Аповесць пра Падолле

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search

«Аповесць пра Падолле» — помнік беларуска-літоўскага летапісання 1-й паловы XV ст. Узнікла каля 14321435 найверагодней у Вільні ў асяроддзі пануючых колаў ВКЛ. Змешчана ў Беларуска-літоўскім летапісе 1446 у канцы «Летапісца вялікіх князёў літоўскіх». У XVI ст. была уключана ў склад «Хронікі Вялікага княства Літоўскага і Жамойцкага» і Хронікі Быхаўца.

Асноўны змест — гісторыя Падольскай зямлі 2-й паловы XIV—1-й трэці XV ст., гісторыя яе далучэння да ВКЛ. Створана як палітычны дакумент з мэтаю абгрунтаваць гістарычнае права ВКЛ на Падолле і асудзіць палітыку польскіх феадалаў, якія пасля смерці Вітаўта захапілі яго заходнюю частку. Падзеі і факты, выкладзеныя у творы, у асноўным, адпавядаюць гістарычнай сапраўднасці. Напісана на старабеларускай мове дзелавым стылем без дат, вылучаецца публіцыстычнасцю стылю, свецкім характарам зместу.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]