Суфікс

Су́фікс (ад лац.: suffixus «прымацаваны») — службовая марфема, якая размяшчаецца непасрэдна за коранем слова або пасля іншых суфіксаў; адзін з відаў афікса. Служыць для ўтварэння новых слоў або іх несінтаксічных форм (у адрозненне ад канчатка).

Класіфікацыя

Паводле функцый суфіксы падзяляюцца на:

• словаўтваральныя: белы — бял-із-на, аўтар — аўтар-ств-а;
• формаўтваральныя: смел-а — смял-ей, ляжа-ць — леж-ач-ы;
• суфіксы суб’ектыўнай ацэнкі, або словаформаўтваральныя: слуп — слуп-ок, слуп-очак; мал-ы — мал-еньк-і.

Паводле структуры адрозніваюць суфіксы:

• простыя: нов-ыя — нав-ін-а, мов-а — моў-н-ы, грук-аць — грук-ат;
• састаўныя: мудр-ы — мудр-агелісты з мудр-аг-ел-іст-ы.

Асобны від суфіксаў — так званыя суфіксоіды, гэта значыць каранёвыя марфемы (-вар, -вод, -коп, -мер, -ход і інш.), якія ўжываюцца ў функцыі суфіксаў: пешаход, справавод, дальнамер.

Гл. таксама

• Прыстаўка

Літаратура

• Міхневіч А. Я. Су́фікс // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2002. — Т. 15. — С. 292. — 552 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0251-2 (т. 15).
• Су́фікс // Тлумачальны слоўнік беларускай мовы: У 5-ці т / АН БССР, Інстытут мовазнаўства імя Я. Коласа. — Мн.: Беларус. Сав. Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 1983. — Т. 5 кн. 1: С — Улагодзіць / [рэдактар М. Р. Суднік]. — С. 396. — 663 с.