Аляксандр Ізідар Скірмунт

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Аляксандр Ізідар Сымонавіч Скірмунт
Валянцін Ваньковіч (Ганна Ромер). Партрэт Аляксандра Скірмунта.jpg
Копія партрэта Аляксандра Скірмунта, выкананая Ганнай Ромер з арыгінальнай працы В. Ваньковіча
POL COA Dąb.svg
герб «Дуб»
 
Адукацыя Віленскі ўніверсітэт
Дзейнасць прадпрымальнік
Веравызнанне каталік
Нараджэнне 1798(1798)
Смерць 22 ліпеня 1870(1870-07-22)
горад Кастэль, Германія
Пахаванне
Род Скірмунты
Бацька Сымон Скірмунт
Маці Эльжбета Ажэшка
Жонка Канстанцыя Казіміраўна Сулістроўская
Дзеці Казімір, Караліна, Антаніна, Канстанцін, Аляксандр, Канстанцыя, Гартэнзія, Эмілія, Генрык, Сымон, Зыгмунт

Алякса́ндр Ізі́дар Сымонавіч Скі́рмунт (1(21?) студзеня 1799, в. Моладава, Кобрынскі павет, цяпер Іванаўскі раён — 22 ліпеня 1870) — землеўладальнік, прадпрымальнік, прамысловец Расійскай Імперыі і Беларусі. Адзін з першых вынаходнікаў Беларусі, які атрымаў патэнт на вытворчасць (1830).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

З каталіцкага шляхецкага роду Скірмунтаў, сын Сымона і Эльжбеты з Ажэшкаў[1]. Скончыў у 1818 годзе фізіка-матэматычны факультэт Віленскага ўніверсітэта, вывучаў хімію і яе выкарыстанне ў вытворчасці ў Германіі, Францыі. У 18321834 гадах маршалак пінскі, камергер (1834).

Заснаваў цукровую фабрыку ў Моладаве (1830), суконную і цукровую фабрыкі ў Парэччы (1836), свечачную і цукровую фабрыкі ў Альбрыхтаве, фабрыку сельскагаспадарчых прылад у Дастоеве, паравы млын у Пінску. Займаўся вінаградарствам у Крыме і Італіі.

Сям'я[правіць | правіць зыходнік]

У 1823 годзе ажаніўся з Канстанцыяй з Сулістроўскіх (18061845), дачкой Казіміра, маршалка шляхты Віленскай губерні, унучкай Алойзы Сулістроўскага, пісара вялікага літоўскага. У шлюбе меў 11 дзяцей[2][1]:

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]