Рускі калабарацыянізм у Другой сусветнай вайне

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search

{Рускі калабарацыянізм у Другой сусветнай вайне. Неабходна змяніць на назву Расійскі калабарацыянізм у Другой сусветнай вайне. Расія -гэта не толькі русіфікаваны жыды, палякі, кітайцы і чачэнцы, але і шмат іншых народаў, якія захавалі сваю ідэнтычнасць. Размова аб усіх}

Власаўцы[правіць | правіць зыходнік]

Власаўцы-агульная назва вайсковых супрацоўнікаў з акупацыйнымі гітлераўскімі ўладамі з тэрыторый РСФСР. З гітлераўцамі супрацоўнічалі ўсі народы, уключая габрэяў і цыган.

Власаўцы служылі ў дапаможных аддзелах падкантрольных як Штабу Вермахта (Хіві, Абвер, Дапаможная паліцыя тылавога раена, франтавыя батальены), так і СС (дапаможная паліцыя парадка, чыгуначная ахова, СС, СД). Таксама служылі ў іншых дапаможных аддзелах, падкантрольных Лясной ахове, арганізацыі ТОДТ, Гітлерюгенду. Асобнае месца займаюць калабаранты-казакі.

Партыі, цывільныя арганізацыі расійскіх калабарантаў[правіць | правіць зыходнік]

Усерасійская фашысцкая партыя[правіць | правіць зыходнік]

Расійскі фашысцкі саюз[правіць | правіць зыходнік]

Саюз Барацьбы Супраць Бальшавізму[правіць | правіць зыходнік]

Вясной 1944 года ў Бабруйску быў створаны расійскі Саюз барацьбы супраць бальшавізму на чале з оберлейтэнантам Міхаілам Аляксандравічам Актанам. Арганізацыя выкарыстоўвала сцяг у карычнева-жоўтых колерах ("каларадскіх") з белым крыжам.

Святар РПЦ Масквы, немцы і Актан пад Бабрускам
У чорным строі нямецкага танкіста Міхаіл Аляксандравіч Актан.

Моладзевая секцыя Саюза Барацьбы Супраць Бальшавізму[правіць | правіць зыходнік]

Пры Саюзе Барацьбы Супраць Бальшавізму існавала моладзевая секцыя з філіямі ў розных местах (у вёсцы Скобраўка існаваў дзіцячы лагер "Дзіцячае сяло Скобраўка". Чальцы саюза насілі на левай кішэні белы крыж, "каларадскія" нарукаўкі.

Нацыянал-сацыялістычная Працоўная Партыя Расіі[правіць | правіць зыходнік]

Летам-восенню 1943 года на лепельшчыне з'явіліся жаўнеры Расійскага Вызвольнага Народнага Войска Браніслава Камінскага. Акрамя гэтага войска Камінскі ўзначальваў Нацыянал-сацыялістычную Працоўную Партыю Расіі.

Бранислаў Камінскі

Саюз Расійскай Моладзі[правіць | правіць зыходнік]

Зімой 1944 года пры НСППР пачала стварацца моладзевая арганізацыя Саюз Расійскай Моладзі. Вясной 1944 у склад СРМ увайшла моладзевая секцыя Актанаўскага Саюза Барацьбы Супраць Бальшавізму. 7 траўня ў Барысаве было афіцыйна абвешчана аб стварэнні СРМ. Арганізацыю узначалілі афіцэр РОА Яўген Лазараў і спадарыня Чагірава. Чальцы СРМ у якасці параднага строя выкарыстоўвалі светлыя кашулі з наплечнікамі і цёмныя нагавіцы/спадніцы, фуражыркі. На левы рукаў прышываўся тарчык у колерах расійскага сцяга. У якасці сцяга СРМ выкарыстоўваўся расійскі трыкалор з надпісам РАСІЯ і выявай святога Георгія.

Кіраўнікі саюза на левае рукаво прышывалі бела-блакітна-чырвонай шэўрон.

