Станіслаў Манюшка

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Станіслаў Манюшка
Stanisław Moniuszko
фота
Станіслаў Манюшка
Асноўная інфармацыя
Дата нараджэння

5 мая 1819(1819-05-05)

Месца нараджэння

Убель, Ігуменскі павет, Мінская губерня (цяпер Чэрвеньскі раён Мінскай вобласці Беларусі)

Дата смерці

4 чэрвеня 1872(1872-06-04) (53 гады)

Месца смерці

Варшава

Прафесіі

кампазітар

Commons-logo.svg Станіслаў Манюшка на Вікісховішчы

Станіслаў Манюшка (5 мая 1819, фальв. Убель на Міншчыне — 4 чэрвеня 1872, Варшава) — кампазітар, дырыжор, стваральнік польскай нацыянальнай оперы, меў дачыненне да станаўлення беларускай музычнай культуры.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся Станіслаў Манюшка 5 мая 1819 у фальварку Убель, за 10 вёрст ад Смілавічаў.

Пачатковую музычную адукацыю атрымаў у Дамініка Стэфановіча ў Мінску. Калі ў 1827 сям'я будучага кампазітара перасялілася ў Варшаву ён пачаў навучацца музыцы. Праз тры гады сям'я перабралася ў Мінск, дзе Станіслаў Манюшка працягваў музычную адукацыю. Вучыўся ў Мінскай губернскай гімназіі. У 1837 ён выехаў у Берлін, дзе працягваў удасканальвацца як музыкант.

З 1840 Манюшка пасяліўся ў Вільні, тут працаваў як арганіст, кампазітар, педагог і арганізатар музычнага жыцця горада. У яго браў урокі музыкі будучы мастак Вікенцій Леапольд Сляндзінскі. У 1858 Станіслаў Манюшка перасяляецца ў Варшаву, у 1858—1872 — дырыжор і дырэктар опернага тэатру, прафесар Музычнага інстытуту ў Варшаве. У творчасці выкарыстоўваў беларускі фальклор.

Папулярнасць кампазітар атрымаў у 1848, дзякуючы оперы «Галька». Яшчэ адна шырока вядомая опера — «Страшны двор» была напісана ў 1865, а наогул Манюшка стварыў 20 опер і аперэт, тры балеты, пяць месаў, два рэквіемы і болей за 300 песень, у тым ліку і «Паходную песню літвінаў» на словы паэта У. Сыракомлі.

Станіслаў Манюшка напісаў музыку да «Сялянкі» В. Дуніна-Марцінкевіча, і ў сувязі з гэтай падзеяй прысутнічае ва ўсіх беларускіх даследаваннях, прысвечаных літаратуры, тэатру і музыцы сярэдзіны 19 ст. Шырокай вядомасці «Сялянка» яму, аднак, не прынесла, музыка да яе захавалася толькі часткова.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Бравер Л. Продкі і сваякі Манюшкі // Маладосць. 1967. № 9.
  • Фукс М. Манюшка на Беларусі: Пер. с пол. // Полымя. 1967. № 6.
  • Мальдзіс А. Станіслаў Манюшка // Мальдзіс А. Падарожжа ў XIX ст. Мн., 1969.
  • Капілаў А., Нісневіч С. Манюшка // БЭ ў 18 т. Т. 10. Мн., 2000.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]