Франсуа Рэнэ дэ Шатабрыян

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Франсуа Рэнэ дэ Шатабрыян
François-René, vicomte de Chateaubriand
Chateaubriand.jpg
Франсуа Рэнэ дэ Шатабрыян
Асабістыя звесткі
Дата нараджэння: 4 верасня 1768(1768-09-04)
Месца нараджэння: Сен-Мало, Францыя
Дата смерці: 4 ліпеня 1848(1848-07-04) (79 гадоў)
Месца смерці: Парыж, Францыя
Пахаванне:
Грамадзянства: Францыя
Жонка: Céleste de Chateaubriand[d]
Літаратурная дзейнасць
Род дзейнасці: пісьменнік
дыпламат
Кірунак: рамантызм
Жанр: раман, эсэ, мемуары і Аўтабіяграфія
Мова твораў: французская мова[1]
Грамадская дзейнасць
Партыя
Член у
Узнагароды:
Order of St. Andrew ордэн Святога Аляксандра Неўскага афіцэр Ордэна Ганаровага легіёна Knight of the Order of the Holy Spirit Grand Cross of the Order of Christ (Portugal)‎ Grand Cross of the Order of Charles III ордэн Чорнага арла Knight of the Royal and Military Order of Saint Louis Knight in the order of Saint-Michel Ордэн за заслугі ў мастацтве і навуцы Knight of the Order of the Golden Fleece Knight in the Order of the Holy Sepulchre
Лагатып Вікікрыніц Творы ў Вікікрыніцах
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы
Лагатып Вікіцытатніка Цытаты ў Вікіцытатніку

Франсуа Рэнэ дэ Шатабрыян (фр.: François-René, vicomte de Chateaubriand; 4 верасня 1768, Сен-Мало — 4 ліпеня 1848, Парыж) — французскі пісьменнік і дыпламат, адзін з заснавальнікаў рамантызму ў французскай літаратуры.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў 1768 г. у брэтонскай дваранскай сям'і. Вучыўся ў Доле, Рэне і Дынане. У 1791 здзейсніў падарожжа ў Паўночную Амерыку. Падчас рэвалюцыі, вярнуўшыся ў Францыю, выступіў на баку каралеўскіх войскаў. У 1792—1800 знаходзіўся ў эміграцыі ў Англіі. Там ён напісаў і апублікаваў «Досвед аб рэвалюцыях» (1797), у якім крытычна ацэньваў рэвалюцыйныя падзеі ў Францыі.

Вярнуўшыся ў 1800 ў Францыю, ён апублікаваў раман «Атала, або Любоў двух дзікуноў ў пустыні» (1801), аповесць «Рэнэ, або Следства запалу» (1802) і трактат «Геній хрысціянства» (1802). Апошні з'явіўся натхнёнай апалогіяй хрысціянства, не дагматычнай або багаслоўскай, а паэтычнай спробай паказаць, «што з усіх рэлігій, што існавалі, хрысціянская — самая паэтычныя, самая людская, самая спрыяльная свабодзе, мастацтвам і навукам; сучасны свет абавязаны ёй усім, ад земляробства да абстрактных навук, ад бальніц для бедных да храмаў, узведзеных Мікеланджэла і упрыгожаных Рафаэлем; … яна апякуецца геніем, ачышчае густ, развівае высакародны запал, дае думцы сілу, паведамляе пісьменніку выдатныя формы і мастаку дасканалыя ўзоры».

У 1803 Шатабрыян па запрашэнні Напалеона стаў французскім дыпламатам у Рыме, але праз год, пасля забойства герцага Энгіенскага, дэманстратыўна сышоў у адстаўку. У 1811 ён быў абраны членам французскай Акадэміі, а ў 1815 стаў пэрам.

У 1809 выйшаў у свет яго раман «Пакутнікі», які працягвае развіваць ідэі «Генія хрысціянства» і апавядае аб першых хрысціянах. Для напісання рамана Шатабрыян здзейсніў падарожжа па Грэцыі і Блізкім Усходзе.

Пасля ўзыходжання Бурбонаў Шатабрыян працаваў паслом у Берліне (1821), Лондане (1822), і Рыме (1829), у 1823—1824 быў міністрам замежных спраў. У 1830, пасля падзення Бурбонаў, ён канчаткова сышоў у адстаўку.

Пасля смерці былі выдадзены яго мемуары — «Замагільныя запіскі».


Папярэднік:
Мацье-Жан-Фелісітэ, герцаг дэ Манмарансі-Лаваль
Міністр замежных спраў Францыі
28 снежня 1822 —— 4 жніўня 1824
Пераемнік:
Анж Іасінт Максанс, барон дэ Дама
  1. data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.