Асноўныя прынцыпы СРМ:
Патрыятызм.
Антыбальшавізм.
Антымарксізм.
Працавітасць.
Высокі ўзровень маральных якасцяў.
Любоў да навукі і мастацтва.
Любоў да спорту.

Хіві[правіць | правіць зыходнік]

Дапаможная паліцыя тылавога раена[правіць | правіць зыходнік]

Франтавыя батальены[правіць | правіць зыходнік]

З палонных жаўнераў і дабраахводцаў гітлераўцы стваралі розныя дапаможныя ўзброеныя атрады, якія выконвалі паліцыйную функцыю ў тылу альбо ваявалі з сталіністамі на фронце. Яшчэ ў 1941 годзе калабаранты атрымалі знакі рознасці, адрозныя ад нямецкіх. Супрацоўнікі пры СД атрымалі чорныя пятліцы з зялёным кантам, тыя, хто ваяваў ў Групе армій Поўдзень атрымалі пятліцы ў выглядзе чырвоных катушак на зялёным поле, калабаранты пры Групе армій Цэнтар насілі зялёныя пятліцы з светла-зяленым кантам. У жніўні 1942 года адбылася чарговая змена знакаў рознасці. Калабаранты пры Групе армій Поўдзень атрымалі чырвоныя пятліцы, антысталіністы Групы армій цэнтар зялёныя пятліцы. Гэтыя нумарныя батальены з славянамоўных калабарантаў, за рэдкім выключэннем, былі пазбаўленыя нацыянальных адметнасцяў.

На службе ў Абвера[правіць | правіць зыходнік]

Zum besondere Verfugung (ZbV, ЦБФ)[правіць | правіць зыходнік]

Zum besondere Verfugung (ZbV, ЦБФ)–адзелы спецыяльнага прызначэння пры абверкамандах для барацьбы з партызанамі. Насілі сторой РСЧА альбо строй Вермахта з знакамі рознасці ўсходніх дабраахводцаў (з 1942 года чырвоныя і зяленыя пятліцы, наплечнікі з чырвоным ці зяленым кантам, трохкутныя зяленыя цэшкі з светлым кантам, авальныя зяленыя-чырвоныя цэшкі).

Трэба адзначыць, што розныя абвергрупы, батальены з ўсходніх дабраахводцаў мелі свае асаблівасці строя, якія часам мелі паміж сабой мала чаго агульнага. Так унікальныя знакі рознасці ўжывалі ва Abwehr Abteilung 203, Russische Bataillon z.b.v., Sonderverband «Graukopf». У Барысаўскай школе Абвера аіцэры ўжывалі пятліцы мадэлі 1941 года з зорачкамі. У хаўпмана на пятліцах тры зорачкі, у лейтэнанта адна.

У іншых адзелах Абвера дабраахводцы пазначалі сабе белымі нарукаўкамі (Адзел спецыяльнага прызначэння ZBV "Дзясна" (Fr. Regt. Dessna)-615, 616, 617, 618, 621 усходнія батальёны ).

Abwehr Abteilung 203, Russische Bataillon z.b.v., Sonderverband «Graukopf», Рускае Народнае Нацыянальнае Войска (РННВ)[правіць | правіць зыходнік]

Ля вытокаў стварэння расійскага эксперыментальнага падраздзялення «Сівая галава» стаяў Сяргей Нікіціч Іваноў, актывіст рускага эміграцыйнага нацыянал-сацыялістычнага руху, кіраўнік нямецкага аддзялення Усерасійскай фашысцкай партыі, потым Расійскага фашысцкага саюза .

Ідэю Іванова аб стварэнні расійскай ўзброенага антысталінскага падраздзялення падтрымаў кіраўнік Абвера Канарыс і накіраваў зондарфюрар Іванова (мянушка Сівая галава) у 1941-м годзе ў Смаленск у распараджэнне начальніка дыверсійнай Абверкаманда-203. Там з ліку эмігрантаў і добраахвотнікаў быў сфармаваны штаб падраздзялення, у які ўвайшлі С.Н. Иванов, І.К. Цукроў, К.Г. Краміады. У сакавіка 1942 года добраахвотнікі з Абверкаманда-203 перамясціліся на Аршаншчыну ў пасёлак Асінторф (у пачатку 20 ст. населены пункт называўся Юр'еў Востраў, потым у 20-х гадах Асінстрой).

