Станіслаў Манюшка

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Станіслаў Манюшка
Stanisław Moniuszko
фота
Станіслаў Манюшка
Асноўная інфармацыя
Дата нараджэння

5.5.1819

Месца нараджэння

Убель, Ігуменскі павет, Мінская губерня (цяпер Чэрвеньскі раён Мінскай вобласці Беларусі)

Дата смерці

4.6.1872

Месца смерці

Варшава

Прафесіі

кампазітар

Commons-logo.svg Станіслаў Манюшка на Вікісховішчы

Станіслаў Манюшка (5 мая 1819, фальв. Убель на Міншчыне — 4 чэрвеня 1872, Варшава) — кампазітар, дырыжор, стваральнік польскай нацыянальнай оперы, меў дачыненне да станаўлення беларускай музычнай культуры.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся Станіслаў Манюшка 5 мая 1819 у фальварку Убель, за 10 вёрст ад Смілавічаў.

Пачатковую музычную адукацыю атрымаў у Дамініка Стэфановіча ў Мінску. Калі ў 1827 сям'я будучага кампазітара перасялілася ў Варшаву ён пачаў навучацца музыцы. Праз тры гады сям'я перабралася ў Мінск, дзе Станіслаў Манюшка працягваў музычную адукацыю. Вучыўся ў Мінскай губернскай гімназіі. У 1837 ён выехаў у Берлін, дзе працягваў удасканальвацца як музыкант.

З 1840 Манюшка пасяліўся ў Вільні, тут працаваў як арганіст, кампазітар, педагог і арганізатар музычнага жыцця горада. У яго браў урокі музыкі будучы мастак Вікенцій Леапольд Сляндзінскі. У 1858 Станіслаў Манюшка перасяляецца ў Варшаву, у 1858—1872 — дырыжор і дырэктар опернага тэатру, прафесар Музычнага інстытуту ў Варшаве. У творчасці выкарыстоўваў беларускі фальклор.

Папулярнасць кампазітар атрымаў у 1848, дзякуючы оперы «Галька». Яшчэ адна шырока вядомая опера — «Страшны двор» была напісана ў 1865, а наогул Манюшка стварыў 20 опер і аперэт, тры балеты, пяць месаў, два рэквіемы і болей за 300 песень, у тым ліку і «Паходную песню літвінаў» на словы паэта У. Сыракомлі.

Станіслаў Манюшка напісаў музыку да «Сялянкі» В. Дуніна-Марцінкевіча, і ў сувязі з гэтай падзеяй прысутнічае ва ўсіх беларускіх даследаваннях, прысвечаных літаратуры, тэатру і музыцы сярэдзіны 19 ст. Шырокай вядомасці «Сялянка» яму, аднак, не прынесла, музыка да яе захавалася толькі часткова.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Бравер Л. Продкі і сваякі Манюшкі // Маладосць. 1967. № 9.
  • Фукс М. Манюшка на Беларусі: Пер. с пол. // Полымя. 1967. № 6.
  • Мальдзіс А. Станіслаў Манюшка // Мальдзіс А. Падарожжа ў XIX ст. Мн., 1969.
  • Капілаў А., Нісневіч С. Манюшка // БЭ ў 18 т. Т. 10. Мн., 2000.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]