вярнуцца ў Францыю, але Познеру-старэйшаму адмовілі ў заездзе, злічачы яго на падставе даносу падрыўным элементам[13]. Тады Познеры пераехалі ў Берлін (ГДР), дзе Уладзімір Аляксандравіч атрымаў пасаду ў кампаніі «Саўэкспартфільм». У 1950 годзе Уладзімір Познер атрымаў савецкі пашпарт[14][15].

У 1952 годзе сям'я пераехала ў Савецкі Саюз, у Маскву.

Навучанне[правіць | правіць зыходнік]

У Нью-Ёрку Уладзімір Познер скончыў пачатковую школу Сіці-энд-Кантры[en] пад кіраўніцтвам Кэралайн Прэт[en]; пазней навучаўся ў сярэдняй школе Стайвесант[en].

Першыя часы ў Берліне Уладзімір наведваў школу для савецкіх дзяцей[* 1].

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Заўвагі[правіць | правіць зыходнік]

Каментарыі
  1. Са снежня 1948 года.
Крыніцы
  1. (unspecified title) Праверана 30 снежня 2018.
  2. http://www.goodreads.com/book/show/3040071-eyewitness
  3. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #119061856 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 20 снежня 2014.
  4. http://www.acting-man.com/?p=29044
  5. http://articles.latimes.com/1990-03-25/books/bk-320_1_vladimir-pozner
  6. http://pozneronline.ru/2017/07/19262/
  7. Краткая биография В. А. Познера
  8. 8,0 8,1 8,2 Познер, 1999a
  9. «Тур де Франс»-2, просмотр с 07:20
  10. «Тур де Франс»-2, просмотр с 15:10
  11. Владимир Познер. Радиостанция «Серебряный Дождь» (5 ліпеня 2015). — «…был указ Верховного совета СССР о том, что все латыши, литовцы или эстонцы, живущие за рубежом и их взрослые дети, могут автоматически получить советский паспорт, о чем мой отец мечтал. И он его получил. Я могу потом продолжить эту историю, но скажу, что его отца расстреляли немцы»  Праверана 16 жніўня 2015.
  12. NSA, 1957
  13. Познер, 1999b
  14. Кудимов, 1987
  15. Раззаков, 2000

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Відэа