У нямецкіх дакументах фарміраванне ўвесну 1942 гады называлася Abwehr Abteilung 203, Russische Bataillon z.b.v., Sonderverband «Graukopf», неафіцыйная назва падраздзялення Рускае Народнае Нацыянальнае Войска (РННВ).

Агентура ў падраздзяленне вербавалі з ліку ваеннапалонных з лагераў у Оршы, Магілёве, Віцебску, Вязьме, Рославе, Смаленску.

З 23 па 26 мая 1942 года падраздзяленне было прыцягнута для ліквідацыі партызанскай зоны генерала Бялова ў трыкутніку Смаленск-Вязьма-Занозная (аперацыя Гановер). Да сталіністаў быў Засланы дыверсійны атрад, які апранулі ў курсанцкія парадныя бальшавіцкія кіцелі, у колькасці 350 чалавек. Для ідэнтыфікацыі павязвалі чырвоныя павязкі на шыю. Падраздзяленне без бою паланіла дэзарганізаваных партызан, знішчала іх атрады, якія зацягвала у пастку, псавала лініі сувязі, вынішчае камандзіраў і камісараў, вяло антысталінскую прапаганду. У баях дыверсанты страцілі 2/3 асабовага складу.

Да лета 1942 года падраздзяленне працягвала займацца разведвальна-дыверсійнай дзейнасцю ў тыле сталіністаў пад патранажам Абвера. Пазней было ўключана ў склад ахоўных войскаў тылу групы армій «Цэнтр», стала называцца Эксперыментальнае злучэнне «Сівая галава» (Versuchsverband «Graukopf»). Ужо у чэрвені 1942 гады прыступіла да ліквідацыі партызанскіх атрадаў з сталіністаў на тэрыторыі смаленшчыны, калужчыны, клічаўшчыны (аперацыя Арол). У выніку дзеянняў расійскіх антыпартызанскіх падраздзяленняў было спалена не менш за 30 беларускіх вёсак. Да жніўня 1942 года колькасць РННА склала каля 2,5 тысяч байцоў. Падраздзяленне складалася з трох батальёнаў па 200 чалавек у кожным, якія размяшчаліся ў лагерах Волга (размяшчаўся ў Шклове), Масква, Урал. Пазней былі створаны лагеры РННА Кіеў і Байкал. Батальён Волга быў уключаны ў склад Усходняга запаснога палка «Цэнтр», пазней перайшоў у падпарадкаванне 286-й ахоўнай дывізіі.

У пачатку жніўня батальён РННВ ўдзельнічаў у зачыстцы шашы з Воршы на Віцебск (аперацыя Захоп), потым у аперацыі няведанне, дзе гітлераўцамі і расейцамі для знішчэння сталіністаў была выкарыстаная тактыка жывога шчыта: стралковыя ланцуга гналі перад сабой жыхароў навакольных вёсак. Былі спалены пабудовы ўздоўж чыгуначнага палатна з Оршы на Барысаў.

У канцы лета 1942 гады камандаванне РННВ было заменена. Камандзірам брыгады стаў былы палкоўнік РСЧА В.Г.Баерский. Старое камандаванне з эмігрантаў, на думку гітлераўцаў, адрознівалася залішняй незалежнасцю ў поглядах на мэты выкарыстання падраздзялення (эмігранты планавалі выкарыстаць падраздзяленне на фронце, гітлераўцы-у тыле для знішчэння партызанаў). Колькасць РННА да канца кастрычніка была даведзена да 3,5 тысячы байцоў. У гэты перыяд батальёны РННВ прыцягваліся для зачысткі населеных пунктаў ад сталіністаў.

