Сімон Давідавіч Крэмер

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку
Сімон (Сямён) Давідавіч Крэмер
Kremer-portret.jpg
Дата нараджэння 10 лютага 1900(1900-02-10)
Месца нараджэння
Дата смерці 1 лістапада 1991(1991-11-01) (91 год)
Месца смерці
Месца пахавання
Альма-матар
Грамадзянства
Прыналежнасць Flag of the Soviet Union.svg СССР
Гады службы 19181956
Званне
Генерал-маёр
гвардыі генерал-маёр танкавых войск
Бітвы/войны Грамадзянская вайна ў Расіі
Савецка-польская вайна
Курская бітва, Корсунь-шаўчэнкаўская аперацыя, Беларуская аперацыя, Прыбалтыйская аперацыя,
Савецка-японская вайна
Узнагароды і званні
Медаль «Залатая Зорка»
Ордэн Леніна Ордэн Леніна Ордэн Чырвонага Сцяга Ордэн Чырвонага Сцяга
Ордэн Чырвонага Сцяга Ордэн Айчыннай вайны I ступені Ордэн Айчыннай вайны 2 ступені
Медаль «XX гадоў Рабоча-Сялянскай Чырвонай Арміі»
Медаль «У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна»
Медаль «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» 20 years of victory rib.png
Юбілейны медаль «Сорак гадоў перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.»
Медаль «За перамогу над Японіяй»
Медаль «Ветэран Узброеных Сіл СССР»
Юбілейны медаль «30 гадоў Савецкай Арміі і Флоту»
Медаль «40 гадоў Узброеных Сіл СССР»
Медаль «50 гадоў Узброеных Сіл СССР»
Медаль «60 гадоў Узброеных Сіл СССР»
Медаль «70 гадоў Узброеных Сіл СССР»
Commons-logo.svg Сімон (Сямён) Давідавіч Крэмер на Вікісховішчы

Сымон (Сямён) Давідовіч Крэмер (10 лютага 1900 года (30 студзеня) — 1 лістапада 1991) — савецкі военачальнік, гвардыі генерал-маёр танкавых войскаў, Герой Савецкага Саюза.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў сям’і служачага. Яўрэй. У 1907—1910 гг. вучыўся ў трохкласным яўрэйскім вучылішчы. З 1911 па 1917 г. працаваў на прыватных прадпрыемствах краўцом у гг. Гомель, Луганск, Харкаў. У снежні 1917 г. уступіў у Чырвоную Гвардыю, удзельнічаў у баях супраць немцаў і белапалякаў генерала Доўбар-Мусніцкага. У лютым 1918 г. быў паранены ў нагу ў раёне г. Жлобін, эвакуіраваны ў г. Гомель, дзе разам з шпіталем застаўся ў раёне акупацыі нямецкай арміі. У лістападзе 1918 г. з прыходам Чырвонай Арміі, добраахвотна ўступіў у яе шэрагі. Ваяваў на заходнім фронце да 1921 года на пасадзе чырвонаармейца, камандзіра аддзялення, камандзіра ўзвода, палітрука роты. У 1921 годзе быў памочнікам начальніка міліцыі і ваенным камендантам г. Нова-Беліца БССР.

У 1922 годзе скончыў Ваенны факультэт Камуністычнага універсітэта імя Я. М. Свярдлова, палітработнік. У 1922-25 гадах — ваенкам палка. У 1926 годзе скончыў Кавалерыйскія курсы ўдасканалення каманднага саставу. У кастрычніку 1923 года — маі 1931 года — камандзір кавалерыйскага эскадрону палка. У 1926-31 гг. — камандзір кавалерыйскага эскадрону, у 1934-36 гг. — намеснік начальніка аператыўнага аддзела механізаванага корпуса.

У 1934 годзе скончыў Асноўны факультэт Ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзе. У маі 1934 года — верасні 1936 года — памочнік начальніка 1-га аддзела штаба 11-га механізаванага корпуса. У верасні 1936 — студзені 1937 года знаходзіўся ў распараджэнні Разведвальнага ўпраўлення РККА (пад псеўданімамі «Аляксандр», «Сяргей»). У студзені 1937 года — жніўні 1942 года — сакратар ваеннага аташэ СССР у Англіі. Праз «Соню» (Урсулу Бертан) падтрымліваў сувязь з навукоўцам-атомщиком Клаўсам Фуксам(руск.) бел..

Са жніўня 1942 года — начальнік Заходняга факультэта Ваеннага інстытута замежных моў. З ліпеня 1943 года — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, на Бранскім, Цэнтральным, 1-м Украінскім, 3-м Беларускім, 1-м Прыбалтыйскім франтах. Займаў пасады камандзіра механізаванай брыгады, намесніка камандзіра механізаванага корпуса. Прымаў актыўны удзел у Курскай бітве, вызваленні Украіны, Беларусі, Латвіі, Літвы.

Камандзір 8-й гвардзейскай механізаванай брыгады (3-ці гвардзейскі механізаваны корпус, 1-ы Прыбалтыйскі фронт) гвардыі палкоўнік Сымон Крэмер у ліпені — жніўні 1944 года ўмела кіраваў баямі брыгады пры авалоданні Шяуляем (Літва) і Елгавой (Латвія) і выхадзе да Балтыйскага мора. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 жніўня 1944 года

гвардыі палкоўніку Крэмеру Сымону Давідавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» (№ 5130).

Пастановай Савета Народных Камісараў Саюза ССР ад 13 верасня 1944 года № 1241 палкоўніку Крэмеру С. Д. прысвоена воінскае званне «генерал-маёр танкавых войскаў». Удзельнічаў у савецка-японскай вайне 1945 года, вызваляючы Паўночна-Заходні Кітай ад японскіх мілітарыстаў.

Пасля вайны працягваў службу ў арміі. У 1945-56 гадах ён — намеснік камандзіра механізаванага корпуса. Адначасова ў 1952 годзе скончыў Вышэйшыя акадэмічныя курсы пры Ваеннай акадэміі Генеральнага штаба. З 1956 года ў запасе. Жыў у горадзе-героі Адэсе. Памёр 1 лістапада 1991 года. Пахаваны ў Адэсе на Таіраўскіх могілках.

Узнагароды і званні[правіць | правіць зыходнік]

Узнагароджаны двума ордэнамі Леніна, трыма ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнамі Айчыннай вайны 1-й і 2-й ступені, Чырвонай Зоркі, медалямі.

Ганаровы грамадзянін горада Маладзечна Мінскай вобласці Рэспублікі Беларусь і горада Тукумс Латвійскай Рэспублікі.

Ва ўспамінах сучаснікаў[правіць | правіць зыходнік]

Камандзір гвардзейскай мехбрыгады палкоўнік С. Д. Крэмер, выконваючы загад, утрам 30 ліпеня рушыўся на Тукумс. Знішчаючы мелкія фасшыстскія падраздзяленні і паліцэйскія фармаванні, брыгада прайшла 60 кіламетраў і з ходу уврвалася ў Тукумс. У выніку кароткага, але жорсткага бою, горад быў вызвалены. Крэмер выслаў перадавы атрад, які ў раёне рыбацкага пасёлка Клапкары выйшаў на ўзбярэжжа Рыжскага заліва, перарэзаўшы апошнюю сухапутную камунікацыю групы армій «Поўнач». Сямён Давідавіч Крэмер быў удастоены звання Героя Савецкага Саюза.

— Герой Советского Союза Маршал Советского Союза И. Х. Баграмян Так шли мы к победе. - М:Воениздат, 1977.- С.382.

Зноскі

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]