Аляксандр Віктаравіч Сасноў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Аляксандр Сасноў
Сцяг Беларусі (1991-1995) Міністр працы і сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь
ліпень 1994 — лістапад 1996
Прэм’ер-міністр: Міхаіл Чыгір
Прэзідэнт: Аляксандр Лукашэнка
Пераемнік: Іван Лях
 
Партыя: Аб'яднаная грамадзянская партыя
Адукацыя:
Навуковая ступень: кандыдат эканамічных навук[d]
Дзейнасць: палітык
Месца працы:

Аляксандр Віктаравіч Сасноў (14 жніўня 1947, Гомель) — першы міністр працы і сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь. Кандыдат эканамічных навук, дацэнт.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Праз тры гады пасля нараджэння, ваенны-бацька перавёз сям’ю на новае месца службы, з Беларусі ў Сібір (Іркуцкая вобласць). Пасля вяртання на радзіму, паступіў у дарожна-будаўнічы тэхнікум, які скончыў з чырвоным дыпломам. Пасля службы ў войску працаваў у будаўнічым трэсце — тэхнікам, пасля майстрам[1].

Скончыў Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт. Працаваў у Гомельскім дзяржаўным універсітэце (1975—1983), дацэнтам, загадчыкам кафедры на Гомельскім дзяржаўным тэхнічным універсітэце.

Дэпутат Вярхоўнага Савета 12-га склікання. У ВС быў старшынёй Камісіі па пытаннях працы, цэн, занятасці і сацыяльнай абароны насельніцтва.

Падчас стварэння Партыі народнай Згоды, Саснову і Аляксандру Лукашэнка прапанавалі стаць яе сустаршынямі. Аднак на першым жа пасяджэнні, выявілася, што яго погляды (замоцна кансерватыўныя і правыя), як і погляды Лукашэнкі (замоцна левыя) не падабаюцца іншым. Таму партыю ўзначалілі Карпенка і Ганчар[1].

Дэманстрацыйна не галасаваў за прыняцце Канстытуцыі 1994 года з-за дысбалансу «галін улады». Падчас прэзідэнцкіх выбараў 1994 года, працаваў у камандзе Зянона Пазняка.

Пасля перамогі Аляксандра Лукашэнкі на выбарах, Саснову прапанавалі ўзначаліць Міністэрства працы. У 1994—1996 гадах — міністр працы Беларусі. Разам з прэм’ерам Міхаілам Чыгіром падаў у адстаўку ў лістападзе 1996 года напярэдадні рэферэндуму.

Пасля працаваў намеснікам дырэктара Незалежнага інстытута сацыяльна-эканамічных і палітычных даследванняў.

На прэзідэнцкіх выбарах 2010 года ўваходзіў у каманду Яраслава Раманчука[2].

Член Аб’яднанай грамадзянскай партыі. Аўтар больш за 70 навуковых публікацый.

Асабістае жыццё[правіць | правіць зыходнік]

Жанаты, мае двух сыноў.

Зноскі

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]