У лістападзе 1942 году РННВ атрымала новую афіцыйную назву Эксперыментальнае злучэнне «Цэнтр» (Versuchsverband «Mitte»). 8 лістапада 1942 года ўсе 5 батальёнаў перайшлі ў падпарадкаванне 700-га палкавога штаба асобага прызначэння ўсходніх войскаў (Kommandeur der Osttruppen z.b.v.), батальёны атрымалі нумары ад 633 да 637-га. Батальёны падраздзялення пад камандаваннем палкоўніка Юліуса Карэтці прыцягваліся для знішчэння закінутых у гітлераўскі тыл сталінскіх дыверсантаў, зачысткі вёсак і лясоў ад партызан.

Ўзімку 1943 года РННВ пад кіраўніцтвам новых камандзіраў Ф.Р.Рыля і А.Л.Бяздоннага неаднаразова ўдзельнічала ў антыпартызанскіх аперацыях (аперацыя Франц). Партызаны і іх базы забеспячэння знішчаліся, вёскі спальваліся, працоўныя рессурсы вывозіліся. У лютым 1943 г. асноўныя сілы 700-га палкавога штаба размясціліся ў Беразіно. У лютым 1943 г. адзін з атрадаў РННА перайшоў на бок сталіністаў, Рыль апынуўся ў канцлагеры. У сакавіку батальёны ўдзельнічалі ў аперацыі Вясна ў раёне Червеня-Беразіно, у траўні-чэрвені ў аперацыі Котбус.

У лістападзе 1943 гады 633, 634, 635, 636 батальёны РННА былі перакінутыя ў Францыю, дзе выконвалі ахоўныя функцыі, змагаліся ў баях за Атлантычны вал.

Першае расійскае нацыянальнае войска[правіць | правіць зыходнік]

Расійскі трыкалор 1896 года выкарыстоўваўся ў аддзелах Абвера не толькі ў групе Войскаў Цэнтар (РННА), але і аператыўнікамі з расійскіх калабарантаў ў групе Войскаў Поўнач і Поўдзень.

На пскоўшчыне летам 1941 года Абверам быў створаны "Расійскі вучэбны батальен выведкі". Узначаліў яго зондзерфюрар (К) Смыслоўскі Б.А. Батальен папаўняўся эмігрантамі, дабраахводцамі і ваеннапалоннымі.

У канцы 1942 года Смыслоўскі ўзначаліў "Асобы штаб Расія", які веў выведку ў тылу сталіністаў так і ў тылу ўсіх ўсходніх груп гітлераўскіх войскаў. Асобаму штабу былі падапарадкованы 12 выведка-вучэбных батальенаў, якія складалі "Асобую дывізію Расія" (Дывізія Русланд). На тэрыторыі акупаванай Беларусі рэзентуры Смыслоўскага знаходзіліся ў Менску і Магілеве. Каманды з выведвальнікаў таксама прымалі ўдзел ва знішчэнні сталінскіх партызан, пры гэтым шырока выкарыстоўваўся савецкі вайсковы строй са знакамі рознасці РСЧА.

Асобым знакам камбатантаў Асобай дывізіі стаў тарчык з расійскім трыкалорам 1896 года.

У канцы 1943 года з-за абвінавачванняў у шчыльным супрацоўніцтве з АК і УПВ Асобы штаб Расія быў расфармаваны.

У 1944-м годзе Смыслоўскага гітлераўцы рэабілітавалі і прызначылі камандзірам "Расійскай Нацыянальнай дывізіі", якая павінна была абяднаць выведка-вучэбныя батальены Абвера. Аддзелы дывізіі ваявалі не толькі з партызанамі, але ваявалі таксама на фронце і партызанілі за лініяй фронта.

У красавіку 1945 года аддзелы Смыслоўскага абяднаны з Расійскім корпусам і 3-й дывізізіяй РВВ ў "Першае Расійскае Нацыянальнае войска" пад яго началам. Генерал-маер Смыслоўскі выводзіць частку сваіх аддзелаў у нейтральны Ліхтэнштэйн і расфарміруе.

Апошнія дні існавання Расійскага гітлераўскага войска прадстаўлены ў мастацкім фільме "Вецер з усхода", які зняў у 1993 годзе рэжысер Раберт Энрыка.

