Хасан Рухані

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Хасан Рухані
حسن روحانی
Hassan Rouhani.jpg
сцяг
7-ы Прэзідэнт Ірана
з 3 жніўня 2013
Папярэднік: Махмуд Ахмадзінежад
сцяг
Сакратар Вышэйшага савета нацыянальнай бяспекі
14 кастрычніка 1989 — 15 жніўня 2005
Пераемнік: Алі Ларыджані
 
Партыя: Ісламская рэспубліканская партыя (19791987)
Combatant Clergy Association
Адукацыя: Каледонскі ўніверсітэт Глазга
Тэгеранскі ўніверсітэт
Кумская хаўза
Навуковая ступень: доктарская ступень[d][1]
Дзейнасць: палітык, дыпламат, пісьменнік, клерык, адвакат
Месца працы:
Веравызнанне: Іслам (шыізм)
Нараджэнне: 12 лістапада 1948
Жонка: Сахебе Рухані[d]
Дзеці: 4
 
Сайт: president.ir
rouhani.ir
 
Аўтограф: Hassan Rouhani signature.svg

Хасан Рухані (12 лістапада 1948, Сархех) — іранскі дзяржаўны дзеяч, палітык і шыіцкі багаслоў, сёмы абраны прэзідэнт Ірана. Адзін з найстарэйшых палітыкаў Ірана, удзельнік ісламскай рэвалюцыі ў Іране 1979 года. Мучтахід. Акадэмік і дыпламат. З 1999 года з’яўляецца чальцом Рады старцаў[2]. З 1989 года з’яўляецца чальцом Найвышэйшай рады нацыянальнай бяспекі[3]. З 1991 года з’яўляецца чальцом Рады ўгоды. З 1992 года ўзначальвае Установу важных даследванняў. Рухані займаў пасады старшыні Схода ісламскай рады чацвёртага і пятага склікання і сакратара Найвышэйшай рады нацыянальнай бяспекі з 1989 па 2005 год[4]. Удзельнічаў у перамовах з краінамі захаду па пытаннях ядзернай зброі і ядзернай энергетыкі.

7 мая 2013 года Рухані пачаў выбарчую барацьбу за пасаду прэзідэнта Ірана. Ён казаў, што, калі будзе абраны на пасаду, то палепшыць адносіны з Захадам. На выбарах 15 чэрвеня 2013 года Рухані перамог на выбарах. 19 мая 2017 года перамог на новых прэзідэнцкіх выбарах: іранская аддала перавагу яго прагматычнаму, праеўрапейскаму курсу над праграмамі кандыдатаў-кансерватараў.

Рухані ведае (акрамя роднай, пярсідскай мовы) англійскую, нямецкую, французскую, рускую і арабскую мовы.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Хасан Ферыдан Рухані нарадзіўся 12 лістапада 1948 году ў горадзе Саркех, каля Семнану. У 1960 годзе пачаў навучанне ў Семнанскім духоўным вучылішчы. У 1961 годзе з’ехаў у Кум, дзе навучаўся ў вучылішчы для святароў. Яго вучылі вядомыя аятолы. З 1969 году пачаў вучобу ў Тэгеранскім універсітэце, дзе вучыў заходняе права. Затым працягнуў сваю вучобу ў Каледонскім ВНУ ў Брытаніі, дзе атрымаў навуковыя ўзнагароды.

Святарства[правіць | правіць зыходнік]

Стаўшы святаром, Рухані пачаў чытаць прамовы, скіраваныя супраць тагачаснай улады — шаха Рэза Пахлаві. У 1965 годзе раз’язджаў па Іране са сваімі прамовамі. Шмат разоў арыштоўваўся. У лістападзе 1977 году выступіў на вечы ў Тэгеране, прысвечаным смерці Мастафы Хамейні - сына Хамейні.

З гэтага часу Рухані пераследваўся спецслужбамі шаха. Махамат Бехешці і аятала Матахары параілі Рухані з’ехаць з Ірана. У Парыжы, куды ён накіраваўся, выступаў перад вучнямі ВНУ, дзе навучаліся іранцы.

Жыццё пасля 1979 году[правіць | правіць зыходнік]

Удзельнічаў у рэвалюцыі 1979 году. Займаў шмат пасад у гэтым годзе. З 1980 году з’яўляўся паслом у мачлісе. За 20 гадоў пасольства быў старшынём мачліса (4 і 5 склікання). З 1980 па 1983 гады быў старшынём Назіральній рады Краёвага ісламскага радыё.

Ірана-іракская вайна[правіць | правіць зыходнік]

Пад час Ірана-іракскай вайны Рухані займаў тылавыя пасады. З 1982 па 1988 гады быў дарадцам Вышэйшай рады абароны. З 1986 па 1988 годы займаў пасаду дарадцы Вышэйшай рады падтрымкі вайны. З 1985 па 1988 узначальваў вайсковую раду Хатаманбія. З 1986 па 1991 узначальваў іранскае лётнае войска. З 1988 па 1989 годы быў намеснікам галоўнакамандуючага. Быў узнагароджаны мэдалямі Фатх (перамога) і Наср.

Пасля вайны[правіць | правіць зыходнік]

Рухані быў прызначаны на пасаду міністра бяспекі і выведкі ў 1989 годзе. З 1989 да 2005 год быў пісарам Вышэйшай народнай рады бяспекі. Быў упаўнаважаным па пытаннях бяспекі ў прэзыдэнтаў Алі Хашэмі й Махамата Хатамі з 1989 па 1997 і з 2000 па 2005 адпаведна.

З 1991 году ўваходзіў у склад Рады ўгоды. Гэтую пасаду займаў да таго як стаў прэзыдэнтам. У 1999 годзе асудзіў хваляванні падчас выбараў прэзыдэнта краіны. Быў абраны 18 лютага 2000 году ў склад Рады старцаў ад астана Семнан. З 2006 году быў абраны ў Раду старцаў ад астана Тэгеран.

Рухані займаецца навуковай дзейнасцю. Удзельнічае ў друку навуковых часопісаў на пярсідскай і англійскай мовах — Рахборт, Іранскі аглядальнік замежных адносін і Замежныя адносіны. У жніўні 2013 году прызначыў падправадыра грамады Ашаха Джагангірага Кушаха. 15 чэрвеня 2013 г. быў абраны Прэзідэнтам Ірана[5], набраўшы 18 мільёнаў 613 тысяч 329 галасоў [6].

Галерэя[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #1035777037 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 30 сакавіка 2015.
  2. Members of Assembly of Experts. Assembly of Experts. Архівавана з першакрыніцы 26 мая 2013. Праверана 22 красавіка 2013.
  3. Hassan Rouhani appointed as the Supreme Leader's representative to the SNSC. The Office of the Supreme Leader (13 лістапада 1989).
  4. Hassan Rouhani's Resume. CSR (11 красавіка 2013). Архівавана з першакрыніцы 26 мая 2013.
  5. http://lenta.ru/news/2013/06/15/rohani/
  6. Хасан Раўхані быў абраны сёмым прэзідэнтам Ірана

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]