Пышнякі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Вёска
Пышнякі
Краіна
Вобласць
Раён
Сельсавет
Каардынаты
Часавы пояс
Тэлефонны код
+375 212
Аўтамабільны код
2
Пышнякі на карце Беларусі ±
Пышнякі (Беларусь)
Пышнякі
Пышнякі (Віцебская вобласць)
Пышнякі

Пышнякі́[1] (трансліт.: Pyšniaki, руск.: Пышняки) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабініцкага сельсавета.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Вядома з 1569 г. як вёска Пышніюкі Віцебскага павета Віцебскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Належала Пышніцкім. У XVIII ст. родавы маёнтак. Пасля 1-га падзелу Рэчы Паспалітай у 1772 г., у складзе Суражскага павета Расійскай імперыі. У 1785 г. у складзе маёнтка фальварак і 3 вёскі. У 1842 у Пышняках існавала драўляная царква Праабражэння Гасподняга, вадзяны млын, сукнавальня, хлебазапасны магазін. У 1862 г. заснавана народнае вучылшіча (40 навучэнцаў). У 1893 г. пабудавана Успенская царква. У 1885 г. у вёсцы была царкоўна-прыходская школа з інтэрнатам на 30 месцаў.

3 20 жніўня 1924 г. вёска, цэнтр сельсавета Суражскага раёна Віцебскай акругі. У 1938 г. у вёску паселены жыхары весак Доўгая Ніва, Залужжа, у 1940 г. — Каспары, Папкі. Напярэдадні Вялікай Айчыннай вайны ў вёсцы 50 двароў. У 19421943 гг. нямецкія акупацыйныя ўлады знішчылі 38 жыхароў, 9 чал. вывезлі ў нацысцкую Германію, спалілі 50 двароў. Зараз вёска ў складзе вучэбна-доследнай гаспадаркі «Падбярэззе».

У 1999 г. у вёске 8 двароў.

Насельніцтва[правіць | правіць зыходнік]

  • 246 жыхароў (1941)
  • 9 жыхароў (1999)
  • 10 жыхароў (2009)

Зноскі

  1. Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Віцебская вобласць: нарматыўны даведнік / У. М. Генкін, І. Л. Капылоў, В. П. Лемцюгова; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2009. — 668 с. ISBN 978-985-458-192-7 (DJVU).

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Віталёва, В. Пышнякі / Валянціна Віталёва // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі: У 6 т. / Беларус. Энцыкл.; Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (галоўны рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. Т. 6. Кн. 1: Пузыны — Усая. — Мн.: БелЭн, 2001. — 591 с.: іл. — С. 14. — ISBN 985-11-0214-8.