На службе Люфтвафэ[правіць | правіць зыходнік]

Расійскія авіатары[правіць | правіць зыходнік]

Расійскія эсэсаўцы[правіць | правіць зыходнік]

1.Russischen Nationale SS-Regiment, 1. Sturmbrigade.[правіць | правіць зыходнік]

Узімку 1941 года ў лагеры для ваеннапалонных у Сувалках група савецкіх афіцэраў стварыла палітычную арганізацыю "Нацыянальная партыя расійскага народа". Узначаліў яе расійскі камендант лагера, былы аыіцэр РСЧА Уладзімір Уладзіміравіч Гіль. Хутка гэтую групу перанзвалі ў "Баявы саюз расійскіх нацыяналістаў".

Пачынанні Гіля падтрымаў старшыня аддзялення SD у лагеры ў Сувалках штурмбанфюрар SS Ханс Шыдлоўскі і даў яму манчымасць перавесціся ў Службу бяспекі. З арганізацыі Гіля была выбрана група асою, якіх спачатку накіравалі ў вярбовачны лагер пад Брэслаў, а потым у месячную вандроўку па Нямеччыне. 1 траўня 1942 года 100 былых ваеннапалонных лагера ў Сувалках, якія ўступілі ў БСРН, былі афіцыйна вызваленыя.

Афіцэры баявой групы БСРН атрымалі светла-зялены строй войска былой Чэхаславаччыны і былі зведзены ў адну роту. Хутка ўсю сотню перавялі пад Люблін у гуўптлагер Яблонь-падраздзяленне арганізацыі "Цэпелін", якое вяло выведка-дыверсійную падрыхтоўку расійскіх антысталіністаў пад кіраўніцтвам SD. Там падраздзяленне атрымала назву "Дружына" (Bataillon SS-Drushina-Verband). Пад час падрыхтоўкі прыцягалася ў Генерал-губернатарстве для пошука і знішчэння байцоў польскага руха супраціва.

1 верасня 1942 года расийския эсэсаўцы ў складзе 4-х рот прыбылі ў Смаленск, дзе прынялі ўдзел у антыпартызанскай акцыі Жоўты слон па знішчэнню партызанскіх аддзелаў сталіністаў. З гэтай часткі таксама адбіраліся кандыдаты для закідвання ў бальшавісцкі тыл.

Аддзел атрымаў строй W-SS, на рукаве афіцэры насілі стужку ці нарукаўку (дакладна не вядома) з надпісам «За Русь!».

У кастручніку 1942 года Дружына была перакінута пад Стары Быхаў. Адну роту накіравалі на ахову чыгуначнага палатна паміж Быхавым і Рагачовым (50 км).

25 лістапада 1942 года адна рота Дружыны здрадзіла гітлераўцам і перайшла на бок сталіністаў.

Восенню таго жа года пад Любліным у асобым лагеры СС Гідаў пачалося фармаванне Дружыны-2 пад кіраўніцтвам капітана Блажэвіча. Па сканчэнню арганізацыйных мерапрыемстваў к сярэдзіне снежня рота была прыцягнута да этнічных чысткаў. Аддзел атрымаў сцяг: чорны з хафтаваным золатам чэрапам і косткамі. Афіцэры на мундзірах СС насілі наплечнікі з залатым полем уласнай распрацоўцы (падпаручык без зорак, паручык з двума зорачкамі ўздоўж наплечніка, капітан з трыма).

У другой палове студзеня 1943 года «Дружына 1» прыняла ўдзел у антыпартызанскай аперацыі Свята ўраджаю у Пухавіцкім і Слуцкім раенах. Сутнасць аперацыі заключалася ў знішчэнні аддзелаў сталіністаў і іх баз забеспячэння. Несельництва весак, запасочанае ў супрацоўніцтве з бандытамі, перасялялася гітлераўцамі ў іншае месца, вывозілася ў Нямеччыну на працу ці знішчалася.

У першай палове лютага 1943 года «Дружына 1» была прыцягнута да аперацыі Свята ўраджаю-2, потым да аперацыі Люты.

