Фрыдрых Вёлер

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Фрыдрых Вёлер
ням.: Friedrich Wöhler
Friedrich Wöhler Stich.jpg
Фрыдрых Вёлер
Дата нараджэння 31 ліпеня 1800(1800-07-31)[1][2][…]
Месца нараджэння
Дата смерці 23 верасня 1882(1882-09-23)[4][1][…] (82 гады)
Месца смерці
Месца пахавання
Грамадзянства
Род дзейнасці хімік, выкладчык універсітэта, біяхімік
Навуковая сфера хімія
Месца працы
Навуковая ступень доктарская ступень[d][8]
Альма-матар
Навуковы кіраўнік Леапольд Гмелін[7] і Ёнс Якаб Берцэліус
Вядомыя вучні Wilhelm Kühne[d][9]
Член у
Узнагароды
Commons-logo.svg Фрыдрых Вёлер на Вікісховішчы

Фрыдрых Вёлер (ням.: Friedrich Wöhler; 31 ліпеня 1800, Эшэрсхайм — 23 верасня 1882, Гётынген) — нямецкі хімік, па адукацыі ўрач.

Вывучаў хімію ў Л. Гмеліна ў Гайдэльбергу і Ё. Берцеліуса ў Стакгольме. З 1831 прафесар тэхнічнай школы ў Каселі; з 1836 да канца жыцця прафесар універсітэта ў Гётынгене.

Працаваў як у неарганічнай, так і ў арганічнай хіміі. Упершыню атрымаў прыроднае арганічнае злучэнне з неарганічных рэчываў. У 1824 годзе Вёлер адкрыў шчаўевую кіслату, у 1844 — гідрахінон[10].

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 Wöhler, Friedrich // Allgemeine Deutsche BiographieL: 1898. — Т. 43. — S. 711–717.
  2. 2,0 2,1 Friedrich Wöhler // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  3. F. Wöhler // KNAW Past Members Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. 4,0 4,1 Гольдштейн М. Ю., Δ Велер, Фридрих // Энциклопедический словарь / под ред. К. К. Арсеньев, Ф. Ф. ПетрушевскийСПб.: Брокгауз — Ефрон, 1892. — Т. Vа. — С. 745.
  5. Вёлер Фридрих // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 28 верасня 2015.
  6. 6,0 6,1 Турынская акадэмія навук — 1757. Праверана 1 снежня 2020.
  7. Матэматычная генеалогія — 1997. Праверана 30 жніўня 2018.
  8. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118634488 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 2 красавіка 2015.
  9. Матэматычная генеалогія — 1997.
  10. Гидрохинон // Вялікая савецкая энцыклапедыя (руск.) 

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]