Збунін

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Вёска
Збунін
Краіна
Вобласць
Раён
Сельсавет
Каардынаты
Насельніцтва
187 чал. (2010)
Часавы пояс
Тэлефонны код
+375 16(2)
Паштовы індэкс
225013
Аўтамабільны код
1
Збунін на карце Беларусі ±
Збунін (Беларусь)
Збунін
Збунін (Брэсцкая вобласць)
Збунін

Збу́нін[1] (трансліт.: Zbunin, руск.: Збунин) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Знаменскага сельсавета. Размешчаны за 36 км на поўдзень ад Брэста, побач р. Серадовая рэчка (прыток р. Заходні Буг) і аўтадарога БрэстТамашоўка.

У складзе адкрытага акцыянернага таварыства «Птушкафабрыка Медна» (цэнтр — в. Медна); сельская бібліятэка.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Выяўленая археолагамі стаянка (за 2 км на поўнач ад вёскі, на пясчаным узгорку, каля р. Заходні Буг) эпохі позняга неаліту і бронзавага веку (3—2-е тыс. да н.э.) сведчыць пра дзейнасць чалавека ў гэтых мясцінах з глыбокай старажытнасці.

У 16 ст. вядомы як маёнтак — шляхецкая ўласнасць пры р. Буг у Берасцейскім павеце Троцкага ваяводства ВКЛ. Знаходзілася каля дарогі Камароўка—Бярэсце. У 1628 годзе князь Мікалай Сапега пабудаваў тут праваслаўную драўляную царкву.

Пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай (1795) у складзе Расійскай імперыі, у Слонімскай, з 1797 года — у Літоўскай, з 1801 года — у Гродзенскай губернях.

У 19 стагоддзі фальварак і вёска ў складзе маёнтка Медна (Мяднянскага ключа). Паводле інвентару 1846 года вёска — уладанне граафіні Е. Красінскай. У 1870 годзе працавала народнае вучылішча. У 1886 годзе дзейнічалі карчма, царкоўна-прыходская школа. У 1890 годзе цэнтр Збунінскага сельскагаспадарчага таварыства, якому належала 677 дзес. зямлі, царкве — 104 дзес. У народным вучылішчы навучаліся 25 хлопчыкаў.

У 1905 годзе сяло і фальварак у Мяднянскай воласці Брэсцкага павета. Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польшчы, у Мяднянскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.

З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну гітлераўскія акупанты спалілі 20 двароў, загубілі 15 жыхароў.

Насельніцтва[правіць | правіць зыходнік]

  • 49 двароў (1846)
  • 122 двары, 678 жыхароў (1878)
  • 33 двары, 238 жыхароў (1886)
  • 363 жыхары (1897)
  • 649 жыхароў (сяло), 6 жыхароў (фальварак)(1905)
  • 105 двароў (30.9.1921)
  • 120 двароў, 480 жыхароў (1940)
  • 382 жыхара (1959)
  • 475 жыхароў (1970)
  • 262 гаспадаркі, 676 жыхароў (1997)
  • 104 гаспадаркі, 201 жыхар (2005)

Славутасці[правіць | правіць зыходнік]

Страчаная спадчына[правіць | правіць зыходнік]

  • Драўляная Мікалаеўская царква[2]

Зноскі

  1. Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Брэсцкая вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2010.— 318 с. ISBN 978-985-458-198-9. (DJVU)
  2. Драўляная Мікалаеўская царква (фота)

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 3, кн. 1. Брэсцкая вобласць / пад навук. рэд. А. І. Лакоткі. — Мн.: БелЭн, 2006. ISBN 985-11-0373-X.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]