Тамаш Сапега
| Тамаш Сапега | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| | |||||||
| Ліс | |||||||
|
| |||||||
|
|||||||
| Папярэднік | Жыгімонт Караль Радзівіл | ||||||
| Пераемнік | Юрый Храптовіч | ||||||
|
|||||||
| Папярэднік | Іахім Тарноўскі[d] | ||||||
| Пераемнік | Мікалай Корф[d] | ||||||
|
|
|||||||
| Нараджэнне | 1598[1][2][…] | ||||||
| Смерць |
не раней за 2 красавіка 1646 і не пазней за 8 красавіка 1646 |
||||||
| Месца пахавання | |||||||
| Род | Сапегі | ||||||
| Бацька | Мікалай Сапега[3] | ||||||
| Маці | Раіна з Дарагастайскіх[d][3] | ||||||
| Жонка | Сюзана з Храптовічаў[d][4][5] | ||||||
| Грамадзянства | |||||||
| Адукацыя |
|
||||||
Тамаш Сапега (1598[1][2][…] — не раней за 2 красавіка 1646 і не пазней за 8 красавіка 1646, Вільня) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Ваявода вендэнскі (1641—1643) і новагародскі (з 1643).
Біяграфія
[правіць | правіць зыходнік]З кодзенскай лініі магнацкага роду Сапегаў герба «Ліс», сын Мікалая Багданавіча Сапегі і Раіны з Дарагастайскіх. Меў брата Казіміра Мікалая.
У 1617 годзе навучаўся ў езуіцкім калегіуме ў Любліне, у 1619—1621 — у Кракаўскім універсітэце. У 1621—1625 гадах працягваў адукацыю за мяжой — у Інгальштаце (1621), Падуі (1622), Балонні (1623) і Лёвене (1625).
Па вяртанні на радзіму быў пры двары караля і вялікага князя Жыгімонта Вазы, дзе ў 1632 годзе страціў руку ў паядынку з Юрыем Зяновічам. Браў удзел у вайне з Маскоўскай дзяржавай на чале ўласнай гусарскай харугвы.
У 1640 годзе абіраўся маршалкам Галоўнага Трыбунала. У красавіку 1641 годзе атрымаў урад ваяводы вендэнскага, а на мяжы 1642 і 1643 — ваяводы новагародскага. Удзельнічаў у перамовах з маскоўскімі пасламі.
Пахаваны ў касцёле францысканцаў у Гальшанах[6].
Сям’я
[правіць | правіць зыходнік]Да 1638 года ажаніўся з Сюзанай Храптовіч, дачкой Юрыя Храптовіча. Нашчадкаў не пакінуў нашчадкаў[7].
У 1639 годзе Тамаш Сапега запісаў жонцы 30 000 злотых вена, у 1640 годзе падарыў рухомыя рэчы і 20 000 злотых на маёнтках Мінтаўшчына, Дубна і Круглае. У адказ, як падзяку, Сюзана ў 1640 годзе вярнула мужу рухомыя рэчы і грошы. Аднак неўзабаве паміж сужэнцамі ўзніклі праблемы. Юрый Храптовіч выступіў у абарону дачкі, калі даведаўся, што Тамаш Сапега прымушае яе падпісваць пазыковыя дакументы, а атрыманыя грошы растрачвае. У 1645 годзе Юрый Храптовіч падаў скаргу на Сапегу ў лідскі гродскі суд.[7]
У тэстаменце Тамаш Сапега пацвердзіў жонцы дарчы запіс, а таксама адзначыў, што яна не павінна плаціць па яго пазыковых запісах. У 1646 годзе запісаў жонцы 50 000 злотых на маёнтках Вака, Петухова і на корчмах. Уся маёмасць бяздетнага Тамаша Сапегі пераходзіла да яго брата — падкаморага вялікага літоўскага Казіміра Леана Сапегі[удакладніць: камент.].[7]
Пасля смерці Тамаша Сапегі, Сюзана вымушана была апраўдвацца на судзе. Яна прысягнула, што не брала грошы ў Гуйскага ў 1646 годзе і не запісвала фундацый францысканскаму касцёлу ў Гальшанах у 1647 годзе. Галоўны Трыбунал ВКЛ вызваліў яе ў 1647 годзе ад выплаты даўгоў.[7]
У 1650 годзе ў сувязі з вялікім пазыкамі Тамаша Сапегі зроблена ацэнка нерухомых і рухомых рэчаў у Гальшанах.[7]
Крыніцы
[правіць | правіць зыходнік]- ↑ а б Tomasz Sapieha // NUKAT — 2002.
- ↑ а б Tomasz Sapieha na Holszanach // Internetowy Polski Słownik Biograficzny
- ↑ а б Гісторыя Сапегаў : жыццяпісы, маёнткі, фундацыі — Мн.: Віктар Хурсік, 2017. — С. 94. — 586 с. — ISBN 978-985-7025-75-6
- ↑ Гісторыя Сапегаў : жыццяпісы, маёнткі, фундацыі — Мн.: Віктар Хурсік, 2017. — С. 95. — 586 с. — ISBN 978-985-7025-75-6
- ↑ Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Spisy, t. VI, Ziemia nowogródzka i województwo nowogródzkie XV–XVIII wiek / пад рэд. A. Rachuba — Warszawa: Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk, 2024. — С. 214. — 524 с. — ISBN 978-83-66911-67-3
- ↑ Sapieha E., Saeed-Kałamajska M. Dom Sapieżyński. cz. 2. — Warszawa: Wydawn. Nauk. PWN, 2008. S. 195.
- ↑ а б в г д Сліж Н. Маёнтак Гайцюнішкі і яго ўладальнікі // Arche. 2015. № 12 (145). Срэбны век. — С. 255—300
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Сапегі // Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (гал. рэд.) і інш.; маст. З. Э. Герасімовіч. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. — Т. 2: Кадэцкі корпус — Яцкевіч. — 792 с. — ISBN 985-11-0378-0 (т. 2), ISBN 985-11-0315-2.