Іван Мацвеевіч Жыжаль

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Іван Мацвеевіч Жыжаль
Іван Мацвеевіч Жыжаль
сцяг
Міністр прамысловага будаўніцтва БССР
1955 — 1969
Прэм’ер-міністр: Кірыл Мазураў
Мікалай Аўхімовіч
Ціхан Кісялёў
Папярэднік: пасада заснаваная
Пераемнік: Мікалай Архіпец
 
Партыя:
Нараджэнне: 16 чэрвеня 1904(1904-06-16)
Смерць: 18 сакавіка 1982(1982-03-18) (77 гадоў)
Пахаванне:
 
Узнагароды:

Іва́н Мацве́евіч Жы́жаль (16 чэрвеня 1904, в. Сыраежкі18 сакавіка 1982, г. Мінск) — будаўнік, Герой Сацыялістычнай Працы (1964).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Іван Жыжаль нарадзіўся 16 чэрвеня 1904 года ў вёсцы Сыраежкі (цяпер Бераставіцкі раён Гродзенскай вобласці Беларусі). З 1921 года працаваў на чыгунцы. У 1922 годзе Жыжаль скончыў чыгуначнае вучылішча. У 1935 годзе ён скончыў Мінскі політэхнічны інстытут па спецыяльнасці «інжынер прамысловага і грамадзянскага будаўніцтва», пасля чаго працаваў у Белдзяржбудзе. З 1938 года кіраваў інстытутам «Белпрампраект». У пачатку Вялікай Айчыннай вайны з'ехаў з Мінска ў Смаленск, адкуль і быў прызваны ў армію. Удзельнічаў у баях Вялікай Айчыннай вайны[1].

Пасля вызвалення Мінска Жыжаль быў звольнены з Узброеных Сіл і прызначаны спачатку інструктарам будаўнічага аддзела ЦК КПБ, а затым — загадчыкам аддзела будматэрыялаў Дзяржплана БССР, інжынерам Галоўнага ўпраўлення прамысловага будаўніцтва. З 1951 года Жыжаль кіраваў Галоўным упраўленнем будаўніцтва Мінска, а ў 1955 годзе ўзначаліў Міністэрства прамысловага будаўніцтва БССР[1].

Пад непасрэдным кіраўніцтвам Жыжаля была пабудавана вялікая колькасць прамысловых прадпрыемстваў Беларускай ССР, у тым ліку Гродзенскі азотна-тукавы камбінат, Салігорскі калійны камбінат, Полацкі нафтаперапрацоўчы камбінат, уведзены ў строй новыя чэргі Мінскага аўтамабільнага завода і Мінскага трактарнага завода. Акрамя таго, Жыжаль кіраваў будаўніцтвам вялікай колькасці жылых будынкаў, аб'ектаў сацыяльнай сферы. Пры яго актыўным удзеле будаваліся будынкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта і Помнік Перамогі на аднайменнай плошчы ў Мінску. Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР, дэлегатам XXII і XXIII з'ездаў КПСС[1].

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР 15 лютага 1964 года за «самаадданую працу і выдатныя вытворчыя поспехі, дасягнутыя пры будаўніцтве Гродзенскага азотнатукавага завода, Першага Салігорскага калійнага камбіната, Полацкага нафтаперапрацоўчага завода» Іван Жыжаль быў удастоены высокага звання Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Серп і Молат»[1].

У 1969 годзе Жыжаль сышоў з пасады міністра, а ў 1970 годзе выйшаў на пенсію. Пражываў у Мінску. Памёр 18 сакавіка 1982 года[1], пахаваны на Усходніх могілках Мінска. У 1994 г. у Мінску на доме на рагу вуліцы Захарава і Вайсковага завулка, дзе жыў Жыжаль, была ўсталявана мемарыяльная дошка.

Заслужаны будаўнік БССР, Ганаровы грамадзянін Мінска. Быў узнагароджаны двума ордэнамі Леніна, двума ордэнамі «Знак Пашаны», ордэнам Чырвонай Зоркі і шэрагам медалёў, у т. л. «За адвагу», «За абарону Масквы»[1].

Памяць[правіць | правіць зыходнік]

На доме па адрасе вул. Захарава № 32, у якім ён жыў, устаноўлена мемарыяльная дошка.

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Долготович Б. Д. Почетные граждане Белорусских городов. — Минск, Беларусь, 2008.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]