Людвіг Больцман

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Людвіг Больцман
Ludwig Eduard Boltzmann
Boltzmann2.jpg
Дата нараджэння

20 лютага 1844(1844-02-20)

Месца нараджэння

Вена, Аўстрыйская імперыя

Дата смерці

5 верасня 1906(1906-09-05) (62 гады)

Месца смерці

Дуіна, Італія

Месца пахавання

Цэнтральныя могілкі ў Вене[d]

Грамадзянства

Аўстра-Венгрыя

Дзеці:

Henriette Boltzmann[d] і Ida Boltzmann[d]

Род дзейнасці

фізік, хімік, выкладчык універсітэта, матэматык, філосаф, фізік-тэарэтык

Навуковая сфера

тэарэтычная фізіка

Месца працы
Навуковая ступень

доктар філасофіі[1] (1866)

Альма-матар

Венскі ўніверсітэт

Навуковы кіраўнік

І. Стэфан

Вядомыя вучні

П. Эрэнфест
М. Смалухоўскі
Ф. Хазенерль
Г. Херглотц

Вядомы як

заснавальнік статыстычнай механікі і малекулярна-кінетычнай тэорыі

Узнагароды і прэміі
Bavarian Maximilian Order for Science and Art
Подпіс

Подпіс

Commons-logo.svg Людвіг Больцман на Вікісховішчы


Статыстычная фізіка
Тэрмадынаміка
Малекулярна-кінетычная тэорыя
Гл. таксама «Фізічны партал»

Лю́двіг Бо́льцман (ням.: Ludwig Eduard Boltzmann, 20 лютага 1844, Вена, Аўстрыйская імперыя — 5 верасня 1906, Дуіна, Італія) — аўстрыйскі фізік-тэарэтык, адзін з заснавальнікаў класічнай статыстычнай фізікі і малекулярна-кінетычнай тэорыі. Член Венскай (1895), Пецярбургскай (1899) і іншых акадэмій навук.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў Венскі ўніверсітэт (1866). Прафесар універсітэтаў у Грацы (1869—1873, 1876—1889), Вене (1873—1876, 1894—1900 і з 1903), Мюнхене (1889—1894) і Лейпцыгу (1900—1902).

Навуковы ўклад[правіць | правіць зыходнік]

Навуковыя працы па кінетычнай тэорыі газаў, тэрмадынаміцы, тэорыі выпрамянення, матэматыцы, механіцы і інш.

Разам з Дж. К. Максвелам распрацаваў статыстыку Больцмана, устанавіў сувязь паміж энтрапіяй і тэрмадынамічнай імавернасцю (гл. прынцып Больцмана), заклаў асновы тэорыі неабарачальных працэсаў, у 1884 тэарэтычна адкрыў адзін з законаў цеплавога выпрамянення (гл. закон выпрамянення Стэфана—Больцмана).

Адстойваў матэрыялістычныя пазіцыі ў фізіцы і тэорыі пазнання, абвергнуў гіпотэзу «цеплавой смерці» Сусвету.

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]