Іван Мікалаевіч Анціпін

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Іван Мікалаевіч Анціпін
Иван Николаевич Антипин
Дата нараджэння 1914(1914)
Месца нараджэння в. Какуй, Усць-Куцкая воласць, Кірэнскі павет, Іркуцкая губерня, Расійская імперыя
цяпер Іркуцкая вобласць, Расія
Дата смерці 6 кастрычніка 1943(1943-10-06)
Месца смерці Брагінскі раён, Гомельская вобласць, БССР
Месца пахавання
Прыналежнасць Flag of the Soviet Union.svg СССР
Род войскаў Інжынерныя войскі
Гады службы 19421943
Званне
Малодшы сяржант
Бітвы/войны Вялікая Айчынная вайна
Узнагароды і прэміі
Медаль «Залатая Зорка»
Ордэн Леніна

Іван Мікалаевіч Анціпін (1914, Какуй, Іркуцкая губерня, Расійская імперыя6 кастрычніка 1943, бераг Дняпра, Гомельская вобласць, Беларуская ССР) — малодшы сяржант, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Герой Савецкага Саюза (1944).

Падчас вайны ў пасады камандзіра сапёрнага аддзялення 483-га асобнага сапёрнага батальёна (356-я стралковая дывізія, 61-я армія, Цэнтральны фронт) малодшы сяржант І. М. Анціпін асабліва вызначыўся пры фарсіраванні Дняпра.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Іван Мікалаевіч Анціпін нарадзіўся ў 1914 годзе ў вёсцы Какуй Усць-Куцкай воласці Кірэнскага павета Іркуцкай губерні (Усць-Кутский раён Іркуцкай вобласці, цяпер вёска не існуе) у сялянскай сям'і. Па нацыянальнасці рускі[1][2].

У 1921 годзе паступіў у Падымахінскую пачатковую школу, а затым вучыўся ў сельскай школе Таюры і школе ў вёсцы Маркава. У 1928 годзе ўступіў у камсамол, потым навучаўся ў Усць-Куцкай і Кірэнскай школе[3]. Пасля заканчэння школы пераехаў у Іркуцк, дзе вучыўся ў школе Фабрычна-заводскага навучання[4].

Пасля заканчэння навучання працаваў інструктарам абласнога стралковага клуба «Асавіяхіма»[2]. У 1940 годзе вярнуўся ў Усць-Кут, дзе займаў пасаду загадчыка аддзела Усць-Куцкага райвыканкама[4].

23 лютага 1942 года быў прызваны на ваенную службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію Усць-Куцкім райваенкаматам[5].

У лістападзе 1942 годзе быў адпраўлены на фронт у дзеючую армію. На пасадзе камандзіра сапёрнага аддзялення 483-га асобнага сапёрнага батальёна (356-я стралковая дывізія, 61-я армія, Цэнтральны фронт) удзельнічаў у баях на Заходнім, [Бранскі фронт|Бранскім]], Ароўскім і Цэнтральным франтах[1]. Таксама прыняў удзел у баях пад Арлом[4] і пад Курскам[2]. Падчас Арлоўскай аперацыі Іван Мікалаевіч са сваімі байцамі зняў і абясшкодзіў 400 мін і «сюрпрызаў»[4].

26 верасня 1943 года Анціпін са сваім аддзяленнем выйшаў на левы бераг Дняпра[4] у раёне населенага пункта Любеч (Рыпкінскі раён, Чарнігаўскай вобласці Украіны)[1] і прыступілі да пошукаў лодкі і вырабе плоцікаў, а таксама разведалі месца для пераправы[4]. У ноч на 27 верасня 1943 года пад моцным варожым кулямётным і мінамётным агнём забяспечваў фарсіраванне ракі батальёнам[1].

6 кастрычніка 1943 года Іван Мікалаевіч Антипин загінуў падчас баёў на Дняпроўскім плацдарме. Першапачаткова быў пахаваны ў вёсцы Людзвіноў (цяпер Брагінскі раён, Гомельскай вобласці Беларусі, цяпер вёска не існуе)[2][4], але пасля перапахаваны ў вёсцы Курыцічы (цяпер Петрыкаўскі раён, Гомельскай вобласці Беларусі)[1].

Узнагароды і памяць[правіць | правіць зыходнік]

За свой подзвіг малодшы сяржант Іван Мікалаевіч Анціпін 15 студзеня 1944 года быў пасмяротна ўзнагароджаны званнем Герой Савецкага Саюза з уручэннем медаля «Залатая Зорка» і ордэна Леніна[1][5].

Яго імем быў названы стралковы клуб ДТСААФ у Іркуцку[6], а таксама яго імя значыцца пад нумарам 15 у спісе «Герояў Савецкага Саюза — вызваліцеляў Брагіншчыны на дошцы гонару на будынку музея ў гарадскім пасёлку Брагін (Брагінскі раён, Гомельскай вобласці Беларусі)[7].

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Іван Мікалаевіч Анціпін на сайце «Героі краіны»
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Шкадов, 1987, с. 66
  3. Антипин, А. А. История одной экспедиции // Диалог-ТВ : газета. — 2014. — № 49. Архівавана з першакрыніцы 9 студзеня 2017.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 Кузнецов, 1982, с. 43
  5. 5,0 5,1 Узнагародны ліст у электронным банку дакументаў «Подзвіг Народа»
  6. Антипин Иван Николаевич. Герои Советского Союза. Солдаты Победы. Праверана 8 студзеня 2017.
  7. Антипин, А. История одной экспедиции // Диалог-ТВ : газета. — 2014. — № 50. Архівавана з першакрыніцы 9 студзеня 2017.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Андреев, С. А. Совершённое ими бессмертно. — Книга 2. — М.: Высшая школа, 1986. — С. 159. — 509 с.
  • Антипин Иван Николаевич // Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: воениздат, 1987. — Т. 1 /Абаев — Любичев/. — 911 с. — 100 000 экз.
  • Кузнецов, И. И. Антипин, Иван Николаевич // Золотые Звёзды иркутян / И. И. Кузнецов. — Иркутск: Восточно-Сибирское книжное издательство, 1982. — С. 352. — 30 000 с. — (40-летие Великой Победы).

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Іван Мікалаевіч Анціпін на сайце «Героі краіны»


Wiki letter w.svg На гэты артыкул не спасылаюцца іншыя артыкулы Вікіпедыі,
калі ласка, карыстайцеся падказкай і пастаўце спасылкі ў адпаведнасці з прынятымі рэкамендацыямі.