Генадзь Сцяпанавіч Аўсяннікаў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Генадзь Сцяпанавіч Аўсяннікаў
Дата нараджэння 19 лютага 1935(1935-02-19) (86 гадоў)
Месца нараджэння
Грамадзянства
Адукацыя
Прафесія акцёр
Гады актыўнасці 1957 — цяп. час
Тэатр
Прэміі
Узнагароды
ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга Ордэн «Знак Пашаны» ордэн Францыска Скарыны медаль Францыска Скарыны
народны артыст СССР Народны артыст Беларускай ССР Заслужаны артыст Беларускай ССР
IMDb nm0654037

Генадзь Сцяпанавіч Аўсяннікаў (19 лютага 1935, Магілёў, Беларусь) — беларускі акцёр. Народны артыст Беларусі (1974). Народны артыст СССР (1991). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі (1988)

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

У 1957 годзе скончыў акцёрскі факультэт Беларускага тэатральна-мастацкага інстытута па спецыяльнасці «Акцёр драматычнага тэатра» (курс народнага артыста БССР Канстанціна Саннікава). З 1957 года працуе ў Нацыянальным акадэмічным тэатры імя Янкі Купалы.

Напачатку выконваў эпізадычныя ролі і набыў у іх папулярнасць як майстар эпізода. Вызначаўся таксама на ролі, якія раней іграў Глеб Глебаў: Пустарэвіч («Паўлінка» Я. Купалы), Максім («Лявоніха на арбіце» А. Макаёнка), Кропля («Канстанцін Заслонаў» А. Маўзона).

Як пісала А. Савіцкая, народнасць, сакавітасць гумару і моўнай пластыкі, дакладнасць псіхалагічнага і пластычнага малюнка, выразная міміка найбольш ярка выявілііся ў нацыянальным рэпертуары і перш за ўсё ў п’есах Макаёнка: Дзед Цыбулька («Таблетку пад язык»), Стары («Святая прастата»), а ўпершыню з выключнай сілай у ролі Цярэшкі Калабка («Трыбунал»), якая прынесла акцёру сапраўднае прызнанне і вядомасць.

Таксама здымаўся ў тэлевізійных пастаноўках «Тэатр купца Япішкіна» (купец Япішкін), «Плач перапёлкі» (Брава-Жыватоўскі), тэлевізійным фільме-спектаклі «Трыбунал», серыяле «Каменская», камедыі «Свежына з салютам» і інш.

У 2020 годзе застаўся сярод 13 акцёраў трупы, якія не сышлі ў жніўні з тэатра ў знак пратэсту супраць фальсіфікацыі прэзідэнцкіх выбараў, жорсткага разгону пратэстоўцаў, катаванняў затрыманых, ціску на тэатр і звальнення дырэктара Паўла Латушкі. У інтэрв’ю «Камсамольскай праўдзе ў Беларусі» Аўсяннікаў асудзіў пратэсты, калег, якія звольніліся, і вывешванне на будынку тэатра бела-чырвона-белых сцягоў[1]:

" Калі міністр у Купалаўскі прыязджаў, на фасад вывесілі бел-чырвона-белы сцяг. Ведаеце, я калі бачу яго… Вось вы памятаеце, як яўрэяў пад ім расстрэльвалі? А я памятаю, сам бачыў. Бо гэты сцяг прыдуманы ў 1918 годзе, калі была Беларуская Рэспубліка абвешчаная. Потым яго прыбралі, межы перанеслі, потым у акупацыю з'явіўся зноў… "

Лепшыя ролі[правіць | правіць зыходнік]

Ролі ў бягучым рэпертуары[правіць | правіць зыходнік]

  • Пранцысь Пустарэвіч («Паўлінка» Я.Купалы)
  • Ураднік («Памінальная малітва» Р.Горына паводле твораў Шолам-Алейхема)
  • Завальня («Беларусь у фантастычных апавяданнях» Я.Баршчэўскага)
  • Сабакевіч («Чычыкаў» паводле М.Гогаля)
  • Дзед Курыла («Сымон-музыка» Я.Коласа)
  • Васіль («Вечар» А.Дударава)
  • Ванюшын («Дзеці Ванюшына» С.Найдзёнава)
  • Равуноў-Каравулаў («Вяселле» паводле А.Чэхава)
  • Ураднік («Хам» Э.Ажэшкі)
  • Кучэра («Не мой» паводле А.Адамовіча)
  • Ванюшын («Дзеці Ванюшына» С.Найдзёнава)

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Аўсяннікаў Генадзь Сцяпанавіч // сайт Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы — Эл.рэсурс kupalauski.by
  • Орлова Т. Неглазированный артист/ Орлова Т. Театральная критика нового времени. — Мн.: Літаратура і мастацтва, 2010. — С. 41-43.
  • Савіцкая А. А. Аўсяннікаў Генадзь Сцяпанавіч// Тэатральная Беларусь: энцыклапедыя. У 2 т. Т. 1. — Мн., БелЭН, 2002. — С. 67-68.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]