Міклаш Хорці
| Міклаш Хорці | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Horthy Miklós | |||||||
| | |||||||
| | |||||||
|
| |||||||
|
|||||||
| Папярэднік | Карай Хусар | ||||||
| Пераемнік | тытул скасаваны | ||||||
|
|
|||||||
| Нараджэнне |
18 чэрвеня 1868[1][2][…] |
||||||
| Смерць |
9 лютага 1957[3][1][…] (88 гадоў) |
||||||
| Месца пахавання | Англійскія ваенныя могілкі ў Лісабоне, у 1993 годзе перапахаваны ў Кендэрэшы | ||||||
| Род | Q1055277? | ||||||
| Бацька | Іштван Хорці[d][4] | ||||||
| Маці | Паўла Халашы[d][4] | ||||||
| Жонка | Магдолна Пурглі[d][5] | ||||||
| Дзеці | Magdolna Horthy[d][4], Paulette Horthy[d][4], Іштван Хорці і Miklós Horthy[d][4] | ||||||
| Нацыянальнасць | Венгр | ||||||
| Грамадзянства | |||||||
| Веравызнанне | Кальвінізм | ||||||
| Партыя | |||||||
| Адукацыя | |||||||
| Прафесія | Ваенны, палітык | ||||||
| Аўтограф |
|
||||||
| Род войскаў | Ваенна-марскі флот Аўстра-Венгрыі | ||||||
| Званне | віцэ-адмірал | ||||||
| Бітвы | |||||||
| Узнагароды |
|
||||||
Міклаш Хорці (венг.: Horthy Miklós; 18 чэрвеня 1868, Кендэрэш, камітат Яс-Надзькун-Сальнок, Аўстра-Венгрыя — 9 лютага 1957, Эштарыл, Партугалія) — ваенна-марскі дзеяч Аўстра-Венгрыі (да 1918 года), рэгент Каралеўства Венгрыя (у 1920—1944 гг.).
Біяграфія
[правіць | правіць зыходнік]У 1886 годзе скончыў Ваенна-марскую акадэмію ў горадзе Фіуме (цяпер Рыека ў Харватыі). Служыў у Ваенна-марскіх сілах Аўстра-Венгрыі. У 1909—1914 гады — адзін з чатырох флігель-ад’ютантаў імператара Франца Іосіфа I.
Падчас Першай сусветнай вайны камандаваў крэйсерам Novara (са снежня 1914 года) і лінкорам Prinz Eugen (у лютым 1918 года), удзельнічаў у марскіх бітвах супраць Італіі і Францыі.
З 27 лютага па кастрычнік 1918 года займаў пасаду камандуючага ВМФ Аўстра-Венгрыі ў званні контр-адмірала. Пасля распаду Аўстра-Венгерскай імперыі выйшаў у адстаўку ў чыне віцэ-адмірала.
У канцы мая 1919 года заняў пасаду ваеннага міністра ў контррэвалюцыйным урадзе Дзьюлы Караі, які змагаўся з Венгерскай Савецкай Рэспублікай.
16 лютага 1920 года Нацыянальны Сход Венгрыі абвясціў аднаўленне каралеўскай улады, але так як краіны Антанты былі супраць аднаўлення ўлады Габсбургаў у любой форме, была заснавана пасада рэгента (кіраўніка краіны) — Венгрыя стала каралеўствам без караля.
1 сакавіка 1920 года Нацыянальны сход выбраў Хорці (131 з 141 дэпутата прагаласаваў «за») кіраўніком дзяржавы, яму тады было 52 гады — ён атрымаў пасаду галоўнакамандуючага арміяй і права распускаць Нацыянальны сход.
Урад Хорці імкнуўся пераадолець знешнепалітычную ізаляцыю Венгрыі, што прывяло да збліжэння з Італіяй, а затым і з нацысцкай Германіяй.
Ва ўнутранай палітыцы Хорці прытрымліваўся вельмі кансерватыўных поглядаў, абмяжоўваў дзейнасць як камуністычных, так і фашысцкіх партый. Разам з тым па меры збліжэння Венгрыі з нацысцкай Германіяй адбывалася эвалюцыя рэжыму, пазіцыі праварадыкальных, прафашысцкіх партый у палітычным жыцці Венгрыі ўзмацняліся.
