Леў Якаўлевіч Рохлін

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Леў Якаўлевіч Рохлін
Леў Якаўлевіч Рохлін
сцяг
Дэпутат Дзяржаўнай думы Расіі II склікання
16 студзеня 1996 — 2 ліпеня 1998
Пераемнік генерал-маёр Сідзякін
 
Партыя
Адукацыя
Дзейнасць палітык, ваенны
Член у
Нараджэнне 6 чэрвеня 1947(1947-06-06)
Аральск, Казахская ССР, СССР
Смерць 2 ліпеня 1998(1998-07-02) (51 год)
вёска Клокава Нара-Фамінскі раён, Маскоўская вобласць, Расія
Пахаванне на Траекураўскіх могілках
Бацька Якаў Львовіч Рохлін
Маці Ксенія Іванаўна Рохліна (народжаная Ганчарова)
Жонка Тамара Паўлаўна Рохліна
Дзеці дачка і сын
 
Ваенная служба
Званне
Генерал-лейтэнант
Бітвы
 
Узнагароды
Ордэн Чырвонага Сцяга Ордэн Чырвонай Зоркі Ордэн Чырвонай Зоркі
Ордэн «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» III ступені
Медаль «У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна»
Медаль За адзнаку ў вайсковай службе 1 ступені
Медаль «50 гадоў Узброеных Сіл СССР»
Медаль «60 гадоў Узброеных Сіл СССР»
Медаль «70 гадоў Узброеных Сіл СССР»
Медаль «50 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941-1945 гг.»
Медаль «За бездакорную службу» (СССР)
Медаль «За бездакорную службу» (СССР)
International soldier rib.png
Ордэн Чырвонага Сцяга (Афганістан)
Медаль «Ад удзячнага афганскага народа», Афганістан

Леў Якаўлевіч Рохлін (6 чэрвеня 1947, Аральск3 ліпеня 1998, Нара-Фамінскі раён, Маскоўская вобласць) — расійскі палітычны і ваенны дзеяч, дэпутат Дзяржаўнай Думы РФ 2-га склікання, старшыня Камітэта Дзяржаўнай Думы РФ па абароне (1996—1997), генерал-лейтэнант.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

У 1970 годзе скончыў Ташкенцкае вышэйшае агульнавайскавое каманднае вучылішча, як і ўсе наступныя навучальныя ўстановы, з адзнакай. Затым служыў у групе савецкіх войскаў у Германіі, горад Вурцэн. Паступіў у Акадэмію імя Фрунзэ, пасля яе заканчэння служыў у Запаляр'і, а таксама ў Ленінградскай, Туркестанскай, Закаўказскай ваенных акругах.

У 1982—1984 гадах праходзіў службу ў Афганістане, двойчы быў паранены (апошні раз — у кастрычніку 1984 года, пасля чаго быў эвакуіраваны ў Ташкент). Быў камандзірам 860-га мотастралковага палка. У красавіку 1983 года Рохлін быў зняты з пасады за няўдалую, па меркаванні камандавання, ваенную аперацыю, і прызначаны намеснікам камандзіра. Менш чым праз год Рохлін быў адноўлены на пасадзе. Затым камандаваў палком, дывізіяй.

З адзнакай скончыў Акадэмію Генеральнага штаба ў 1993 годзе. З чэрвеня 1993 года быў камандзірам Валгаградскага 8-га Гвардзейскага ваеннага корпуса і начальнікам Валгаградскага гарнізона.

З 1 снежня 1994 года па люты 1995 года ўзначальваў Паўночную групоўку федэральных войскаў у Чачні. Пад яго кіраўніцтвам здзяйсняўся захоп шэрагу раёнаў Грознага, у тым ліку прэзідэнцкага палаца.

3 верасня 1995 года на II з'ездзе руху «Наш дом — Расія» Леў Рохлін заняў трэцяе месца ў спісе НДР. У снежні 1995 года Леў Рохлін быў абраны дэпутатам Дзяржаўнай Думы РФ 2-га склікання па федэральным спісе выбарчага руху «Наш дом — Расія». У студзені 1996 года Лёваў Рохлін уступіў у члены фракцыі «Наш дом — Расія». Быў абраны старшынёй камітэта Дзяржаўнай Думы па абароне.

З верасня 1997 года ўзначальваў створаны ім палітычны «Рух у падтрымку арміі, абароннай прамысловасці і ваеннай навукі». 9 верасня 1997 года выйшаў з руху «Наш дом — Расія», у канцы верасня са складу фракцыі «НДР», пакінуў пост старшыні Камітэта па абароне.

У ноч са 2 ліпеня на 3 ліпеня 1998 года быў знойдзены забітым на ўласным лецішчы ў вёсцы Клокава Нара-Фамінскага раёна Маскоўскай вобласці. Генпракуратура абвінаваціла яго жонку Тамару Паўлаўну Рохліну, якая першапачаткова прызналася ў зробленым. Пазней змяніла свае сведчанні, заявіўшы, што абгаварыла сябе пад ціскам і з страху за сваю сям'ю. Нарэшце была апраўдана.

Існуе версія забойства генерала Рохліна па загаду расійскіх улад, за тое, шта ён рыхтаваў выступленне супраць дзеючай улады расійскіх сілавікоў.