Умберта I

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Пра заснавальніка Савойскага дому гл. Гумберт I, граф Савоі
Умберта I
Umberto I
Умберта I
сцяг
2-і кароль Італіі
9 студзеня 1878 — 29 ліпеня 1900
Каранацыя: 9 студзеня 1878
Папярэднік: Віктар Эмануіл II
Пераемнік: Віктар Эмануіл III
 
Дзейнасць: манарх
Веравызнанне: каталіцтва
Нараджэнне: 14 сакавіка 1844(1844-03-14)[1][2]
Смерць: 29 ліпеня 1900(1900-07-29)[3][1][2] (56 гадоў)
Пахаванне:
Дынастыя: Савойскі дом
Бацька: Віктар Эмануіл II
Маці: Адэльгейда Габсбург[d]
Жонка: Маргерыта-дзі-Савоя[d]
Дзеці: Віктар Эмануіл III
 
Аўтограф: Umberto I signature.svg
Манаграма: Манаграма
 
Узнагароды:
Order of St. Andrew Knight of the Order of the Golden Fleece ордэн Чорнага арла Ордэн Слана Knight of the Military Order of Savoy Commendatore of the Military Order of Savoy

Умберта I (італ.: Umberto I; 14 сакавіка 1844, Турын, Сардзінскае каралеўства — 29 ліпеня 1900, Монца, Італія) — другі кароль Італіі з 1878 года, з Савойскай дынастыі.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Сын Віктара Эмануіла II, старэйшы брат Амадэя Іспанскага.

Яшчэ да ўзыходжання на прастол Умберта праявіў сябе як храбры салдат у другой бітве пры Кустоце (якую італьянцы, аднак, з трэскам прайгралі). Разам з тым Умберта не быў асоба здольным палітыкам, яму бракавала бацькаўскай гнуткасці — ён вельмі спадзяваўся на простыя сілавыя метады, не заўсёды ішоў на саступкі, а то і зусім ігнараваў асобныя праблемы краіны, лічачы іх «невылечнымі рысамі італьянскага характару» (у прыватнасці, згаленне сялянства Медзаджорна, якое прыняло катастрафічныя памеры і ў вялікай ступені спрыялае радыкалізацыі італьянскага грамадства і ўзмацненню іміграцыі ў Амерыку). Абразіўшыся тым, што французы «адвялі з-пад носа Туніс» (1881), ён даў Бісмарку ўцягнуць Італію ў Траісты саюз. З-за ўзброеных распраў з бастуючымі рабочымі, прадпрынятымі па яго загадзе, ён быў вельмі непапулярны. Да ўсяго іншага, у гады яго кіравання Італія ўстала на шлях каланіяльных заваяванняў, былі распачаты войны ў Самалі і Эфіопіі, якія абыйшліся краіне велізарнымі матэрыяльнымі і значнымі людскімі стратамі, але далі ў сутнасці ніякіх вынікаў (набыццё італьянцамі, у канчатковым выніку, пустэльнага, засушлівага, беднага на рэсурсы Самалі, да таго ж з мяцежным мусульманскім насельніцтвам было проста не ў стане ні акупіць выдаткаў, ні даць задавальненне грамадскай думцы).

У 1900 годзе быў застрэлены ў Монцы анархістам Гаэтана Брэшы.

У гонар Умберта I у Італіі названа шмат вуліц і грамадскіх устаноў, у тым ліку найбуйнейшая рымская бальніца і велічная Галерэя Ўмберта I («Galleria Umberto I») у Неапалі.

Умберта I, як і бацька, пахаваны ў рымскім Пантэоне.

Сям’я[правіць | правіць зыходнік]

З 1868 года быў жанаты на сваёй стрыечнай сястры Маргарыце Савойскай. У яе гонар названа піца «Маргарыта». У шлюбе нарадзіўся адзіны сын Віктар Эмануіл III (18691947).

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Umberto I // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.
  2. 2,0 2,1 Umberto I di Savoia-Carignano, Re d'Italia // The Peerage Праверана 9 кастрычніка 2017.
  3. Istituto dell'Enciclopedia Italiana Enciclopedia Treccani — 1929.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Giorgio Candeloro. Storia dell’Italia moderna. Feltrinelli. Milano. 1986.