Кацярына Медычы

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Кацярына Медычы
Catherine de Medicis
Catherine-de-medici.jpg
Каралева Францыі
31 сакавіка 1547 — 10 ліпеня 1559 + рэгенцтва
Каранацыя: 10 чэрвеня 1549
Папярэднік: Элеанора Аўстрыйская
Пераемнік: Марыя Сцюарт
 
Дзейнасць: каралева-кансорт
Веравызнанне: Каталіцкая царква
Нараджэнне: 13 красавіка 1519[1]
Фларэнцыя, Фларэнційская рэспубліка[2][3]
Смерць: 5 студзеня 1589(1589-01-05)[3][1] (69 гадоў)
Замак Блуа
Пахаванне: Абацтва Сен-Дэні
Дынастыя: Медычы
Бацька: Ларэнца II Медычы[d]
Маці: Мадлен дэ ла Тур-д'Авернь[d]
Муж: Генрых II Валуа
Дзеці: Францыск II, Елізавета Валуа, Клод Валуа, Людовік Французскі, Карл IX Валуа, Генрых III Валуа, Маргарыта дэ Валуа, Франсуа[d], Вікторыя дэ Валуа і Жанна дэ Валуа

Кацярына Медычы[4] (фр.: Catherine de Médicis) або Кацярына Марыя Рамола ды Ларэнца дэ Медычы (італ.: Caterina Maria Romola di Lorenzo de' Medici) (13 красавіка 1519, Фларэнцыя - 5 студзеня 1589, Блуа) — каралева і рэгентка Францыі, жонка Генрыха II, караля Францыі з Ангулемскай лініі дынастыі Валуа. Была маці траіх сыноў, якія займалі французскі прастол на працягу яе жыцця, і мела вялікі ўплыў на палітычнае жыццё Францыі. Некаторы час кіравала краінай у якасці рэгенткі.

У 1533 годзе, ва ўзросце чатырнаццаці гадоў, Кацярына выйшла замуж за прынца Генрыха дэ Валуа, другога сына караля Францыска I і каралевы Клод. Пад афранцужанай версіяй імя, Catherine de Médicis, была каралевай з 1547 да 1559 год. На працягу свайго кіравання Генрых адхіляў Кацярыну ад удзелу ў дзяржаўных справах, замяняючы яе сваёй палюбоўніцай Дыянай дэ Пуацье, якая мела вялікі уплыў на яго. Смерць Генрыха вывела Кацярыну на палітычную арэну ў якасці маці пятнаццацігадовага караля Францыска II. Калі ў 1560 годзе ён памёр, Кацярына стала рэгенткай пры дзесяцігадовым сыне Карле IX, атрымаўшы значны ўплыў. Пасля таго як у 1574 годзе Карл памёр, Кацярына захавала свой уплыў у гады валадарання свайго трэцяга сына, Генрыха III. Ён стаў абыходзіцца без яе саветаў толькі ў апошнія месяцы яе жыцця.

Сыны Кацярыны валадарылі ў эпоху амаль бесперапынных грамадзянскай і рэлігійнай войнаў у Францыі. Перад манархіяй стаялі складаныя задачы. Спачатку Кацярына пайшла на саступкі паўсталым пратэстантам, якія ўвайшлі ў гісторыю пад імем гугенотаў, аднак затым стала праводзіць вельмі жорсткую палітыку ў дачыненні да іх. Пазней яна была абвінавачана ў празмерных ганеннях, якія праводзіліся пры кіраванні яе сыноў, у прыватнасці прынята лічыць, што Варфаламееўская ноч 24 жніўня 1572 года, падчас якой тысячы гугенотаў былі забіты ў Парыжы і па ўсёй Францыі, была справакавана Кацярынай Медычы.

Некаторыя гісторыкі разглядаюць палітыку Кацярыны як адчайныя меры, каб захаваць манархію Валуа на прастоле любым коштам, а яе апекаванне над мастацтвам як спробу праславіць манархію, прэстыж якой быў у глыбокім заняпадзе. Без Кацярыны малаверагодна, што яе сыны засталіся б ва ўладзе. Гады іх кіравання былі названы «эпохай Кацярыны Медычы». Паводле слоў аднаго з яе біёграфаў, Марка Стрэйджа, Кацярына была самай магутнай жанчынай у Еўропе XVI стагоддзя.


Зноскі

  1. 1,0 1,1 Catherine de' Medici // Catholic Encyclopedia D. Appleton & Company, 1913.
  2. Екатерина Медичи // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969.
  3. 3,0 3,1 Catherine de' Medici // 1911 Encyclopædia Britannica — 11 — New York City: 1911. — Vol. 5. — P. 528–529.
  4. Напісанне імя і прозвішча Кацярына Медычы ў адпаведнасці з БЭ ў 18 тамах. Т.10., Мн., 2000, С.254.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]