Іосіф Уладзіміравіч Гурка

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Іосіф Уладзіміравіч Гурка
Gurko IV.jpg
Дата нараджэння 16 (28) ліпеня 1828
Месца нараджэння
Дата смерці 15 (28) студзеня 1901 (72 гады)
Месца смерці
Бацька Уладзімір Іосіфавіч Гурка[d]
Дзеці Уладзімір Іосіфавіч Гурка[d], Васіль Іосіфавіч Гурка[d] і Дзмітрый Іосіфавіч Гурка[d]
Альма-матар
Прыналежнасць
Род войскаў кавалерыя, Генеральны штаб
Званне генерал-фельдмаршал
Камандаваў Конна-грэнадзёрскі лейб-гвардыі полк,
1-я брыгада 2-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі,
2-я гвардзейская кавалерыйская дывізія,
Адэская ваенная акруга,
Варшаўская ваенная акруга
Бітвы/войны Руска-турэцкая вайна 1877—1878
Узнагароды і прэміі
Ордэн Святога Андрэя Першазванага
Ордэн Святога Георгія II ступені
Ордэн Святога Георгія III ступені
Ордэн Святога Уладзіміра I ступені
Ордэн Святога Уладзіміра III ступені
Ордэн Святога Аляксандра Неўскага з дыяментамі
Ордэн Белага арла
Ордэн Святой Ганны I ступені
Ордэн Святой Ганны II ступені
Ордэн Святой Ганны III ступені
Ордэн Святога Станіслава I ступені
Ордэн Святога Станіслава II ступені
Залатая зброя «За адвагу» з дыяментамі
Ордэн Чырвонага арла 1-й ступені
Ордэн Чырвонага арла 2-й ступені
Ордэн «Pour le Mérite»
Вялікі крыж ордэна Саксен-Эрнесцінскага дому
Кавалер Вялікага крыжа Аўстрыйскага ордэна Леапольда
Кавалер Вялікага крыжа ордэна Франца Іосіфа
Вялікі крыж ордэна Данеброга Вялікі крыж ордэна Такоўскага крыжа
Ордэн Князя Данііла I 1-й ступені
Bg1osa.png Крыж «За пераход цераз Дунай» (Румынія)
Крыж «За ваенныя заслугі» 1-га і 2-га класа (Мекленбург-Шверын)
Медаль «За адвагу» (Чарнагорыя)
Commons-logo.svg Іосіф Уладзіміравіч Гурка на Вікісховішчы

Іосіф Уладзіміравіч Гурка (28 ліпеня 1828 — 28 студзеня 1901) — расійскі дзяржаўны і ваенны дзеяч. Генерал-фельдмаршал (1894).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў шляхецкай сям’і Рамейкаў-Гуркаў. Скончыў Пажаскі корпус (1846). Удзельнік Крымскай вайны (1853—1856). Вызначыўся ў руска-турэцкай вайне (1877—1878). На чале расійскіх і балгарскіх войск вызваляў г. Тырнава, захапіў турэцкія ўмацаванні Горны Дубняк і Тэліш, акружыў Плеўну.

У снежні 1877 г. 70-тысячная расійская армія і атрады балгарскіх апалчэнцаў на чале з I. У. Гуркам у 30-градусны мароз пераадолелі Балканы праз цяжкадаступны Чур’якскі перавал і 23 снежня (4 студзеня) 1878 г. авалодалі Сафіяй, разбілі турэцкія войскі каля Ташкісена, Філіпопаля, авалодалі Адрыянопалем.

Пасля вайны І. У. Гурка памочнік галоўнакамандуючага войскамі гвардыі і Санкт-Пецярбургскай ваеннай акругі, часовы генерал-губернатар Пецярбурга, Адэсы і камандуючы войскамі Адэскай ваеннай акругі. У 1883—1894 г. генерал-губернатар Прывіслінскага краю і Варшавы, камандуючы войскамі Варшаўскай ваеннай акругі. Член Дзяржаўнага Савета. Ствараў за заходняй граніцы Расійскай імперыі ўмацаваныя раёны і стратэгічныя дарогі. З 1894 г. у адстаўцы.

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя. Т. 5. — Мн., 1997. — С. 536.
  • Марціновіч А. А. Як Гурка ворагаў граміў: нарыс: Для сярэдняга школьнага ўзросту / Мастак У. М. Аніська — Мн.: Мастацкая літаратура, 2003. — 135 с.
  • Мельцер Д. Б. Белоруссия и Болгария: Дружба вечная, нерушимая. — Мн., 1981. — С. 54, 57.
  • Памяць: гісторыка-дакументальная хроніка Лёзненскага раёна / рэдкал. І. П. Шамякін [і інш.]. — Мн., 1992. — 591 с.