Луі Рэно

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Луі Рэно
фр.: Louis Renault
Партрэт
Род дзейнасці:

юрыст, педагог, прафесар універсітэта, суддзя

Дата нараджэння:

21 мая 1843(1843-05-21)[1][2][3][4]

Месца нараджэння:

Ацён[d], дэпартамент Сона і Луара, рэгіён Бургундыя, Францыя

Дата смерці:

8 лютага 1918(1918-02-08)[1][2][3][4] (74 гады)

Месца смерці:

Barbizon[d], дэпартамент Сена і Марна, рэгіён Іль-дэ-Франс, Францыя

Альма-матар:

Універсітэт Бургундыі

Узнагароды і прэміі:
Commons-logo.svg Луі Рэно на Вікісховішчы

Луі Рэно (фр. Louis Renault, 21 мая 1843 — 8 лютага 1918) — французскі юрыст, лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру (1907) разам з Эрнеста Тэадора Манета.

У 1890 годзе быў прызначаны юрысконсультам ў Міністэрства замежных спраў. На гэтай пасадзе ён не раз прадстаўляў Францыю на міжнародных сустрэчах, у тым ліку на двух Гаагскіх канферэнцыях (1899 і 1907) і на Лонданскай марской канферэнцыі (1908—1909).

Будучы аўтарытэтным членам Міжнароднага трацейскага суда, Рэно часта запрашаўся да вырашэння спрэчак, сярод якіх былі справы аб японскіх падатках (1905), касабланская справа (1909), справа Саваркара (1911) і іншыя.

У 1907 годзе Рэно сумесна з Эрнеста Манета стаў лаўрэатам Нобелеўскай прэміі міру «як сапраўдны геній міжнароднага права ў Францыі». Таксама быў уганараваны Ордэнам Ганаровага легіёна — вышэйшай узнагароды Францыі.

  1. 1,0 1,1 data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011.
  2. 2,0 2,1 Комитет исторических и научных работ — 1834.
  3. 3,0 3,1 Encyclopædia Britannica
  4. 4,0 4,1 (unspecified title)