Нікола I Петравіч

З пляцоўкі Вікіпедыя
Нікола I Петравіч
сербск.: Никола I Петровић
Kingnicholas.jpg
Coat of arms of the House of Petrović-Njegoš (alt).svg
Сцяг2-і Князь Чарнагорыі
13 жніўня 1860 — 28 жніўня 1910
Папярэднік Даніла I Петравіч
Пераемнік тытул скасаваны
Сцяг1-ы Кароль Чарнагорыі
28 жніўня 1910 — 26 лістапада 1918
Папярэднік тытул заснаваны
Пераемнік тытул скасаваны

Нараджэнне 7 (19) кастрычніка 1841
Смерць 1 сакавіка 1921(1921-03-01)[1] (79 гадоў)
Род Петравічы-Негашы[d]
Бацька Mirko Petrović-Njegoš[d]
Маці Стана Марціновіч[d]
Жонка Milena of Montenegro[d][3]
Дзеці Princess Zorka of Montenegro[d], Princess Milica of Montenegro[d], Princess Anastasia of Montenegro[d], Princess Marica of Montenegro[d][4], Danilo, Crown Prince of Montenegro[d], Алена Чарнагорская[d], Princess Anna of Montenegro[d], Princess Sofia of Montenegro[d][4], Prince Mirko of Montenegro[d], Princess Xenia of Montenegro[d][4], Princess Vjera of Montenegro[d][4] і Prince Peter of Montenegro[d][4]
Веравызнанне Праваслаўе
Член у
Адукацыя
Дзейнасць паэт, пісьменнік, манарх, арыстакрат
Аўтограф Signature of Nicholas I Petrović-Njegoš.jpg
Манаграма Манаграма
Узнагароды
Каралеўскі Віктарыянскі ордэн
Камандоры Савойскага ваеннага ордэна (1815—1947)
Афіцэр ордэна Ганаровага легіёна
Ордэн Караля I
Ордэн Святога Георгія II ступені
Ордэн Святога Георгія III ступені
Лагатып Вікісховішча Медыяфайлы на Вікісховішчы

Нікола I Петравіч (7 кастрычніка 1841 — 2 сакавіка 1921) — другі князь Чарнагорыя з 1860 па 1910, а затым першы кароль Чарнагорыі з 1910 па 1918 з дынастыі Петравічаў-Негашаў.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся будучы кароль у гарадку Негушы — на радзіме дынастыі Петравічаў (Негашаў). Яго бацькам быў Мірка Петравіч-Негаш, брат князя Данілы I Петравіча, а маці — Анастасія Марцінаўна.

Нікола вучыўся ў ліцэі Людовіка Вялікага ў Парыжы (паступіў у 1856 годзе). Ён знаходзіўся там, калі ў жніўні 1860 года, пасля забойства яго дзядзькі Данілы I Петравіча-Негаша, быў абвешчаны князем Чарнагорыі. У лістападзе таго ж года малады князь ажаніўся з дачкой чарнагорскага ваяводы Пятра Вукаціча, Міленай. У 1862 годзе Нікола I выступіў у падтрымку герцагавінскіх паўстанцаў Лукі Вукалавіча і адкрыў ваенныя дзеянні супраць Турцыі. Камандаванне чарнагорскімі кантынгентамі князь усклаў на свайго бацьку Мірку Петравіча-Негаша, які за першыя ваенныя поспехі атрымаў мянушку «Шпагі Чарнагорыі». Аднак далейшая кампанія развівалася няўдала. Урэшце, туркі ўзялі Цэтынэ, і Ніколе прыйшлося падпісаць невыгодны мір. Ад поўнага зневажэння Чарнагорыю выратавала дыпламатычнае ўмяшанне Расійскай імперыі.

Каралеўскі тытул[правіць | правіць зыходнік]

28 жніўня 1910 года, у юбілейны год 50-годдзя свайго кіравання, па агульнаеўрапейскай традыцыі, а таксама ўмацоўваючы сваю дзяржаўную ўладу, Нікола I абвясціў княства Чарнагорыя каралеўствам, і стаў яго першым каралём. Праз 4 гады, напярэдадні Першай сусветнай вайны, ён прысвоіў сабе надзвычайныя паўнамоцтвы самадзяржаўнага манарха. Тады ж Мікалай II дараваў каралю чын генерал-фельдмаршала Рускай Арміі. Кароль Нікола I стаў перадапошнім рускім фельдмаршалам (пасля яго званне было прысвоена толькі румынскаму манарху Каралю I) і адзіным, які дажыў да рэвалюцыі 1917 года.

Выгнанне[правіць | правіць зыходнік]

У 1917 годзе, паводле Дэкларацыі Корфу, было абвешчана пра зліццё Чарнагорыі з Сербіяй. 26 лістапада 1918 года Чарнагорыя афіцыйна ўвайшла ў склад Каралеўства Сербаў, Харватаў і Славенцаў. (Разам з тым, гэты дзяржаўна-прававы акт быў аднабаковым і азначаў звяржэнне чарнагорскай манархіі.)

Нікола быў вымушаны з’ехаць у Францыю, але працягваў прэтэндаваць на трон да сваёй смерці ў Анцібе праз тры гады. Ён быў пахаваны ў Італіі. У 1989 прах Ніколы, каралевы Мілены, і двух іх дзяцей быў перапахаваны ў Чарнагорыі.

Сям’я[правіць | правіць зыходнік]

Ад шлюбу Ніколы I з Міленай Вукаціч нарадзіліся дзеці:

Зноскі

  1. Nicholas I king of Montenegro // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.
  2. Deutsche Nationalbibliothek, Staatsbibliothek zu Berlin, Bayerische Staatsbibliothek et al. Record #119230194 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 31 снежня 2014.
  3. (unspecified title) Праверана 7 жніўня 2020.
  4. а б в г д Lundy D. R. The Peerage

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]