Род Вішнявецкіх
З пляцоўкі Вікіпедыя.
Вішнявецкія, Карыбут-Вішнявецкія, старадаўні княжацкі род герба «Карыбут».
Сваё паходжанне выводзяць з Альгердавічаў ад князя ноўгарад-северскага Змітра Карыбута Альгердавіча. Больш верагодна паходзяць з князёў Нясвіцкіх з Валыні. Родапачынальнік Міхайла Васілевіч Збаражскі (? — пасля 1516) валодаў замкам Вішнявец у Крамянецкім павеце на Валыні, адсюль прозвішча. Вішнявецкім належылі вялізныя зямельныя абшары і маёнткі на Украіне і Беларусі.
У 16 ст. Вішнявецкія падзяліліся на дзве лініі: старэйшую (пайшла ад старосты прапойскага, чачэрскага і варнянскага князя Івана Міхайлавіча) і малодшую (пайшла ад старосты рэчыцкага князя Аляксандра Міхайлавіча). Першая лінія ў мужчынскім родзе згасла ў 1744, другая - у 1673.
Змест |
Выбітныя асобы [правіць]
Першая лінія [правіць]
- Змітро (Дзмітрый) Іванавіч (?-1563), дзяржаўца ванячыцкі (з 1547), староста чаркаскі (з 1551).
- Канстанцін Іванавіч (?-1574), брат Змітра Іванавіча, староста жытомірскі. Удзельнік Люблінскага сейму (1569).
- Канстанцін Канстанцінавіч (1564—1641), ваявода бэлзскі (1636) і рускі (1638), староста чаркаскі і крамянецкі.
- Януш Антоні (1678—1741), староста пінскі, падчашы літоўскі (1697), маршалак надворны літоўскі (1699), кашталян віленскі (1702—1703), ваявода віленскі (1704), кракаўскі (1706), кашталян кракаўскі (1726).
- Міхаіл Сервацы (1680—1744), брат Януша Антонія. Маршалак канфедэрацыі (1700), гетман польны літоўскі (1702—03, 1707—35), гетман вялікі літоўскі (1703—07, з 1735), кашталян віленскі, канцлер вялікі літоўскі (з 1720), рэгіментар войска ВКЛ (1730), староста пінскі, ваўкавыскі, мярэцкі, вілкавішскі.
Другая лінія [правіць]
- Адам Аляксандравіч (?-1622), уладальнік маёнткаў на Украіне і Беларусі, актыўны прыхільнік праваслаўнай царквы ў Рэчы Паспалітай.
- Іерамія Міхал Міхайлавіч (1612—1651), буйны магнат на Украіне, ваявода рускі (1646), староста гадзяцкі, канеўскі, пшэмыскі.
Літ.:
- А. П. Грыцкевіч. Вішнявецкія // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. Т. 2: Беліцк — Гімн / Беларус. Энцыкл.; Рэдкал.: Б. І. Сачанка (гал. рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн.: БелЭн, 1994. — 537 с., [8] к.: іл. ISBN 5-85700-142-0.
Гл. таксама [правіць]
У Сеціве [правіць]
На ВікіСховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Род Вішнявецкіх- Сайт прысвечаны Вішнявецкім (руск.)
