Франсуа Рэнэ дэ Шатабрыян

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Франсуа Рэнэ дэ Шатабрыян
François-René, vicomte de Chateaubriand
Chateaubriand.jpg
Франсуа Рэнэ дэ Шатабрыян
Асабістыя звесткі
Дата нараджэння:

4 верасня 1768(1768-09-04)

Месца нараджэння:

Сен-Мало, Францыя

Дата смерці:

4 ліпеня 1848(1848-07-04) (79 гадоў)

Месца смерці:

Парыж, Францыя

Пахаванне:

tomb of Chateaubriand[d]

Грамадзянства:

Францыя

Жонка:

Céleste de Chateaubriand[d]

Літаратурная дзейнасць
Род дзейнасці:

пісьменнік
дыпламат

Кірунак:

рамантызм

Мова твораў:

французская мова[1]

Узнагароды:
афіцэр Ордэна Ганаровага легіёна Knight of the Royal and Military Order of Saint Louis Knights of the Order of the Holy Spirit Knight in the order of Saint-Michel Ордэн за заслугі ў мастацтве і навуцы Knight of the Order of the Golden Fleece ордэн Чорнага арла Knight in the Order of the Holy Sepulchre Pour le Mérite ордэн Святога Аляксандра Неўскага Order of St. Andrew
Лагатып Вікікрыніц Творы ў Вікікрыніцах
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы
Лагатып Вікіцытатніка Цытаты ў Вікіцытатніку

Франсуа Рэнэ дэ Шатабрыян (фр.: François-René, vicomte de Chateaubriand; 4 верасня 1768, Сен-Мало — 4 ліпеня 1848, Парыж) — французскі пісьменнік і дыпламат, адзін з заснавальнікаў рамантызму ў французскай літаратуры.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў 1768 г. у брэтонскай дваранскай сям'і. Вучыўся ў Доле, Рэне і Дынане. У 1791 здзейсніў падарожжа ў Паўночную Амерыку. Падчас рэвалюцыі, вярнуўшыся ў Францыю, выступіў на баку каралеўскіх войскаў. У 1792—1800 знаходзіўся ў эміграцыі ў Англіі. Там ён напісаў і апублікаваў «Досвед аб рэвалюцыях» (1797), у якім крытычна ацэньваў рэвалюцыйныя падзеі ў Францыі.

Вярнуўшыся ў 1800 ў Францыю, ён апублікаваў раман «Атала, або Любоў двух дзікуноў ў пустыні» (1801), аповесць «Рэнэ, або Следства запалу» (1802) і трактат «Геній хрысціянства» (1802). Апошні з'явіўся натхнёнай апалогіяй хрысціянства, не дагматычнай або багаслоўскай, а паэтычнай спробай паказаць, «што з усіх рэлігій, што існавалі, хрысціянская — самая паэтычныя, самая людская, самая спрыяльная свабодзе, мастацтвам і навукам; сучасны свет абавязаны ёй усім, ад земляробства да абстрактных навук, ад бальніц для бедных да храмаў, узведзеных Мікеланджэла і упрыгожаных Рафаэлем; … яна апякуецца геніем, ачышчае густ, развівае высакародны запал, дае думцы сілу, паведамляе пісьменніку выдатныя формы і мастаку дасканалыя ўзоры».

У 1803 Шатабрыян па запрашэнні Напалеона стаў французскім дыпламатам у Рыме, але праз год, пасля забойства герцага Энгіенскага, дэманстратыўна сышоў у адстаўку. У 1811 ён быў абраны членам французскай Акадэміі, а ў 1815 стаў пэрам.

У 1809 выйшаў у свет яго раман «Пакутнікі», які працягвае развіваць ідэі «Генія хрысціянства» і апавядае аб першых хрысціянах. Для напісання рамана Шатабрыян здзейсніў падарожжа па Грэцыі і Блізкім Усходзе.

Пасля ўзыходжання Бурбонаў Шатабрыян працаваў паслом у Берліне (1821), Лондане (1822), і Рыме (1829), у 1823—1824 быў міністрам замежных спраў. У 1830, пасля падзення Бурбонаў, ён канчаткова сышоў у адстаўку.

Пасля смерці былі выдадзены яго мемуары — «Замагільныя запіскі».


Папярэднік:
Мацье-Жан-Фелісітэ, герцаг дэ Манмарансі-Лаваль
Міністр замежных спраў Францыі
28 снежня 1822 —— 4 жніўня 1824
Пераемнік:
Анж Іасінт Максанс, барон дэ Дама
  1. 1,0 1,1 data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011.