Сядзібна-паркавы комплекс Іваноўскіх (Галавічполе)

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Славутасць
Сядзібна-паркавы комплекс Іваноўскіх
Галавічполе. Сядзіба Іваноўскіх (01).jpg
53°43′51″ пн. ш. 24°46′15″ у. д.HGЯO
Краіна Беларусь
Вёска Галавічполе
Архітэктурны стыль мадэрн, неаготыка
Заснавальнік Леанард Іваноўскі
Дата заснавання 1909
Будынкі:
сядзібны дом • арачны мост • гаспадарчыя пабудовы • парк
Вядомыя жыхары Ежы Іваноўскі

Вацлаў Леанардавіч Іваноўскі

Тадэвуш Іваноўскі

Алена Іваноўская

Статус Ахоўная шыльда гісторыка-культурнай каштоўнасці Рэспублікі Беларусь. Гісторыка-культурная каштоўнасць Беларусі, шыфр 412Г000621шыфр 412Г000621

Сядзібна-паркавы комплекс Іваноўскіх (Гродзенская вобласць)
Сядзібна-паркавы комплекс Іваноўскіх
Сядзібна-паркавы комплекс Іваноўскіх

Сядзібна-паркавы комплекс Іваноўскіх, Лябёдка Іваноўская — помнік сядзібна-паркавай архітэктуры мадэрну з элементамі неаготыкі. Створана ў пачатку XX ст. у в. Галавічполе (Шчучынскі раён). У сядзібе размешчаны Васілішкаўскі дом-інтэрнат.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Паводле «Геаграфічнага слоўніка Каралеўства Польскага і іншых краін славянскіх», гэты фальварак пад назвай Дварэц быў падараваны прывілеем Жыгімонта I ад 7 лістапада 1510 г. двараніну яго, Івашку Рыла-Быкоўскаму, і з таго часу перадаваўся ад бацькі да сына і не выходзіў з валодання сям’і. У сярэдзіне XIX ст. ён займаў 666 маргоў (каля 370 га), пасля выхаду сялян з-пад прыгону ў 1861 г. у ім засталося 325 маргоў (каля 180 га). Гэты адносна невялікі маёнтак і атрымала ў спадчыну Антаніна і да самай сваёй смерці заставалася яго ўладальніцай.

Самыя раннія дакументальныя звесткі з гісторыі сям’і Іваноўскіх сягаюць сярэдзіны XVII ст. У першай палове XIX ст. Станіслаў Іваноўскі (нар. 1819) быў вымушаны саступіць радавы маёнтак Руда Яворская ў Слонімскім павеце старэйшаму брату Вінцэнту і шукаць свайго лёсу ў іншым месцы. Ён неўзабаве ажаніўся з Антанінай, адзінай дачкой Юрыя Андрэевіча Рыла-Быкоўскага, уладальніка фальварка Лябёдка ў воласці Старыя Васілішкі Лідскага павета Віленскай губерні.

Пасля заўчаснай смерці Антаніны ў 1852 годзе маёмасныя меркаванні схілілі Станіслава Іваноўскага да шлюбу з Каралінай Клімантовіч, а пасля яе смерці ў 1856 г. ужо 58-гадовы гаспадар ажаніўся трэці раз з дужа маладзейшай за сябе Станіславай Губарэвіч з суседняга фальварка Галавічполь. У выніку Лябёдка павялічылася за кошт часткі гэтага фальварка.

Адзіным сынам Станіслава і Антаніны быў Леанард Іваноўскі (нар. 1845), які пасля смерці маці стаў паўнапраўным гаспадаром Лябёдкі. Ён атрымаў ступень інжынера-тэхнолага, а затым да 1891 працаваў на прамысловых будоўлях Расійскай імперыі. Аддаваў шмат увагі на развіццё і ўдасканаленне гаспадаркі ў Лябёдцы. Паступова павялічыў яе да 500 га, задрэнаваў рольныя грунты, засадзіў лесам аблогі, абсталяваў сельскагаспадарчымі машынамі, пабудаваў паравы млын. Асаблівую ўвагу надаваў садоўніцтву. У садовай гаспадарцы было выпрабавана каля 400 сартоў яблынь, 100 — груш і 80 — сліваў, вішняў, чарэшняў. Садавіну з Лябёдкі вывозілі на пецярбургскія і маскоўскія рынкі, двойчы яе гаспадар атрымліваў залаты медаль на ўсерасійскіх выстаўках. Варшаўскае садаўнічае таварыства абрала Л. Іваноўскага старшынёю.

