Яўген Канстанцінавіч Анішчанка

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Яўген Канстанцінавіч Анішчанка
Дата нараджэння 27 кастрычніка 1955(1955-10-27) (63 гады)
Месца нараджэння
Грамадзянства
Род дзейнасці пісьменнік, гісторык, вучоны
Месца працы
Навуковая ступень кандыдат гістарычных навук[d] (1989)
Альма-матар

Яўге́н Канстанці́навіч Ані́шчанка (нар. 27 кастрычніка 1955, вёска Бранцава, Аршанскі раён, Віцебская вобласць) — беларускі гісторык. Кандыдат гістарычных навук (1989 г.).

Даследуе гісторыю падзелаў Рэчы Паспалітай і іншыя тэмы па гісторыі Беларусі XVIIIXIX стст. З'яўляецца аўтарам 27 кніг і больш за 400 навуковых артыкулаў[1]. Адзін з арганізатараў ГА «Асацыяцыя свабодных беларускіх гісторыкаў».

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Пасля шасці класаў васьмігадовай школы у вёсцы Бранцава скончыў Рэспубліканскую школу-інтэрнат па музыцы і выяўленчым мастацтве (клас жывапісу разам з вядомымі мастакамі Аляксандрам Ісачовым і Андрэем Смаляком)[Крыніца?], затым — на выдатна гістарычны факультэт БДУ.

Пасля 2-гадовай службы камандзірам узвода ва Узброеных Сілах СССР[Крыніца?], працаваў у Мінску настаўнікам у СШ №43, 73 і 116 (1981—1983)[Крыніца?], выкладчыкам у Мінскім інстытуце культуры.

З 1986 г. — у Інстытуце гісторыі АН БССР1991 г. — НАН Беларусі): аспірант, малодшы навуковы супрацоўнік, старэйшы навуковы супрацоўнік. У 1989 г. абараніў кандыдатскую дысертацыю па тэме «Земельные отношения в Восточной Белоруссии в кон. XVIII — нач. XIX вв.».

У 2004 г. абараніў доктарскую дысертацыю па тэме «Палітычная гісторыя Беларусі ў часы падзелу Рэчы Паспалітай», якая, аднак, не была зацверджана ВАК РБ[2].

19 лютага 2007 г. атэстацыйная камісія Інстытута гісторыі прызнала, што Анішчанка не адпавядае пасадзе старшэйшага навуковага супрацоўніка, якую ён займаў: яму было ўказана на адсутнасць рэцэнзій на публікацыі калег і слабую прэзентацыю вынікаў сваіх даследаванняў на навуковых канферэнцыях. На наступны дзень вучоны падаў заяву аб звальненні з Інстытута, таму што па выніках атэстацыі яму не было прапанавана ні выправіць недахопы ў працы, ні перавесціся на іншую пасаду. На думку Анішчанкі, сапраўднай прычынай такога рашэння атэстацыйнай камісіяй ў адносінах да яго з'яўляліся тэматыка і вынікі яго даследаванняў[3], якія не адпавядаюць дзяржаўнай ідэалогіі, адкрытая крытыка з яго боку палітыкі кіраўніцтва Інстытута, накіраванай на ліквідацыю рэшткаў акадэмічных свабодаў, а таксама яго актыўная грамадзянская і прафесійная пазіцыя[2].

Пасля звальнення Яўген Анішчанка пэўны час працаваў дворнікам (сцвярджае, што праз грамадскі рэзананс, звязаны з яго звальненнем, яго не бралі нават настаўнікам у школу[4]). Паміж 2007--2009 гг. быў галоўным архівістам і вядучым навуковым супрацоўнікам Нацыянальнага гістарычнага архіва Беларусі, у 2010--2013 гг. працаваў выкладчыкам у Інстытуце парламентарызму і прадпрымальніцтва[5]. Станам на 2014 г. працуе выкладчыкам гісторыі медыцыны на пасадзе дацэнта кафедры грамадскага здароўя і аховы здароўя Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта[1].

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

  • Анішчанка, Я.К. Інкарпарацыя: Літоўская правінцыя ў падзелах Рэчы Паспалітай / Я.К. Анішчанка. — Мінск : Хурсік, 2003. — 470 с.
  • Анішчанка, Я.К. Палітычная гісторыя у часы падзелу Рэчы Паспалітай : Доктарская дысертацыя / Я.К. Анішчанка. — Мінск : Хурсік, 2006. — 256 с.
  • Анішчанка, Я.К. Збор твораў : у 6 т. / Я.К. Анішчанка. — Мінск : Выд. В. Хурсік, 2004—2010. — Т. 4: Ураднікі беларускіх земляў ВКЛ пры Станіславе Панятоўскім: спісы на рус. мове. — 2008. — 532 с.
  • Анішчанка, Я.К. Збор твораў : у 6 т. / Я.К. Анішчанка. – Мінск : Выд. В. Хурсік, 2004—2010. — Т. 5: Абывацелі правінцыі: Інструкцыі шляхецкіх сеймікаў беларускіх земляў ВКЛ (Літоўская правінцыя). Зб. дакум. — 2009. — 532 с.
  • Анищенко, Е.К. Шляхта Мстиславского воеводства: Список XVIII ст. / Е.К. Анищенко. — Мн.: В. Хурсик, 2013. — 308 с. ISBN 978-985-7025-01-5
  • Анищенко Е.К. Шляхта Речицкого повета. Список XVIII ст.Мн.:В. Хурсик,2014.-230 с.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Спіс супрацоўнікаў кафедры грамадскага здароўя і аховы здароўя БДМУ. (рус.)
  2. 2,0 2,1 Яўген Анішчанка: «За Каваленем Інстытут гісторыі ператварыўся ў магілу» — артыкул на сайце газеты «Наша Ніва»
  3. З Інстытута гісторыі НАН Беларусі звольнены вучоны Яўген Анішчанка (рус.)
  4. Гарачка Г. Беспрацоўны гісторык // Беларуская служба Польскага радыё для замежжа. — 01.03.2007
  5. Корзенко, Г.В. Историки Беларуси в начале XXI столетия. Биобиблиографический справочник. Мн.: Белорусская наука.2007. С. 14; Институт истории НАН Беларуси в лицах. 1929-2008 гг. Бибиблиографический справочник. Мн.: Беларуская навука. 2008. С. 111, 371, 386, 391.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Корзенко, Г.В. Историки Беларуси в начале XXI столетия. Биобиблиографический справочник / Г.В. Корзенко. — Минск : Белорусская наука. — 2007.