Ламберта Дзіні

Ламберта Дзіні
італ.: Lamberto Dini
міністр замежных спраў Італіі[d] 18 мая 1996 — 21 кастрычніка 1998
Папярэднік	Сюзана Аньелі[d]
Пераемнік	Ламберта Дзіні
Старшыня Савета міністраў Італіі 17 студзеня 1995 — 18 мая 1996
Папярэднік	Сільвіа Берлусконі
Пераемнік	Рамана Продзі
дэпутат Палаты дэпутатаў Італіі[d] 28 красавіка 1996 — 29 мая 2001
міністр замежных спраў Італіі[d] 21 кастрычніка 1998 — 22 снежня 1999
Папярэднік	Ламберта Дзіні
Пераемнік	Ламберта Дзіні
міністр замежных спраў Італіі[d] 22 снежня 1999 — 26 красавіка 2000
Папярэднік	Ламберта Дзіні
Пераемнік	Ламберта Дзіні
міністр замежных спраў Італіі[d] 26 красавіка 2000 — 6 чэрвеня 2001
Папярэднік	Ламберта Дзіні
Пераемнік	Джуліяна Амата
міністр юстыцыі Італіі[d] 19 кастрычніка 1995 — 16 лютага 1996
Папярэднік	Filippo Mancuso[d]
Пераемнік	Vincenzo Caianiello[d]
Minister of Italians in the World[d] 22 кастрычніка 1998 — 21 снежня 1999
Minister of Italians in the World[d] 17 мая 1996 — 20 кастрычніка 1998
міністр фінансаў Італіі[d] 17 студзеня 1995 — 16 мая 1996
міністр фінансаў Італіі[d] 10 мая 1994 — 16 студзеня 1995
сенатар Італіі[d] 29 красавіка 2008 — 14 сакавіка 2013
сенатар Італіі[d] 28 красавіка 2006 — 28 красавіка 2008
сенатар Італіі[d] 30 мая 2001 — 27 красавіка 2006
Нараджэнне	1 сакавіка 1931(1931-03-01)[…] (95 гадоў) Фларэнцыя, Каралеўства Італія
Імя пры нараджэнні	італ.: Lamberto Dini
Грамадзянства	Італія
Веравызнанне	каталіцтва
Партыя	Народ свабоды[d] ()
Адукацыя	Фларэнтыйскі ўніверсітэт () Мічыганскі ўніверсітэт ()
Дзейнасць	палітыка, эканоміка, банкаўская справа[d] і дыпламатыя
Аўтограф
Узнагароды
Медыяфайлы на Вікісховішчы
Творы ў Вікікрыніцах

Ламберта Дзіні (італ.: Lamberto Dini; нар. 1 сакавіка 1931, Фларэнцыя, Італія) — італьянскі эканаміст і палітык, Старшыня Савета міністраў Італіі ў 1995—1996.

Біяграфія

Атрымаўшы эканамічную адукацыю ў Фларэнцыі, Дзіні ў 1959 пачаў працу ў Міжнародным валютным фондзе, дзе ў 1976—1979 займаў пасаду выканаўчага дырэктара па Італіі, Грэцыі, Партугаліі і Мальце. Перайшоўшы ў 1979 у Банк Італіі, ён ў 1993 разглядалася на пост яго дырэктара пасля пераходу Карла Адзельо Чампі на пасаду старшыні ўрада, але быў адпрэчаны на карысць Антоніа Фацио у тым ліку з-за думкі Чампі. У траўні 1994 Дзіні, сыдучы з банка, заняў пасаду міністра фінансаў ва ўрадзе Сільвіё Берлусконі. Аднак ужо праз сем месяцаў з-за рознагалоссяў з лідарам Лігі Поўначы Умберта Босі ўрад пайшоў у адстаўку, і Дзіні быў запрошаны сфармаваць новы ўрад. Атрымаўшы падтрымку ўсіх левых партый, акрамя Партыі Камуністычнага адраджэння, а таксама Лігі Поўначы, Дзіні страціў падтрымку правых і ў выніку сфармаваў тэхнічнае ўрад, якое праіснавала да новых выбараў ў 1996.

Сфармаваўшы партыю «Італьянскае абнаўленне», Дзіні быў абраны ў Палату дэпутатаў, прыняў удзел у левай кааліцыі «Аліва» і ўвайшоў ва ўрад Рамана Продзі ў якасці міністра замежных спраў, займаючы гэтую пасаду да 2001. У 2001 Дзіні быў абраны ў Сенат і ўваходзіў затым у склад Канвенцыі па выпрацоўцы Еўрапейскай канстытуцыі. У 2007 ён утварыў новую ліберальную партыю Ліберальныя дэмакраты, стаўшы яе старшынёй, падтрымаў вотум недаверу ў Сенаце ўраду Продзі ў 2008 і ўступіў у кааліцыю Берлусконі «Народ свабоды».