Вясной 1943 года ў Лужках у Беларусі две Дружыны аб`ядналіся з Асобым расійскім атрадам СС з Брэслаў і атрадам дабраахводцаў з школы выведкі ў Волаў. На аснове гэтых аддзелаў быў створаны Першы Расійскі нацыянальны полк СС (1.Russischen Nationale SS-Regiment), які налічваў 1200 чалавек, уключая 150 афіцэраў. На ўзбраенні знаходзілася 60 гармат, 95 куляметаў і звыш 200 аўтаматаў. Частку ўзначаліў Гіль, блажэвіч стаў старшыней штаба.

Летом 1943 года на базе палка Гіля пачалося фармаванне Першай Расійскай нацыянальнай брыгады СС (1-я ўдарная брыгада, 1. Sturmbrigade). Брыгада стваралася з трох страявых і аднаго вучэбнага батальенаў, аўтароты, гарматна-мінаметнай батарэі, куляметнай роты, вучэбнай роты, роты баявога харчавання, двух звязаў вершнікаў, каменданцкага звяза, санчасткі, гаспадарчай часткі, штурмавой роты, сапернага звяза, роты сувязі і звяза палявой жандармерыі. Колькасць брыгады склала 4-5 тыс. чалавек.

З 15 траўня па 22 ліпеня года злучэнне прыняла ўдзел у аперацыі Котбус супраць партызанаў Барысаўска-Бягомальскай зоны, якая ухуткім часе была ліквідаваная.

16 жніўня 1943 года Гіль баючыся арэста перайшоў з сваімі жаўнерамі на бок сталіністаў, дзе ўзначаліў адзін з адзелаў, які быў знішчаны гітлераўцамі вясной 1944 года.

Гвардзейскі батальен РВВ[правіць | правіць зыходнік]

Вясной 1943 года супрацоўнікі RSHA вырашылі парападкаваць Першы расійскі нацыянальны полк СС сваім палітычна правераным людзям з белаэмігрантаў, якія раней займаліся арганізацыяй Расійскага Народнага Нацыянальнага Ввойска.

Спачатку з брыгады СС былі вылучаныя аддзелы, якія перадыслакаваліся пад Пскоў у паселак Страмутка ў выведка-дыверсійны пункт Цыпеліна. Новы аддзел атрымаў назву Першы гвардзейскі батальен РВВ. Батальен атрымаў строй агульных СС (А-SS) са знакамі рознасці РВВ. Расійскія эсэсаўцы з гэтага аддзела насілі на правы ці левым рукаве тарчыкі з літарамі РОА над бела-сіне-чырвоным сцягам, а таксама тарчыкі РВВ з Андрэеўскім сцягам. На фуражырках ссманы насілі бела-сіне-чырвоныя цэшкі.

У лістападзе 1943 года 150 чалавек з батальена збеглі да сталіністаў, аддзел гітлераўцы абязброілі і расфармавалі.

Выхаванцы СС[правіць | правіць зыходнік]

РВВ (Расійскае Вызвольнае Войска-РОА)[правіць | правіць зыходнік]

Пасля паразы пад былым Царыцыным ў 1943 годзе гітлераўцы змянілі сваю нацыянальную палітыку ў дачыненні да супрацоўнікаў з славянамоўных народаў. Так батальены, дзе была большая частка ўкраінцаў залічылі да Украінскага Вызвольнага Войска (ў асноўным гэта група армій Поўдзень), батальены з расейцаў запісалі ў Расійскае вызвольнае войска. Што цікава, гітлераўцамі стварэнне нейкага Беларускага вызвольнага войска нават не абмяркоўвалася, Вермахт у 1943 годзе ўзмацніў русіфікацыю ў тылавых раёнах на ўсход Бярэзіны, беларусы рэкрутаваліся ў РВВ. Тое-ж адбывалася і ў Генеральнай акрузе-нацыянальныя беларускія фармацыі знішчаліся.

Знакі рознасці РВВ.

