Інкунабула

Нюрнбергская хроніка. Інкунабула выд. 1493 года.

Інкунабула (ад лац.: Incunabula — калыска, пачатак) — кнігі, выдадзеныя ў Еўропе ад пачатку кнігадрукавання і да 1 студзеня 1501 г. Выданні гэтага перыяду вельмі рэдкія, бо іх наклад быў 100-300 асобнікаў.

Апісанне і гісторыя

Гісторыя тэрміна

Тэрмін ўпершыню выкарыстаны Бернардам фон Малінкротам ў 1639 годзе ў памфлеце «De ortu et progressu artis typographicae» («Развіццё прагрэсу друкарскага мастацтва») і замацаваўся ў XVIII стагоддзі. Інкунабулы дзеляць на два тыпы: ксілаграфічныя і друкарскія. Друкарскім чынам была выканана Біблія Гутэнберга. Некаторыя аўтары лічаць інкунабуламі выданні, выкананыя толькі друкарскім чынам.

Большасць выданняў была на лацінскай мове, але друкаваліся кнігі і на іншых мовах. Асноўнымі пакупнікамі інкунабул былі навукоўцы, дваранства, адвакаты і святары. Як правіла, інкунабулы друкаваліся гатычным шрыфтам без абзацаў.

Пералік бібліятэк са зборамі інкунабул

Самымі вялікімі зборамі інкунабул размяшчаюць:

• Баварская дзяржаўная бібліятэка (19900)
• Брытанская бібліятэка (12500)
• Французская нацыянальная бібліятэка (12000)
• Ватыканская апостальская бібліятэка (8000)
• Аўстрыйская нацыянальная бібліятэка (8000)
• Штутгарцкая дзяржаўная бібліятэка (7076)
• Расійская нацыянальная бібліятэка (7000)
• Бібліятэка Ханцінгтона ў ЗША (5600)
• Бібліятэка Кангрэса ЗША (5600)
• Бадліянская бібліятэка (5500 у 7000 копіях)
• Расійская дзяржаўная бібліятэка (5300)
• Бібліятэка Кембрыджскага ўніверсітэта (4600)
• Бібліятэка Джона Райланда (4500)
• Берлінская дзяржаўная бібліятэка (4400)
• Ягелонская бібліятэка ў Кракаве (3671)
• Гарвардскі ўніверсітэт (3627 у 4389 копіях)
• Ельскі ўніверсітэт (3525)
• Нацыянальная бібліятэка Украіны імя У. І. Вярнадскага (524)