Капліца-пахавальня Рдултоўскіх

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Капліца
Капліца-пахавальня Рдултоўскіх
53°14′35,56″ пн. ш. 26°14′02,49″ у. д.HGЯO
Краіна Беларусь
Вёска Верхняе Чэрніхава
Тып будынка Капліца-пахавальня

Капліца-пахавальня (грабовец) Рдултоўскіх — рэдкі ўзор мемарыяльнай архітэктуры. З'яўляецца часткай сядзібна-паркавага комплекса Рдултоўскіх у в. Верхняе Чэрніхава Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці.

Архітэкутра[правіць | правіць зыходнік]

Капліца-пахавальня Рдултоўскіх нагадвае склеп і уяўляе сабой прамавугольны ў плане будынак памерамі 8 на 10 м, напалову засыпаны зямлёй. Складзены з цэглы і патынкаваны, таўшчыня сцен складае 70 см. Фасад упрыгожаны чатырма дарычнымі калонамі, на якіх ляжыць швелер, які падтрымлівае франтонам, дэкараваны сухарыкамі. Шырокі ўваходны праём вядзе ў прытвор, перакрыты паўцыркульным скляпеннем. Далей ідзе спус па ступенях уніз праз арку ў памяшканне памерамі 5х5 м, перакрытае крыжовым скляпеннем. Абапал яго размешчаны па 6 камер для дамавін у два ярусы.

На камерах меліся табліцы, захавалася ў пашкоджаным выглядзе толькі адна з іх з надпісам «Эўгеніуш Рдутлоўскі 1839—1911», якая сведчыць пра пахаванне вядомага ўладальніка сядзібы Яўгенія Канстанцінавіча Рдутлоўскага (1839—1911), які быў удзельнікам Студзеньскага паўстання і сынам Канстанціна Тадэвуша Рдултоўскага (1824—1902).

З боку ўезду ў сядзібу ўздоўж капліцы пасаджаны рад ліпы з чатырох дрэў і караганы; ля галоўнага фасада разлі ружы і бэз. Сцежка сада злучала капліцу-пахавальню з сядзібным домам, размешчаны на супрацьлеглых канцах восі.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Федорук, А.Т. Старинные усадьбы Берестейщины / А.Т. Федорук. — Минск : Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2004. — 576 с. ISBN 985-11-0305-5.
  • Aftanazy, R. Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej : w 11 t. / R. Aftanazy. — Wrocław – Warszawa – Kraków : Zaklad im Ossolinskich, 1991. — Cz. 1. Wielkie księstwo Litewskie. Inflanty. Kurlandia. — T. 2. Województwa brzesko-litewskie, nowogródzkie. — 474 s.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]