29 красавіка 1943 года РВВ атрымала свае знакі рознасці. Зялёныя пятліцы з галуном і гузікам, зялёныя наплечнікі з чырвоным кантам. Цэшкі двуколерныя чырвона-сінія. Трэба адзначыць, што двуколерныя цэшкі ў траўні 1943 года атрымалі і казакі (чырвона-зяленыя з пікамі). Цэшкі РВВ штампаваныя, стальныя. Для афіцэраў вялікія з "сонцам". Цэшкі па свайму дэзайну нагадваюць цэшкі войска Балгарыі. Власаўцы часта дамалеўвалі белы кант на сваіх цэшках, што добра бачна на старых фотаздымках. Паралельна з статутнымі цэшкамі ў той-жа час выкарыстоўваліся цэшкі старога царскага расійскага войска, перафарбаваныя ў чырвона-блакітна-белыя колеры (верагодна, што такія цэшкі выраблялі па старому ўзору на гітлераўскіх ці хаўрусных прадпрыемствах). Таксама власаўцы насілі цэшкі былога войска Сербіі, перафарбаваныя балгарскія цэшкі.

Афіцыйная нашыўка на рукаво ў РВВ-з касым блакітным крыжам на белай тарчы з чырвоным кантам. Над тарчай жоўтыя літары РОА. У той жа час у Гвардзейскім батальёне РВВ разам з афіцыйнай нашыўкай ўжывалася нашыўка з бела-блакітна-чырвоным сцяжком пад літарамі РОА. Чаму афіцыйная нашыўка РВВ была без трыкалора, не вядома. Ёсць некалькі версій наконт гэтага, большасць з іх неадекватныя. Самая брэдовая версія, гэта быццам бы немцы забаранялі расійцам ўжываць трыкалор. Вядома, што трыкалор ўжываўся расійскімі калабарантамі і ў Вермахце і ў СС. Таму гэтая версія не падыходзіць. Другая версія, гэта быццам бы трыкалор забараніў ўжываць сам Власаў, бо адмоўна ставіўся да белагвардзецаў. Гэтая версія таксама не падыходзіць, бо ў штабе Власава служылі эмігранты-белагвардзейцы.

Верагодна, выбар немцамі нейтральнай хрысціянскай сімволікі для нашывак РВВ быў абумоўлены жаданнем немцаў запіхнуць у РВВ у будучыні казакаў і беларусаў. У беларусаў і асабліва ў казакаў не было ніякага жадання ваяваць пад царскім сцягам турмы народаў.

Расійскія казакі на службе ў Гітлера[правіць | правіць зыходнік]

Расійскі трыкалор 1896 года на службе ў расійскіх калабарантаў[правіць | правіць зыходнік]

Ужыванне расійскай нацыянальнай сімволікі ў атрадах расійскіх калабарантаў гітлераўцамі ніколі не забаранялася. Шырока ўжываліся:
1) сцягі і нашыўкі з трыкалорам 1896 года (бела-блакітна-чырвоным)
2) сцягі і нашыўкі з сцягам Святога Андрэя (касы блакітны крыж на белым поле)
3) стужкі і сцягі ў колерах гербовага сцяга (жоўта-чорна-жоўта-чорныя)

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

1.Знакі рознасці РВВ (РОА) ў 1943-1945 гг.
2.Дмитрий Жуков, Иван Ковтун. Русские эсэсовцы.
3.Расійскія моладзевыя арганізацыі ў Беларусі ў 1943-1944 гг.
4.Разведчики Смысловского под триколором России и пентаклем Сталина.
5. Русские эсэсовцы в Беларуси (1.Russischen Nationale SS-Regiment, 1. Sturmbrigade)
6. Сергей Геннадьевич ЧУЕВ.СПЕЦСЛУЖБЫ ТРЕТЬЕГО РЕЙХА.
7. Ковалёв Б.Н. Нациская оккупация и коллаборационизм в России, 1941-1944.-М. 000 Издательство АСТ, 2004.
8. Аддзелы антысталіністаў пры Абверы
9. Экспериментальное соединение «Седая голова» (Versuchsverband «Graukopf»)
10.