У сям’і Леанарда Іваноўскага і Ядвігі з Райхеляў нарадзілася пяцёра дзяцей: Юры (1876), Вацлаў (1880), Тадэвуш (1882), Галена (1885 ці 86) і Станіслаў (1887). Паводле метрычных запісаў рымска-каталіцкай парафіі ў Старых Васілішках абрад хрышчэння адбываўся пераважна падчас летняга адпачынку, калі сям’я пераязджала ў Лябёдку з Краснага Варонежскай губерні, дзе пражывалі бацькі.

У 1891 годзе сям'я Іваноўскіх пераехала з Краснага ў Варшаву. Леанард праз некалькі гадоў асеў у Санкт-Пецярбургу, а жонка з дзецьмі заставалася ў Варшаве.

У першыя гады XX ст. у Лябёдцы была завершана будоўля новай сямейнай рэзідэнцыі. Дзейнасць Леанарда Іваноўскага была накіравана на тое, каб ператварыць Лябёдку ва ўзорны асяродак агратэхнічнага прагрэсу. Маладых сялян прымалі ў маёнтку на практыку ў галіне садоўніцтва, пчалярства, жывёла- і раслінаводства. У 1913 меркавалася адкрыць курсы малочнай вытворчасці. Аднак у хуткім часе вайна і акупацыя зруйнавалі гаспадарку.

Падчас Першай сусветнай вайны Леанард Іваноўскі адмовіўся ад дзяржаўнай службы і вярнуўся ў Лябёдку.

Сядзіба Іваноўскіх, 1933 год

Апошнім уласнікам маёнтку Лябёдка Іваноўская да 1939 года быў Станіслаў Іваноўскі[1]. Яго сын, Казімір Іваноўскі, у 1995 годзе выдаў кнігу ўспамінаў, дзе апісаў свае маладыя гады, праведзеныя ў сямейным маёнтку.

Архітэктура[правіць | правіць зыходнік]

Гаспода

Гаспода (1909 г.) — мураваны Г-падобны ў плане будынак. Складаную аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю ўтвараюць адна- і двухпавярховыя аб’ёмы, накрытыя дахоўкай высокія стрэхі з фігурнымі люкарнамі, спічастымі фіяламі і шчытамі, гранёныя эркеры з шатровымі завяршэннямі. Дэкаратыўнае вырашэнне фасадаў заснаванае на спалучэнні чырвонага колеру цаглянай муроўкі з атынкаванымі ліштвамі, карнізамі і рустоўкай, паліхромнай муроўкай цокаля з вапнавых блокаў. Паўкруглыя тымпаны над вокнамі запоўненыя дэкаратыўнымі арнаментальнымі ўстаўкамі з паліванай керамікі. Элементы архітэктурнага дэкору ствараюць на фасадах геаметрычны малюнак. Планіроўка калідорная з выхадам на тэрасу з каванай агароджай. Пад будынкам скляпеністыя сутарэнні.

Парк[правіць | правіць зыходнік]

Дом размешчаны ў пейзажным парку (плошча 18 га), ад якога зберагліся фрагменты. Уязная алея абсаджаная грабам, прамавугольныя баскеты абмежаваныя алеямі. На ўскраіне парку шэраг ставоў. У дэндраскладзе больш за 50 відаў дрэў.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Архітэктура Беларусі. Энцыклапедычны даведнік. — Мінск, 1993.
  • Туронак Ю. Вацлаў Іваноўскі і адраджэнне Беларусі / пер. з польскай. — Мінск, 2006.
  • Iwanowski K. Wspomnienia z kresowej młodości. — TMW i ZW: Oddział w Bydgoszczy, 1995.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]