Рыгор Паўлавіч Мацвяйкоў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Рыгор Паўлавіч Мацвяйкоў
Дата нараджэння 25 лютага 1929(1929-02-25)
Месца нараджэння Мадора, Рагачоўскі раён, Бабруйская акруга, БССР, СССР
Дата смерці 20 студзеня 2002(2002-01-20) (72 гады)
Месца смерці Мінск
Грамадзянства Flag of the Soviet Union.svg СССР, Flag of Belarus.svg Беларусь
Род дзейнасці урач
Навуковая сфера тэрапія
Месца працы Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт
Навуковая ступень доктар медыцынскіх навук
Навуковае званне прафесар
Альма-матар Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт
Навуковы кіраўнік Георгій Хрысанфавіч Даўгяла
Узнагароды
Ордэн Айчыны 3 ступені, Беларусь

Рыгор Паўлавіч Мацвяйко́ў[1] (25 лютага 1929 — 20 студзеня 2002) — вучоны ў галіне тэрапіі, доктар медыцынскіх навук (1969), прафесар (1969). Заслужаны дзеяч навукі Беларускай ССР (1979).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў вёсцы Мадора Рагачоўскага раёна Бабруйскай акругі (зараз у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі). У 1948 годзе скончыў сярэднюю школу, у 1954 годзе — Мінскі медыцынскі інстытут. У 1954—1956 гг. працаваў загадчыкам Мур-Ашмянскім сельскім урачэбным участкам у Гродзенскай вобласці. З 1956 года Р. П. Мацвяйкоў у Мінскім медыцынскім інстытуце (сучасны Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт). У 1956—1958 гг. аспірант кафедры шпітальнай хірургіі, у 1958—1962 гг. — асістэнт. У 1959 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Клинико-электрофизиологический анализ сердечной деятельности при хроническом тонзилите». У 1962—1963 гг. выконваў абавязкі дацэнта, у 1963—1994 гг. загадчык 2-й кафедрай шпітальнай тэрапіі. У 1967 годзе абараніў доктарскую дысертацыю. Адначасова ў 1968—1990 гг. галоўны тэрапеўт Міністэрства аховы здароўя БССР, у 1973—1994 гг. галоўны рэўматолаг. З 1994 года прафесар 2-й кафедры ўнутраных хвароб БДМУ.

Навуковая і грамадская дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

Р. П. Мацвяйкову належаць навуковыя працы па дыягностыцы, лячэнні і прафілактыцы рэўматычных хвароб. Аўтар больш за 120 апублікаваных навуковых прац, у тым ліку 12 манаграфій[2]. Пад яго кіраўніцтвам падрыхтаваны 5 доктарскіх і 57 кандыдацкіх дысертацый[2].

Аўтар шэрагу патэнтаў[3] і рацыяналізатарскіх прапаноў.

Прымаў удзел у падрыхтоўцы шэрагу рэспубліканскіх навуковых з’ездаў і канферэнцый, у рабоце міжнародных медыцынскіх кангрэсаў і канферэнцый, чытаў лекцыі ў трох медыцынскіх цэнтрах ЗША[2].

Займаў пасады:

  • старшыні беларускага навуковага таварыства тэрапеўтаў у 1963—1996 гг.
  • намесніка старшыні прэзідыума Усесаюзнага навуковага таварыства тэрапеўтаў у 1972—1990 гг.
  • старшыні спецыялізаванага вучонага савета па абароне кандыдацкіх і доктарскіх дысертацый,
  • навуковага савета па тэрапіі Вучонага медыцынскага савета Міністэрства аховы здароўя БССР,
  • Беларускага аддзялення Савецкага камітэта «Урачы за прадухіленне ядзернай вайны» (у 1984—1990 гг.)[2].

Уваходзіў у склад прэзідыума Усесаюзнага навуковага таварыства рэўматолагаў (у 1972—1990 гг.), Міжнароднай лігі інтэрністаў (у 1981—1990 гг.), Еўрапейскай лігі рэўматолагаў (у 1980—1991 гг.), савета па тэрапіі Акадэміі медыцынскіх навук СССР, рэдакцыйнай калегіі часопіса «Терапевтический архив», рэдакцыйных саветаў часопісаў «Ревматология», «Здравоохранение Белоруссии»[2].

Сярод апублікаваных прац:

  • Тонзилогенные поражения сердца — Мн., 1979.;
  • Клиническая реография (1976, у сааўтарстве);
  • Справочник по организации терапевтической помощи, 1988.;
  • Клиническая диагностика — Мн., 1994. (у сааўтарстве).

Узнагароды і званні[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]