Нікола I Петравіч

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Нікола I Петравіч
сербск.: Никола I Петровић
Нікола I Петравіч
сцяг
2-і Князь Чарнагорыі
13 жніўня 1860 — 28 жніўня 1910
Папярэднік: Даніла I Петравіч
Пераемнік: тытул скасаваны
сцяг
1-ы Кароль Чарнагорыі
28 жніўня 1910 — 26 лістапада 1918
Папярэднік: тытул заснаваны
Пераемнік: тытул скасаваны
 
Адукацыя:
Дзейнасць: паэт, пісьменнік
Веравызнанне: Праваслаўе
Нараджэнне: 7 кастрычніка 1841(1841-10-07)
Смерць: 1 сакавіка 1921(1921-03-01) (79 гадоў)
Род: Петравічы-Негашы
Бацька: Мірка Петравіч-Негаш
Маці: Стана Марцінавіч
Жонка: Мілена Вукаціч
Дзеці: сыны: Даніла Аляксандр, Мірка, Пётр
дочкі: Зорка, Міліца, Анастасія, Марыца, Алена, Ганна, Сафія, Ксенія, Вера
 
Аўтограф: Signature of Nicholas I Petrović-Njegoš.jpg
 
Узнагароды:
Каралеўскі Віктарыянскі ордэн
Камандоры Савойскага ваеннага ордэна (1815—1947)
Афіцэр ордэна Ганаровага легіёна
Ордэн Караля I
Ордэн Святога Георгія II ступені
Ордэн Святога Георгія III ступені

Нікола I Петравіч (7 кастрычніка 18412 сакавіка 1921) — другі князь Чарнагорыя з 1860 па 1910, а затым першы кароль Чарнагорыі з 1910 па 1918 з дынастыі Петравічаў-Негашаў.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся будучы кароль у гарадку Негушы — на радзіме дынастыі Петравічаў (Негашаў). Яго бацькам быў Мірка Петравіч-Негаш, брат князя Данілы I Петравіча, а маці — Анастасія Марцінаўна.

Нікола вучыўся ў ліцэі Людовіка Вялікага ў Парыжы (паступіў у 1856 годзе). Ён знаходзіўся там, калі ў жніўні 1860 года, пасля забойства яго дзядзькі Данілы I Петравіча-Негаша, быў абвешчаны князем Чарнагорыі. У лістападзе таго ж года малады князь ажаніўся з дачкой чарнагорскага ваяводы Пятра Вукаціча, Міленай. У 1862 годзе Нікола I выступіў у падтрымку герцагавінскіх паўстанцаў Лукі Вукалавіча і адкрыў ваенныя дзеянні супраць Турцыі. Камандаванне чарнагорскімі кантынгентамі князь усклаў на свайго бацьку Мірку Петравіча-Негаша, які за першыя ваенныя поспехі атрымаў мянушку «Шпагі Чарнагорыі». Аднак далейшая кампанія развівалася няўдала. Урэшце, туркі ўзялі Цэтынэ, і Ніколе прыйшлося падпісаць невыгодны мір. Ад поўнага зневажэння Чарнагорыю выратавала дыпламатычнае ўмяшанне Расійскай імперыі.

Каралеўскі тытул[правіць | правіць зыходнік]

28 жніўня 1910 года, у юбілейны год 50-годдзя свайго кіравання, па агульнаеўрапейскай традыцыі, а таксама ўмацоўваючы сваю дзяржаўную ўладу, Нікола I абвясціў княства Чарнагорыя каралеўствам, і стаў яго першым каралём. Праз 4 гады, напярэдадні Першай сусветнай вайны, ён прысвоіў сабе надзвычайныя паўнамоцтвы самадзяржаўнага манарха. Тады ж Мікалай II дараваў каралю чын генерал-фельдмаршала Рускай Арміі. Кароль Нікола I стаў перадапошнім рускім фельдмаршалам (пасля яго званне было прысвоена толькі румынскаму манарху Каралю I) і адзіным, які дажыў да рэвалюцыі 1917 года.

Выгнанне[правіць | правіць зыходнік]

У 1917 годзе, паводле Дэкларацыі Корфу, было абвешчана пра зліццё Чарнагорыі з Сербіяй. 26 лістапада 1918 года Чарнагорыя афіцыйна ўвайшла ў склад Каралеўства Сербаў, Харватаў і Славенцаў. (Разам з тым, гэты дзяржаўна-прававы акт быў аднабаковым і азначаў звяржэнне чарнагорскай манархіі.)

Нікола быў вымушаны з'ехаць у Францыю, але працягваў прэтэндаваць на трон да сваёй смерці ў Анцібе праз тры гады. Ён быў пахаваны ў Італіі. У 1989 прах Ніколы, каралевы Мілены, і двух іх дзяцей быў перапахаваны ў Чарнагорыі.

Сям'я[правіць | правіць зыходнік]

Ад шлюбу Ніколы I з Міленай Вукаціч нарадзіліся дзеці:

Зноскі

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]


Папярэднік:
Даніла I Петравіч
Князь Чарнагорыі

18601910
Пераемнік:
Пасада скасавана
Папярэднік:
Пасада заснавана
Кароль Чарнагорыі

19101918
Пераемнік:
Пасада скасавана