Рабіннік

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Рабіннік
Turdus pilaris2.jpg
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Turdus pilaris Linnaeus, 1758

Ахоўны статус
Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на Вікісховішчы
ITIS  179766
NCBI  357736
EOL  1177507
FW  365960

Рабі́ннік, Дрозд-рабіннік ці Дрозд-піскун (Turdus pilaris) — пеўчая птушка сямейства драздовых атраду вераб'інападобных.

Апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Даўжыня цела 12—18 см, маса 100—210 г. Галава i надхвосце папялiстыя, спiна карычняватая, хвост чорна-буры. Бураватыя грудзі з мноствам цёмных рысак. Маладыя зверху аднатонна карычневыя. Голас: спеў зусiм iншы, чым у астатніх драздоў — рыплівыя гукі і піскі, часта ў палёце. Асцерагае рэзкім «чак, чак, тррр», позыў «трр-тр-тртррр», у палёце — «сii».

Пашырэнне[правіць | правіць зыходнік]

Пашыраны ў Еўразіі. Арэал: Паўночная і Цэнтральна-Усходняя Еўропа і Сібір да р. Алдан, на поўдні да Паўночнага Казахстана i воз. Байкал. У Беларусі пералётны від; у паўднёвых і цэнтральных раёнах часткова зімуе, асабліва ў гады, ураджайныя на ягады рабіны. Прылятае ў першай палове красавіка, адлятае ў кастрычніку.

Асаблівасці біялогіі[правіць | правіць зыходнік]

Рабіннік перад акном у Наваполацку.

Адкладвае да 7 яек (двойчы за год). Корміцца ягадамі рабіны, маліны, каліны, ажыны.

У кулінарыі[правіць | правіць зыходнік]

Даўней масава лавілі сіламі. Мяса лічыцца самым смачным ўвосень, калі птушкі сілкуюцца пераважна «ягадамі» ядлоўцу і набываюць спецыфічны смак і водар, якія раней высока цаніліся шляхецкімі гурманамі (польская назва — kwiczoły). Кнігі XIX ст. змяшчалі парады, як карміць куранят ядлоўцам такім чынам, каб яны набылі смак рабінніка.

Найлепш смакуюць печанымі, з укладзенымі ў брушную поласць птушкі кавалкамі масла, змяшанага са здробненымі «ягадамі» ядлоўцу. Падавалі таксама халоднымі ў жэле. На зіму рабіннікаў кансервавалі (пасля папярэдняга запякання) гэтаксама як іншых дробных птушак — рабчыкаў, бакасаў, амялушак, перапёлак, вымаючы грудныя косткі разам з вантробамі праз спіну, і начыняючы фаршам з працёртай булкі і сала.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.13: Праміле — Рэлаксін / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2001. — Т. 13. — С. 184—185. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0216-4 (Т. 13).
  • Белы А. Рабіннік // Праект «Наша ежа»

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]