Жан-Анарэ Фраганар

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Жан-Анарэ Фраганар
Фатаграфія
Аўтапартрэт
Дата нараджэння:

5 красавіка 1732(1732-04-05)[1]

Месца нараджэння:

Грас, Дэпартамент Альпы Прыморскія, Праванс-Альпы-Лазурны бераг, Францыя

Дата смерці:

22 жніўня 1806(1806-08-22)[2] (74 гады)

Месца смерці:

Парыж, Сена[d], Францыя[3]

Жонка:

Marie-Anne Fragonard[d]

Дзеці:

Alexandre-Évariste Fragonard[d]

Род дзейнасці:

мастак, мастак-гравёр, рысавальшчык

Жанр:

жывапісец, гравёр

Вучоба:

Q21427192?
Французская акадэмія ў Рыме

Стыль:

Ракако

Узнагароды:
Commons-logo.svg Працы на Вікісховішчы

Жан-Анарэ́ Фрагана́р (фр.: Jean-Honoré Fragonard) (5 красавіка 1732 — 22 жніўня 1806) — французскі жывапісец і гравёр. Працаваў у стылі ракако. Стварыў больш 550 карцін (не лічачы рысункаў і гравюр).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Перш вучань Жан Батыста Шардэна, а потым Франсуа Бушэ. У 1752 за карціну «Ахвярапрынашэнне Іераваама» атрымаў Вялікую Рымскую прэмію і адправіўся ў Рым. У Рыме значны ўплыў аказалі на яго італьянскія майстры XVII стагоддзя Бароча, Салімена, П. да-Картона і асабліва Цьепала. Пасябраваўшы тут з жывапісцам Гюберам Раберам, ён зрабіў разам з ім і з таленавітым аматарам мастацтва Сен-Нонам паездку на поўдзень Італіі. Плодам гэтай паездкі было выданне уўража: «Voyage de Naples et de Sicile», у якім большасць рысункаў гравіравана Фраганарам. Па вяртанні ў Парыж ён выставіў у салоне 1765 г. карціну: «Смерць Карэза» (знаходзіцца ў Луўрскім музеі ў Парыжы), за якую каралеўская акадэмія мастацтваў прыняла яго ў свае члены.

Фраганар, Пацалунак употай. Эрмітаж

Аднак неўзабаве пасля таго ён кінуў гістарычнай род жывапісу і, падпарадкаваўшыся густу таго часу, стаў пісаць ідэалістычныя жанры і пастаралі ў духу Вато і Бушэ, сцэны інтымнага жыцця пікантнага, часам бессаромна-эратычнага ўтрымання, дэкаратыўныя пано, партрэты, мініяцюры, акварэлі, пастэлі і па часах займацца афортным гравіраваннем. Творы яго ўвайшлі ў вялікую моду і прадаваліся па высокім кошце, дзякуючы чаму ён паспеў скласці сабе добрыя сродкі. Але рэвалюцыя разарыла яго, а класіцызм, паселены ў французскім мастацтве Ж.-Л. Давідам, пазбавіў яго ранейшай папулярнасці.

У 1793 годзе Фраганар з'ехаў з Парыжа ў Грас. Напачатку XIX стагоддзя ён вярнуўся ў Парыж, дзе памёр у 1806 годзе, амаль цалкам забыты.

Творы[правіць | правіць зыходнік]

  • «Арэлі» («Шчаслівая выпадковасць катання на арэлях») (17671768)
  • «Жаданае імгненне»
  • «Пацалунак употай» (1780-я)

Зноскі

  1. RKDartists: база данных Института истории искусства Нидерландов, podatkovna zbirka Danskega inštituta za umetnostno zgodovino
  2. data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011.
  3. Фрагонар Жан Оноре / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]