У кастрычніку 1944 года, разумеючы, што Германія прайграла вайну, Хорці распачаў спробы заключыць перамір’е з СССР. Быў скінуты і ўзяты ў палон германскімі войскамі 16 кастрычніка 1944 года, інтэрнаваны ў Германію, але ў 1945 годзе вызвалены сіламі саюзнікаў.
Патрабаванні Югаславіі аддаць Хорці пад суд, як ваеннага злачынца, не падтрымалі вялікія дзяржавы-пераможцы з-за прадпрынятых ім спробаў разрыву з нацысцкай Германіяй. Пасля знаходжання ў розных дэпартацыйных лагерах і нюрнбергскай турме Хорці быў вызвалены, у 1948 годзе пераехаў у Партугалію, дзе жыў да самай смерці[6][7].
Крыніцы
[правіць | правіць зыходнік]- ↑ а б Miklos Horthy // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.
- ↑ Lundy D. R. Admiral Miklós Horthy // The Peerage Праверана 9 кастрычніка 2017.
- ↑ а б Хорти Миклош // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 28 верасня 2015.
- ↑ а б в г д Lundy D. R. The Peerage
- ↑ (unspecified title) Праверана 7 жніўня 2020.
- ↑ БРЭ. Хорти Миклош (руск.)
- ↑ Политика адмирала Хорти. Венгрия в войне с СССР (руск.)
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Хорці // БЭ ў 18 т. Т. 17. Мн., 2003.
- Нарадзіліся 18 чэрвеня
- Нарадзіліся ў 1868 годзе
- Нарадзіліся ў медзье Яс-Надзькун-Сольнак
- Памерлі 9 лютага
- Памерлі ў 1957 годзе
- Памерлі ў Эштарыле
- Кавалеры венгерскага ордэна Заслуг
- Кавалеры Жалезнага крыжа 1 класа
- Кавалеры Жалезнага крыжа 2 класа
- Кавалеры Вышэйшага ордэна Святога Дабравешчання
- Кавалеры Вялікага крыжа ордэна Святых Маўрыкія і Лазара
- Кавалеры Вялікага крыжа ордэна Кароны Італіі
- Кавалеры ордэна Кірыла і Мяфодзія
- Кавалеры ордэна Белай зоркі на ланцугу
- Кавалеры Рыцарскага крыжа
- Кавалеры ордэна Слана
- Кавалеры Вялікага крыжа ордэна Трох Зорак
- Кавалеры ордэна Белага арла (Польшча, 1921—1939)
- Узнагароджаныя ордэнам германскага арла
- Кавалеры ордэна Арлінага крыжа 1 класа
- Кавалеры ордэна Марыі Тэрэзіі
- Кавалеры ордэна Крыжа Свабоды 3 класа 1 ступені
- Кавалеры Вялікага крыжа Каралеўскага венгерскага ордэна Святога Стэфана
- Узнагароджаныя Крыжом Ваенных заслуг (Аўстра-Венгрыя)
- Кавалеры ордэна Жалезнай кароны 1-й ступені
- Кавалеры ордэна Белай ружы Фінляндыі
- Кавалеры Вышэйшага ордэна Хрызантэмы
- Кавалеры Ордэна Кароны караля Званіміра
- Кавалеры Вялікага крыжа ордэна Збавіцеля
- Кавалеры ордэна Чырвонага арла 2-й ступені
- Узнагароджаныя Галіпалійскай зоркай
- Кавалеры Вялікага крыжа чылійскага ордэна Заслуг
- Кавалеры ордэна Эстонскага Чырвонага Крыжа 1 класа
- Асобы
- Адміралы Першай сусветнай вайны
- Маракі Першай сусветнай вайны (Аўстра-Венгрыя)
- Лідары краін-удзельніц Другой сусветнай вайны
- Кіраўнікі Венгрыі
- Рэгенты
- Мемуарысты Венгрыі
- Палітыкі Венгрыі
- Пахаваныя ў Аўстрыі




















