Анатоль Іванавіч Лесніковіч

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Анатоль Іванавіч Лесніковіч
Дата нараджэння 3 красавіка 1941(1941-04-03)
Месца нараджэння
Дата смерці 5 лютага 2019(2019-02-05) (77 гадоў)
Месца смерці
Месца пахавання
Грамадзянства
Род дзейнасці фізікахімік
Месца працы
Навуковая ступень доктар хімічных навук
Альма-матар
Узнагароды і прэміі

Анатоль Іванавіч Лесніковіч (3 красавіка 1941 — 5 лютага 2019) — беларускі фізікахімік. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1996; член-карэспандэнт з 1994), доктар хімічных навук (1987), прафесар (1989).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў саўгасе «Рачкавічы» Слуцкага раёна Мінскай вобласці. Закончыў БДУ (1965). У 1966—1978 гг. асістэнт, старшы выкладчык, дацэнт Белдзяржуніверсітэта, у 1979—1990 гг. загадчык лабараторыі НДІ фізіка-хімічных праблем БДУ. У 1990—1996 гг. прарэктар Белдзяржуніверсітэта, у 1997—2000 гг. першы намеснік старшыні ВАК Беларусі, у 2000—2002 гг. старшыня Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхналогіях. З 2002 г. віцэ-прэзідэнт НАН Беларусі, адначасова загадчык кафедры Белдзяржуніверсітэта. У 2004—2008 гг. намеснік Старшыні Прэзідыума НАН Беларусі. З 2008 г. загадчык кафедры агульнай хіміі і методыкі выкладання хіміі хімічнага факультэта Белдзяржуніверсітэта.

Распрацаваў метады ізапараметрычных суадносін і рашэння адваротнай задачы неізатэрмічнай кінетыкі для простых і некаторых складаных рэакцый кандэнсаваных рэчываў. Вывучыў механізм тэрмічнага раскладання кампанентаў сумесевых цвёрдых ракетных паліваў, у т.л. сінтэзаваных, а таксама працэсаў тэрмапераўтварэнняў гэтых паліваў і іншых практычна важных кампазіцыйных матэрыялаў на палімернай аснове. Выявіў размерны эфект у рэгуляванні хуткасці гарэння каталізатарамі і інгібітарамі гарэння, што дазволіла атрымаць новыя рэгулятары для разнастайных гаручых сістэм. Устанавіў заканамернасці, якія дазваляюць ацаніць межы рэгулявання хуткасці гарэння, ціск, пры якім каталітычны эфект змяняецца на інгібіруючы. Выявіў і вывучыў з’яву вадкаполымнага гарэння, а таксама злучэнні, здольныя да самараспаўсюджвальнага высокатэмпературнага раскладання — асобай форме гарэння, на аснове якіх прапанаваў хімічныя генератары кіслароду, азоту, хлору. Абгрунтаваў хімічную інжынерыю як навуку аб канструяванні хімічнымі метадамі сістэм з нана- і мікраразмерных элементаў і распрацаваў шэраг такіх сістэм.

Аўтар каля 400 навуковых прац, у т.л. 2 манаграфій, вучэбнага дапаможніка, больш за 60 вынаходніцтваў.

Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь 2012 г.

Узнагароджаны медалём Францыска Скарыны (2006), іншымі медалямі.

Навуковыя працы[правіць | правіць зыходнік]

  • Об отрицательной корреляции параметров закона скорости горения // Физика горения и взрыва. 1979. № 1.
  • Изопараметрические кинетические соотношения в реакциях конденсированных веществ // J. Therm. Anal. 1985. № 3.
  • Явление жидкопламенного горения // Весцi НАН Беларусi. Сер. хiм. навук. 1998. № 4.
  • Термическое разложение аминотетразолов // Thermochim. Acta. 2002. Vol.388.