Анатоль Кірылавіч Цітоў

З пляцоўкі Вікіпедыя
(Пасля перасылкі з Анатоль Цітоў)
Перайсці да: рух, знайсці
Анатоль Кірылавіч Цітоў
Дата нараджэння

27 лістапада 1947(1947-11-27) (69 гадоў)

Месца нараджэння

Дрэздэн, Германія

Грамадзянства

Сцяг Беларусі Беларусь

Род дзейнасці

геральдыст

Навуковая сфера

гісторыя, геральдыка, сфрагістыка

Альма-матар

Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта

Анатоль Кірылавіч Цітоў (27 лістапада 1947, Дрэздэн, Германія) — беларускі гісторык, геральдык, сфрагіст[1].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў БДУ (1975). З 1975 навуковы супрацоўнік, старэйшы палеограф Цэнтральнага дзяржаўнага гістарычнага архіву БССР у Мінску. З 1983 выкладаў у Мінскім інстытуце культуры, з 1994 старэйшы навуковы супрацоўнік Беларускага навуковага-даследчага інстытута справаводства і архіўнай справы.

Выкладае ў Гуманітарна-эканамічным універсітэце і ў Беларускім дзяржаўным універсітэце, члена геральдычных таварыстваў Украіны, Польшчы, ганаровы член Усерасійскага геральдычнага таварыства.

Працы[правіць | правіць зыходнік]

Аўтар шматлікіх кніжак, навуковых прац па геральдыцы, генеалогіі, гісторыі рамёстваў, гістарычнай геаграфіі.

  • Гербы беларускііх гарадоў. Мінск, 1983;
  • Гарадская геральдыка Беларусі. Мінск, 1989;
  • Наш сімвал — Пагоня. Мінск, 1993;
  • Пячаткі старажытнай Беларусі. Мінск, 1993;
  • Вольныя беларускія месты. Мінск, 1996;
  • Метадычныя парады па апісанню помнікаў сфрагістыкі для архіваў і музеяў. Мінск, 1997;
  • Геральдыка беларускіх местаў (XVI — пачатак XX ст.). Мінск, 1998;
  • Сфагістыка і геральдыка Беларусі. Мінск, 1999;
  • Менск — места майстроў: Рамесныя цэхі XVI—XVIII стст. Мінск, 2002;
  • Геральдыка Беларусі. Мінск, 2010.
  • Краіна майстроў (рамесныя цэхі Беларусі: 16 -- канец 18 ст.) Мінск, 2013;
  • Гербоўнік беларускіх гарадоў ( 16 -- пачатак 20 ст.) Мінск, 2015;
  • Шляхамі Францыска Скарыны. Мінск, 2016;
  • Зэгармістры Беларусі. Мінск, 2017;

Зноскі

  1. Цітоў Анатоль Кірылавіч // Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / рэд. Г. П. Пашкоў і інш. Т. 2: Кадэцкі корпус — Яцкевіч. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. С. 728.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]