Аляксандр Іванавіч Арастовіч

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Аляксандр Іванавіч Арастовіч
Імя пры нараджэнні: Аляксандр Іванавіч Арастовіч
Дата нараджэння: 9 снежня 1952(1952-12-09) (65 гадоў)
Месца нараджэння:
Грамадзянства: Беларусь
Адукацыя:
Навуковая ступень: Кандыдат тэхнічных навук
Партыя: БСДП (НГ)
Род дзейнасці: палітык

Аляксандр Іванавіч Арастовіч (нар. 9 снежня 1952, Слуцк, Беларусь) — кандыдат тэхнічных навук, дацэнт кафедры будаўнічай механікі ў Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце, першы намеснік старшыні аргкамітэта па стварэнні БСДП (НГ), падчас прэзідэнцкіх выбараў 2010 г. быў даверанай асобай кандыдата ў прэзідэнты Мікалая Статкевіча, палітвязень Беларусі, вязень сумлення[1]

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся 9 снежня 1952 г. у Слуцку. Сярэднюю школу скончыў у г. Слуцку. У 1975 г. скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (цяпер БНТУ) па спецыяльнасці «прамысловае, грамадзянскае будаўніцтва». Працаваў майстрам будаўнічага трэсту № 5 (Мінск, 1975—1979 гг.). Вучыўся  ў Славацкай вышэйшай тэхнічнай школе (Браціслава, 1986-89 гг.).

Там жа абараніў дысертацыю ў 1988 г. Кандыдат технічных навук. Выкладчык, дацэнт кафедры будаўнічай механікі ў Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (1979—2006 гг.). Быў вымушаны сыйсці адтуль з-за праблем са здароўем. Працавау ў прыватнай фірме.

Жанаты, мае сына і дачку.

Палітычная дзейнасць

Сябра (з 1992) Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Народная Грамада) (да 1996 г. — Беларуская сацыял-дэмакратычная Грамада), намеснік старшыні (1998—2000 гг.), першы намеснік (з 2000 г.) старшыні БСДП (НГ). З 2007 г., пасля расколу і перайменавання БСДП (НГ) у Беларускую сацыял-дэмакратычную партыю (Грамада), стаў намеснікам, а затым і першым намеснікам аргкамітэта па стварэнні БСДП (НГ) на чале з М.Статкевічам.

Падчас прэзідэнцкіх выбараў 2010 г. А. Арастовіч быў даверанай асобай кандыдата ў прэзідэнты Мікалая Статкевіча. Затрыманы ўвечары 19 снежня 2010 г. разам з М. Статкевічам (таксоўку, на якой яны ехалі з вакзала пасля разгону Плошчы 2010, заблакавала міліцыя каля Галоўпаштамта ў Мінску).

Знаходзіўся ў СІЗА КДБ. Прад’яўлена абвінавачванне па арт. 293 КК РБ — «Масавыя беспарадкі». Вінаватым сябе не прызнаў.[1]

11 студзеня 2011 г. Amnesty International прызнала А. Арастовіча вязнем сумлення і заклікала ўлады Беларусі вызваліць яго.[2]

15 лютага 2011 г. быў вызвалены пад падпіску аб нявыездзе.[3]

25 жніўня 2011 г. даведаўся пра тое, што крымінальная справа супраць яго спыненая, абвінавачанне знятае.

Уваходзіў у склад ініцыятыўнай групы па вылучэнні М. Статкевіча кандыдатам у дэпутаты на парламенцкіх выбарах ў 2012 г.[4]

Затрыманы 16 сакавіка 2014 г. ў Мінску каля Камароўскага рынка за ўдзел у дазволеным уладамі перадвыбарчым  пікеце.[5] Удзельнікі пікета трымалі партрэты дзесяці беларускіх палітвязняў. Было затрымана некалькі чалавек, у тым ліку старшыня АГП Анатоль Лябедзька, сябра АГП, будучы дэпутат Палаты прадстаўнікоў  Ганна Канапацкая. 17 сакавіка 2014 г. суд Савецкага раёна г. Мінска пакараў А. Арастовіча 10 суткамі адміністрацыйнага арышту за ўдзел у несанкцыянаваным пікеце.[5]

Сын — Дзмітры. Дачка, Дарына Арастовіч,  у 2006 г. студэнткай Беларускага тэхналагічнага ўніверсітэту была арыштаваная і адміністрацыйна асуджаная за ўдзел у масавай акцыі пратэсту пасля прэзідэнцкіх выбараў 2006 г. у Беларусі.[6]

Зноскі

  1. https://amnesty.org.ru/node/1677/
  2. http://by.prava-by.info/archives/5447 Аmnesty International заклікае Беларусь вызваліць вязьняў сумленьня, якія ўтрымліваюцца пад вартай за ўдзел у акцыі пратэсту ў дзень выбараў
  3. https://news.tut.by/society/215284.html Обвиняемый Арестович выпущен из СИЗО КГБ под подписку о невыезде
  4. http://pyx.by/rus/news/2310/
  5. http://www.statkevich.org/news.php?readmore=1343 Алесь Арастовіч асуджаны на 10 сутак
  6. https://www.svaboda.org/a/769906.html Дарына Арастовіч: "Я не хацела сядзець!

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Palitviazni.info — 2013. — С. 28
  • Кто есть кто в Беларуси. Хто ёсць хто ў Беларусі. Who is who in Belarus — Мн.: ООО «Мэджик Бук», 2004—284 с.
  • За права на выбар — Вільнюс. 2011 — С. 140—141.
  • А.Тамковіч. Жыццё пасля кратаў — 2013 — С.221-230.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]