Аляксандр Ізідар Скірмунт

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Аляксандр Ізідар Сымонавіч Скірмунт
Валянцін Ваньковіч (Ганна Ромер). Партрэт Аляксандра Скірмунта.jpg
Копія партрэта Аляксандра Скірмунта, выкананая Ганнай Ромер з арыгінальнай працы В. Ваньковіча
POL COA Dąb.svg
герб «Дуб»
 
Адукацыя: Віленскі ўніверсітэт
Дзейнасць: прадпрымальнік
Веравызнанне: каталік
Нараджэнне: 1798(1798)
Смерць: 22 ліпеня 1870(1870-07-22)
горад Кастэль, Германія
Пахаванне:
Род: Скірмунты
Бацька: Сымон Скірмунт
Маці: Эльжбета Ажэшка
Жонка: Канстанцыя Казіміраўна Сулістроўская
Дзеці: Казімір, Караліна, Антаніна, Канстанцін, Аляксандр, Канстанцыя, Гартэнзія, Эмілія, Генрык, Сымон, Зыгмунт

Алякса́ндр Ізі́дар Сымонавіч Скі́рмунт (1(21?) студзеня 1799, в. Моладава, Кобрынскі павет, цяпер Іванаўскі раён — 22 ліпеня 1870) — землеўладальнік, прадпрымальнік, прамысловец Расійскай Імперыі і Беларусі. Адзін з першых вынаходнікаў Беларусі, які атрымаў патэнт на вытворчасць (1830).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

З каталіцкага шляхецкага роду Скірмунтаў, сын Сымона і Эльжбеты з Ажэшкаў[1]. Скончыў у 1818 годзе фізіка-матэматычны факультэт Віленскага ўніверсітэта, вывучаў хімію і яе выкарыстанне ў вытворчасці ў Германіі, Францыі. У 18321834 гадах маршалак пінскі, камергер (1834).

Заснаваў цукровую фабрыку ў Моладаве (1830), суконную і цукровую фабрыкі ў Парэччы (1836), свечачную і цукровую фабрыкі ў Альбрыхтаве, фабрыку сельскагаспадарчых прылад у Дастоеве, паравы млын у Пінску. Займаўся вінаградарствам у Крыме і Італіі.

Сям'я[правіць | правіць зыходнік]

У 1823 годзе ажаніўся з Канстанцыяй з Сулістроўскіх (18061845), дачкой Казіміра, маршалка шляхты Віленскай губерні, унучкай Алёйзія Сулістроўскага, пісара вялікага літоўскага. У шлюбе меў 11 дзяцей[2][1]:

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]