Людзяневічы

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Аграгарадок
Людзяневічы
Liudzianievičy (6).jpg
Краіна
Вобласць
Раён
Сельсавет
Каардынаты
Першае згадванне
Ранейшыя назвы
Забрадочча
Вышыня цэнтра
133 м
Насельніцтва
1 020 чалавек (2004)
Часавы пояс
Тэлефонны код
2353
Паштовы індэкс
247970
Аўтамабільны код
3
Людзяневічы на карце Беларусі ±
Людзяневічы (Беларусь)
Людзяневічы
Людзяневічы (Гомельская вобласць)
Людзяневічы

Людзяне́вічы[1] (трансліт.: Liudzianievičy, руск.: Люденевичи) — аграгарадок у Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці, за 8 км на захад ад Жыткавічаў. Адміністрацыйны цэнтр Людзяневіцкага сельсавета.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Ранейшая назва — Забрадочча.

З ліпеня 1941 года па 7 ліпеня 1944 года вёска была акупавана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. У гады Вялікай Айчыннай вайны тут дзейнічала патрыятычнае падполле.

Транспарт[правіць | правіць зыходнік]

На Палескай чыгунцы ёсць станцыя Людзяневічы.

Насельніцтва[правіць | правіць зыходнік]

Год Сельшча Колькасць насельніцтва Двароў
1886 400 66
1908 сяло 1 427
1909 1 164 508
1924 сяло[2] 1 535 233
1994 1 124 445
1999[3] 1 087 416

Геаграфія[правіць | правіць зыходнік]

У ваколіцах вёскі ёсць урочышча Расея.

Інфармацыя для турыстаў[правіць | правіць зыходнік]

Помнікі архітэктуры[правіць | правіць зыходнік]

Страчаная спадчына[правіць | правіць зыходнік]

  • Царква Св. Міхала Арханёла (Міхалаўская царква), пабудаваная ў 1755 годзе.

Вуліцы[правіць | правіць зыходнік]

  • 1 мая завулак
  • 1 мая вуліца
  • Гагарына вуліца
  • Зялёны завулак
  • Лугавая вуліца
  • Лясная вуліца
  • Моладзевая вуліца
  • Новая вуліца
  • Перамогі вуліца
  • Сацыялістычная вуліца

Вядомыя асобы[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Гомельская вобласць: нарматыўны даведнік / Н. А. Багамольнікава і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2006. — 382 с. ISBN 985-458-131-4 (DJVU).
  2. У маёнтку — 1 двор і 29 жыхароў.
  3. Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш.. — Мн.: БелЭн, 1999. — Т. 9: Кулібін — Малаіта.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]