Віктор Гюго

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Віктор Мары Гюго
Victor Marie Hugo
Victor Hugo.jpg
Асабістыя звесткі
Імя пры нараджэнні:

Віктор Мары Гюго

Дата нараджэння:

26 лютага 1802(1802-02-26)

Месца нараджэння:

Безансон, Першая французская рэспубліка

Дата смерці:

22 мая 1885(1885-05-22) (83 гады)

Месца смерці:

Парыж, Трэцяя французская рэспубліка

Пахаванне:

Пантэон[1]

Бацька:

Joseph Léopold Sigisbert Hugo[d]

Маці:

Sophie Trébuchet[d]

Муж:

Adèle Foucher[d]

Дзеці:

Léopoldine Hugo[d], Adèle Hugo[d], Charles Hugo[d][1] і François-Victor Hugo[d][1]

Літаратурная дзейнасць
Род дзейнасці:

Пісьменнік (паэт, празаік і драматург)

Жанр:

гатычная літаратура[d]

Мова твораў:

французская мова[2]

Узнагароды:
Подпіс:

Подпіс

Commons-logo.svg Віктор Мары Гюго на Вікісховішчы

Віктор Гюго (фр.: Victor-Marie Hugo; 26 лютага 1802, Безансон — 22 мая 1885) — французскі паэт, раманіст, драматург; лідар рамантычнага руху ў Францыі. Член Французскай акадэміі (1841).

Жыццё[правіць | правіць зыходнік]

Трэці сын капітана (пазней генерала) Ж. Л. С. Гюго (родам з Латарынгіі) і Сафі Трэбюшэ (родам з Брэтані). Бацькі часта сварыліся і раз'яджаліся, а 3 лютага 1818 г. атрымалі афіцыйны дазвол жыць паасобку. Віктор быў выхаваны пад моцным уплывам маці, валявой жанчыны раялісцкіх і вальтэрыянскіх поглядаў. Пасля смерці маці ў 1821 г. і з бацькам у Віктора склаліся прыязныя адносіны.

Малады Віктор закахаўся і, супраць жадання маці, заручыўся са сваёй падругай дзяцінства Адэль Фушэ (1803—1868). Гюго быў блізкі са сваёй маці, і таму ажаніўся з Адэль толькі пасля смерці маці. У шлюбе нарадзілася пяць дзяцей.

У 1841 годзе Гюго быў абраны ў Французскую акадэмію.

У 1843 годзе ў выніку няшчаснага выпадку загінула Леапальдзіна, старэйшая дачка Гюго. Гэтая трагедыя спустошыла пісьменніка. Пазней ён напісаў рад паэм, прысвечаных жыццю і смерці яго дачкі.

У 1845 годзе Віктор Гюго атрымаў званне пэра[4], у 1848 годзе быў выбраны ў Нацыянальны сход. Гюго быў праціўнікам дзяржаўнага перавароту 1851 года beru і пасля абвяшчэння Напалеона III імператарам адправіўся ў выгнанне. У 1870 годзе ён вярнуўся ў Францыю, а ў 1876 годзе быў абраны сенатарам[4].

Сям'я і дзеці[правіць | правіць зыходнік]

З кастрычніка 1822 года Гюго быў жанаты з Адэль Фушэ[fr] (1803—1868), у гэтым шлюбе нарадзілася пяцёра дзяцей:

Беларускія пераклады[правіць | правіць зыходнік]

  • Гаўрош: Апавяданне для дзяцей / Апрац. С. А. Іванчына-Пісарава. — Мн.: Белдзяржвыд, 1931.
  • Казэта: З роману «Адрынутыя» / Пер.з руск. А. Р. Ламацкага. — Мн.: ДВБ.Юндзетсектар, 1932.
  • Дзевяноста трэці: Раман / Віктар Гюго. — Мн.: Дзяржвыд Беларусі. Юн. літ., 1937.
  • Казета: Пер. з рус. мовы / В.Гюго. — Мн.: ДВБ. Дзіцячая. літ., 1937.
  • Адвержаныя: Скароч. тэкст: Пер. з рус. мовы. — Мн.: ДВБ. Дзіцячая. літ., 1938.
  • Гаўрош: Пер. з рус. мовы / Віктор Гюго. — Мн.: ДВБ. Дзіцячая літ., 1938.
  • Гаўрош: Пер. з рус.. — Мн.: Дзярж. выд-ва БССР, 1946.
  • Казета (Урывак з рамана «Адвержаныя»): Для малод. узросту / Пер. У.Шахаўца. — Мн.: Белдзяржвыд. Рэд. дзіцяч.і юнац. літ., 1957.
  • На барыкадзе (перакл. Ю. Жалезка) // Annus Albaruthenicus = Год Беларускі. № 1/2000.

Памяць[правіць | правіць зыходнік]

Экранізацыі[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]